Коҳине, ки ҳаргиз намемирад

Матни имрӯзаи мо барои ин имондорони ибрӣ, ки байни бозгашт ба низоми маъбад дар Ерусалим ва идомаи роҳи имон ба Исои Масеҳ дудила буданд, як садои махсус дошт. Ин нома барои онҳо ҷавоби комил дошт, ки онҳоро ба Қонуни Мусо, ки онҳо онро аз ҷониби Худо илҳомбахш медонистанд, ишора мекард ва онҳоро ба шаҳрҳои паноҳгоҳ, ки дар Ададҳо 35 ёфт шудаанд, равона мекард.

Рӯҳулқудс ба иҷрошавӣ ишора мекунад: «То ки… мо тасаллои қавӣ дошта бошем, ки барои паноҳ бурдан гурехтаем, то ба умеде, ки дар пеши мо гузошта шудааст, чанг занем» (6:18). Худо ба онҳо хотиррасон мекунад, ки онҳо «барои паноҳ бурдан» ба Масеҳ гурехтаанд. Мувофиқи Қонун, вақте ки исроилӣ касеро беихтиёр кушта, одамкуш мешуд, онҳо паноҳгоҳе доштанд, ки метавонистанд барои фирор аз интиқом ва марг ба он ҷо гурезанд. Ҳамчун яҳудиён, ин масеҳиён аз сабаби иртиботашон бо миллат дар марги Масеҳ гунаҳкор буданд. Онҳо Масеҳи худро қасдан накушта буданд; аз ин рӯ, онҳо одамкуш буданд. Солҳои зиёд пеш аз ин нома, ҳавворӣ Петрус ба онҳо дар бораи салиб кашидани Масеҳ гуфт: «Ман медонам, ки шумо ин корро аз бехабарӣ кардаед, чунон ки ҳокимони шумо низ кардаанд» (Аъмол 3:17).

Дар шаҳри паноҳгоҳ исроилии гунаҳкор то даме ки саркоҳин зинда буд, ҳифз дошт (Ададҳо 35:25); ӯ метавонист то марги он саркоҳин бимонад. Ҳақиқати аҷиби Ибриён ин аст, ки ин Саркоҳини Бузург, Исои Масеҳ, «ҳамеша зинда аст», то барои мо шафоат кунад (Ибр. 7:25). Ӯ мувофиқи тартиби Малкисодек то абад коҳин аст. Ӯ ҳаргиз нахоҳад мурд: аз ин рӯ, имондорони яҳудӣ бехатар буданд. Ин барои мо низ дуруст аст, ки бо имон ба Ӯ омадаем. Ӯ умед ва лангари мост!