Масеҳ адолати мост

Вақте ки падар ба гардани писари гумроҳи тавбакарда афтод ва бӯсаи муҳаббатро ба рухсорааш гузошт, ба хизматгоронаш гуфт: «Либоси беҳтаринро биёред ва ӯро пӯшонед» (Луқо 15:22). Ин беҳтарин либос буд. Ҳеҷ чиз аз он болотар буда наметавонист. Ин баландтарин хислати мувофиқат барои ҳузури падар буд. Аммо ин мисол баракати пурраи адолатеро, ки ҳар як имондор ҳоло дар Масеҳ ба даст овардааст, пурра ифода намекунад, зеро ӯ на танҳо барои ҳузури Падар зебо шудааст, балки дар дигаре — Маҳбуб — қабул шудааст, то ки мо «адолати Худо дар Ӯ» шавем.

Ба шарофати Масеҳ, ба туфайли кори Худо-ҷалолбахши итоаткории Ӯ, онҳое, ки Ӯ барои онҳо азоб кашид, бояд дар Ӯ «Худованд адолати мост» мувофиқи иродаи абадӣ одилона ҳисобида шаванд. Аз ин рӯ, Худо дар файзи худ Ӯро барои мо «адолат» гардонидааст (1 Қӯр. 1:30) ва ин бар асоси имон аст (Рум. 1:17). Дар ҷонҳо сулҳи устувор вуҷуд надорад, то даме ки онҳо адолати Худоро дар бахшидани гуноҳҳо тавассути хуни Ӯ ва одилона ҳисобидани онҳо дар Масеҳ набинанд. Инҷили Худо адолати Худоро чӣ қадар муборак ошкор мекунад!

Чӣ қадар ширин аст донистани он ки Масеҳ адолати мост, ки ба воситаи файзи беҳамто мо дар Ӯ адолати Худо шудаем. Пас, Масеҳ адолати мавҷудаи мо дар ҳузури Худост, шоҳиди ҳамешагии он ҷо, на танҳо он ки гуноҳҳои мо одилона кафорат шудаанд, балки он ки Ӯ аз ҷониби Худо барои мо адолат гардонида шудааст. Ин чӣ қадар оромии дил медиҳад! Ва чӣ қадар ҷасорат дар рӯзи доварӣ, зеро чунон ки Ӯст, мо низ дар ҷаҳон ҳастем (1 Юҳ. 4:17). Ин ҳақиқатҳо дилҳои моро чӣ қадар об мекунанд ва моро ба ибодат ва шукргузорӣ водор месозанд!