Ояти мо ба мо мегӯяд, ки Исо халқи Худро бо хуни Худ муқаддас кардааст. Муқаддаскунӣ мавзӯъест дар Навиштаҳо, ки аксар вақт нодуруст фаҳмида мешавад. Муқаддас шудан маънои ҷудо шуданро дорад; он ба калимаи «муқаддас» алоқаманд аст. Муқаддаскунии мавқеъӣ якбора вуҷуд дорад, ки ояти мо дар бораи он сухан меронад, ва муқаддаскунии амалӣ вуҷуд дорад, ки дар он мо ҳар рӯз бештар меомӯзем, ки чӣ чиз Падари мо ва Худованд Исоро шод мегардонад.
Дар ин оят, мо мехонем, ки мо «якбора» бо хуни Ӯ муқаддас карда шудаем. Ҳам ашё ва ҳам одамон дар Аҳди Қадим, аз рӯи намуна, тавассути хуни ҳайвонот муқаддас карда мешуданд. Фарзандони Исроил дар Миср ба Худо ва аз Миср бо хуни барраи Фисҳ ҷудо карда шуданд. Онҳо аз доварӣ, ки бар Миср бо марги нахустзода афтод, ҷудо карда шуданд. Мо низ ба Худо ва аз ин ҷаҳон ва доварии он тавассути рехтани хуни Худованд Исо ҷудо карда шудаем (Ғал. 1:4). Барои он ки мо воқеан ба Худо муқаддас шавем, хуни Писари Худо, Барраи ҳақиқии Худо лозим буд.
Мо барои Худо барои худаш ва истифодаи Ӯ ҷудо карда шудаем. Зарфҳо дар хаймаи муқаддас муқаддас карда шуда буданд (Ибодат 8:10), аммо онҳо танҳо барои дар раф нишастан ҷудо карда нашуда буданд. Онҳо барои истифода пешбинӣ шуда буданд. Ҳамин тавр Худо ва Падари мо моро барои худаш ҷудо кардааст, то моро истифода барад. Эй ҳамбовар, шумо барои Худо ҷудо карда шудаед. Ҳоло Ӯ мехоҳад шуморо дар хидмати Худ истифода барад. Ҳар як имондор барои Худованд тӯҳфа ва хидмате дорад. Ӯ намехоҳад, ки мо дар раф нишинем, гӯё, чанг ҷамъ кунем. Ӯ мехоҳад моро барои ҷалоли Худ ва баракати дигарон истифода барад, хоҳ дар Инҷил, хоҳ дар таълим, хоҳ дар ғамхории чӯпонии рамаи Худ, хоҳ дар кӯмак дар бисёр роҳҳои паси парда, ки хеле заруранд. Бигзор мо «ҳамеша дар кори Худованд фаровон» ёфт шавем, вақте ки Ӯ меояд.
