Имон бар зидди зоҳирӣ

Оё шумо аз таҳти дил, бар асоси қудрати илоҳӣ, ба таълимоти ягонагии ҷисми Масеҳ бовар доред? Оё шумо бовар доред, ки ҳоло дар ин замин чунин ҷисме вуҷуд дорад, ки бо Сарвари илоҳӣ ва зиндаи худ дар осмон тавассути Рӯҳулқудс муттаҳид аст? Оё шумо ин ҳақиқати бузургро аз худи Худо, бар асоси қудрати Навиштаҳои Муқаддас, қабул доред? Оё шумо ягонагии ҷудонашавандаи Калисои Худоро ҳамчун ҳақиқати асосӣ ва бунёдии Аҳди Ҷадид қабул доред? Баргашта напурсед: «Инро дар куҷо дидан мумкин аст?» Ин саволест, ки беимонӣ бояд ҳамеша бипурсад, зеро чашм ба фирқаҳо ва гурӯҳҳои бешумори масеҳият менигарад ва имон ба он ҷавоб медиҳад, зеро чашм ба он ҷумлаи фанонопазир менигарад: «Як ҷисм ва як Рӯҳ ҳаст». Ба калимаҳо диққат диҳед: «Ҳаст»! Он намегӯяд, ки замоне буд ва боз «як ҷисм» хоҳад буд. Ҳамчунин намегӯяд, ки чунин чизе дар осмон вуҷуд дорад. Не, балки мегӯяд: «Ҳоло дар ин замин як ҷисм ва як Рӯҳ ҳаст». Оё ин ҳақиқат метавонад аз ҳолати корҳо дар Калисои эътирофкунанда таъсир расонад? Оё Каломи Худо аз он сабаб, ки инсон вафодорӣ накардааст, дуруст буданро бас кардааст? Оё касе ӯҳдадор мешавад, ки бигӯяд, ки ягонагии ҷисм танҳо ҳақиқате барои замонҳои апостолӣ буд ва ҳоло он татбиқ надорад, зеро намоиши он вуҷуд надорад? Оё имон ҳамеша бар зоҳирӣ бино мешавад? Оё Илёс ҳангоми сохтани қурбонгоҳи дувоздаҳсангаш бар зоҳирӣ бино кард? Оё Юшиёҳу ҳангоми анҷом додани амалиёти ислоҳотии худ дар ҳамаи кишварҳое, ки ба фарзандони Исроил тааллуқ доштанд, бар зоҳирӣ бино кард? Албатта не! Онҳо бар Каломи вафодори Худои Исроил бино карданд. Он Калом дуруст буд, хоҳ қабилаҳои Исроил пароканда буданд ё муттаҳид. Агар ҳақиқати Худо аз зоҳироти беруна таъсир расонад, пас мо дар куҷоем? Воқеият ин аст, ки дар тамоми доираи ваҳйи илоҳӣ қариб ҳеҷ ҳақиқате вуҷуд надорад, ки мо метавонем бо итминони ором ҷонҳои худро ба он супорем, агар ба худ иҷозат диҳем, ки аз зоҳироти беруна таъсир расонем.