Ҳидояти рӯҳонӣ аз Довуд (1)

Андешаҳои Довуд дар бораи Худо дар тавсифи онҳо равшананд. Барои Довуд ҳеҷ чиз аз Худои ӯ мустаҳкамтар ва боэътимодтар набуд. Худо яке аз сангҳои зиёд нест, ё дар рӯйхати панҷгонаи беҳтарини дифоъи ӯ нест. Довуд метавонист бигӯяд: «Танҳо Ӯ санги ман аст» ва «Ӯ дифоъи ман аст». Аксар вақт мо ба Худо такя мекунем, аммо танҳо барои баъзе чизҳо; мо дар баъзе ҳолатҳо ба Худо муроҷиат мекунем, аммо на дар ҳамаи онҳо. Агар ҳатто як унсияи эътимоди мо ба чизе ё касе ғайр аз Худо бошад, кас наметавонад дақиқ ва содиқона бигӯяд: «Ман ҷунбонида нахоҳам шуд». Танҳо Худои воқеан боэътимод аст.

Довуд ягона касе набуд, ки ҳангоми доштани саволҳо ба Худо эътимод мекард. Яҳёи Таъмиддиҳанда шарафи хосеро барои омода кардани роҳи Худованд гирифт ва ин корро бо ғайрат ва садоқат анҷом дод, аммо вақте ки зиндонӣ шуд, ҳатто ӯ лозим буд, ки баъзе шубҳаҳоро бо фиристодани шогирдон ба Худованд Исо барои пурсидани баъзе саволҳо аз ӯ пахш кунад (Мат. 11:3). Пас аз посух додан ба саволҳои Яҳё, Исо ба мардум дар бораи Яҳё гуфтанро оғоз кард: «Барои чӣ ба биёбон рафтед? Барои дидани найи бо бод ҷунбонидашуда?» (Мат. 11:7).

Ин хизматгори Худо обрӯи устувор ва пойдор буданро дошт, аммо хушбахтона эътимоди ӯ ба худаш набуд, балки ба Худое буд, ки ӯ хизмат мекард; аз ин рӯ, вақте ки саволҳо ба миён омаданд, Ӯ низ ба дарун нигоҳ накард, балки барои ҷавобҳо ба Писари Худо муроҷиат кард.

Албатта, Худо бо гузашти вақт боэътимодтар намешавад — Ӯ ҳамон мемонад — аммо эътимоди мо ба Ӯ меафзояд, зеро мо дар бораи кӣ будани Ӯ ва роҳҳои файзбахши Ӯ бештар меомӯзем.

«Ман Худовандро ҳамеша дар пеши назари худ гузоштаам; зеро Ӯ дар дасти рости ман аст, ман ҷунбонида нахоҳам шуд» (Заб. 16:8).