Суханони аввалу охирини Яъқуб

Баъди шикор Эсов ба хаймаи оила бармегардад ва мебинад, ки бародари хурдиаш хӯроки шом пухтааст: «Маро сер кун, илтимос… зеро ки ман беҳолам». Ӯ ҷавоби кӯтоҳеро, ки дар болои саҳифаи мо оварда шудааст, мегирад, ки ин суханони аввалини Яъқуб дар Навиштаҳо мебошанд. Чунин ба назар мерасад, ки ӯ муддате онҳоро дар назар дошт ва мунтазири лаҳзаи муносиб буд, то аз бародари беандешаи худ истифода барад. Он лаҳза фаро расид ва Эсов нахустзодагии худро ба як хӯрок фурӯхт, ки оқибатҳои даҳшатнок дошт (Ибр. 12:16–17) — ин огоҳӣ ба ҳар касест, ки имтиёзи донистани Инҷилро дорад, аммо ба он қадр намекунад.

Эсов, «марди саҳро», ва Яъқуби «хонашин» (Ҳастӣ 25:27) «аз ҳам фарқ доштанд», аммо оё чунин муносибат кардан муҳаббати бародарӣ буд? Яъқуб медонист, ки дар зиндагӣ на танҳо лаззат, балки чизи бештаре ҳаст — ӯ бо Иброҳим вориси ваъдаи Худо буд (Ибр. 11:9) — аммо ӯ барои писанди Худо зиндагӣ намекард. Ӯ ҳатто баракати Эсовро бо фиреб додани падарашон ба даст овард (Ҳастӣ 27). Ӯ солҳои зиёд барои ба даст овардани манфиати худ сарф кард, аммо ҳеҷ гоҳ ба назар чунин намерасид, ки воқеан хушбахт бошад. Бигзор мо ҳамчун имондорон ба Худованд Исо аз ин ҳифз шавем, то ки мо «хоҳиши неки» Худоро (Фил. 2:13) ба ҷо оварем ва «бо муҳаббат ба якдигар хизмат кунем» (Ғал. 5:13).

Дар ниҳоят, Худо маҷбур шуд, ки Яъқубро дар баданаш ба тавре ламс кунад, ки то охири умраш заъф ва ниёзи ӯро ба Худо хотиррасон кунад (Ҳастӣ 32:24–31). Баъдтар дар Миср, ӯ нокомии худро эътироф кард: «Рӯзҳои солҳои умри ман кам ва бад буданд» (47:9). Ӯ даҳ соли охири умри худро ҳамчун ибодаткунандаи Худо (Ибр. 11:21) ва баракаткунанда ва омӯзгори дигарон: Фиръавн (Ҳастӣ 47:10), Юсуф ва писаронаш, ва чунон ки ояти дуюми мо нишон медиҳад, на танҳо ҳамаи писарони худаш, балки сибтҳои онҳоро низ хуб истифода бурд. Ин анҷоми хубе буд!