Мақсади озмоишҳои биёбонӣ
Шукр Худоро, ки моро ҳамеша дар Масеҳ пирӯз мегардонад ва бӯи дониши Худро ба воситаи мо дар ҳар ҷо паҳн мекунад. Зеро ки мо барои Худо бӯи Масеҳ ҳастем. 2 Қӯринтиён 2:14–15 2 Қӯринтиён 2:14-15 · NKJV
Ҷейкоб Редекоп
Ду номаи Павлус ба Қӯринтиён номаҳои биёбонӣ мебошанд ва муқаддасон ҳамчун аз ҷаҳон бо даъвати илоҳӣ ҷудошуда дида мешаванд. Ба чашми имон, ин ҷаҳон биёбон шудааст, ки барои нигоҳ доштани имон чизе намедиҳад. Вақте ки масеҳӣ аз ин ҷаҳон мегузарад, хоҳиш ва мақсади ӯ бояд зиндагии пурра вобастагӣ ва итоат ба Худованд бошад. Нокомӣ дар ин кор сабаби ҷудошавӣ ва вайроншавӣ дар оила ва дар шаҳодати ҷамъомад аст. Худо вақти озмоиши моро дар биёбон иҷозат медиҳад, то мо бифаҳмем, ки дар дили мо чӣ ҳаст, ва мо мефаҳмем, ки дар худи мо чизи хубе нест. Аммо он чизе, ки арзиши хеле бештар дорад, фаҳмидани он аст, ки дар дили Худо чӣ ҳаст — ва он Масеҳ аст. Сипас, вақте ки мо инро мефаҳмем, мо аз худ рӯй мегардонем, то бифаҳмем, ки Исои Масеҳ ҷавоби ҳар як ниёз аст.
Ҳавворӣ Павлус дар Қӯринтус ҳаждаҳ моҳ меҳнат карда буд. Худованд дар он шаҳр мардуми зиёде дошт ва бисёриҳо ба Ӯ рӯ оварда буданд, аммо дар набудани ҳавворӣ, корҳо хуб набуданд. Павлус шунида буд, ки дар байни онҳо низоъҳо буданд. Онҳо дар ҳолати ҷисмонӣ буданд, ва агар мо ба ҷисмонияти ҷисм кишт кунем, мо фасод хоҳем даравид. Ин дар байни онҳо аён буд, ва ҳавворӣ Павлус ин минтақаҳои мушкилотро дар номаи аввалини худ ба муқаддасони Қӯринтус ҳал кард.
Як сол пас, Павлус номаи дуюмро навишт, ки дар бораи тавбаи ҳақиқӣ, ки номаи аввал ба вуҷуд оварда буд, шунида буд. Акнун шодӣ дили ӯро пур кард, вақте ки ӯ сафар мекард ва Масеҳро маълум мекард. Ҳар ҷое ки Масеҳ бо сухан ё амал маълум мешавад, бӯи хуше ба Худо мебарояд. Ин аст он чизе ки Худо аз ҳар як фарзанди худ меҷӯяд. Бигзор ҳар рӯз хоҳиши дили мо нишон додани бӯи Масеҳ бошад.
