Исои Худованд берун рафт (1)

Чаро Исои Худованд берун рафт? Ӯ мувофиқи пешгӯиҳои Аҳди Қадим ба халқи Худ, Исроил, омада буд. Бисёре аз пешгӯиҳои Худо, қисман ё пурра, вақте ки Масеҳ ба ин ҷаҳон омад ва хидмати оммавии Худро дар сарзамини Исроил оғоз кард, иҷро шуданд. Дигар пешгӯиҳое низ ҳастанд, ки дар робита ба бозгашти дуюми Ӯ иҷро хоҳанд шуд.

Бар асоси Навиштаҳо, пешвоёни яҳудӣ рӯйхати меъёрҳоро тартиб дода буданд, то ҳар касеро, ки худро Масеҳи эҳтимолӣ муаррифӣ мекард, санҷанд. Вақте ки Масеҳ хидмати оммавии Худро оғоз кард, Ӯро ҳамчун Масеҳи ҳақиқӣ шинохтан мумкин буд, зеро Ӯ ин меъёрҳоро иҷро кард: табобати махавиён, нобиноён, лангон ва одамоне, ки сухан гуфта наметавонистанд ва амсоли инҳо. Матто чордаҳ мӯъҷизаро номбар мекунад, ки исбот карданд, ки Исои Худованд Масеҳ буд, ки дар ҳақиқат Навиштаҳоро иҷро кард. Аммо пешвоёни яҳудӣ аз Ӯ, Хизматгори фурӯтан, ки дар Ишаъё 42 ва 53 пешгӯӣ шуда буд, розӣ набуданд. Онҳо Масеҳи сиёсиеро мехостанд, ки онҳоро аз ишғоли Рум озод кунад ва ба онҳо нон ва амният диҳад (Юҳанно 6:14–15).

Худованд дар рӯзи шанбе якчанд табобат анҷом дод ва он пешвоён инро ҳамчун баҳона барои айбдор кардани Ӯ дар вайрон кардани шанбе истифода бурданд, гарчанде ки Ӯ танҳо тафсирҳои онҳоро вайрон кард, на Қонуни Худоро. Вақте ки марди девзада пурра шифо ёфт, мардум гуфтанд, ки ин бояд Масеҳ, Писари Довуд бошад (Матто 12:23). Пешвоён Ӯро ҳамчун хизматгори Шайтон ва ҳамчун куфр айбдор карданд. Аммо, ин мардон буданд, ки гунаҳкори куфр буданд, чунон ки Худованд бо далелҳои қавӣ нишон дод (Матто 12:22–45). Аз он вақт инҷониб, Худованд хидмати Худро ба таври дигар идома дод, боқимондаи имондорони ҳақиқӣ ва пайравони содиқро ба худ ҷалб кард. Ин нуқтаи гардиш дар ин Инҷил аст ва он ба изҳороти Матто аҳамият медиҳад: «Исо берун рафт».