Ин суханон як қисми насиҳати Яҳува ба халқи Исроил аст, ки «қавӣ бошед ва даромада, Канъонро соҳиб шавед» (Такр. 11:8).
Ин замин аз замине, ки онҳо тарк карда буданд, хеле фарқ мекард. Миср кишвари ҳамвор ва хушк буд, ки дар он ҷо онҳо бояд зироатҳои худро бо паҳн кардани оби дарёи Нил бо пойҳои худ об медоданд. Онҳо дар ин кор мисли он ки боғи сабзавот парвариш мекарданд, заҳмат кашида буданд. Чашмони онҳо ба замин буд, на ба осмон.
Аммо топографияи Канъон борони осмонро ҷаббида мегирифт. Ин «замине буд, ки ширу асал ҷорӣ мешуд» (ояти 9); «замине нек» (8:7), ки осмонҳоро тасвир мекунад, ки дар он баракатҳои рӯҳонии масеҳият имрӯз озодона дастрас аст (Эфс. 1:3).
Вақте ки ҳавворӣ Павлус барои эфсӯсиён — ва мо — ба Падар дуо мекунад, ки «Ӯ ба шумо, мувофиқи сарватҳои ҷалоли Худ, қувват диҳад бо қудрат тавассути Рӯҳи Худ дар инсони ботинӣ», ин барои он аст, ки мо «бо ҳамаи муқаддасон фаҳмида тавонем, ки паҳнӣ ва дарозӣ ва умқ ва баландӣ чист — то муҳаббати Масеҳро, ки аз дониш болотар аст, бидонем; то [мо] бо тамоми пуррагии Худо пур шавем» (3:16–19).
Павлус аз қуллаҳои рӯҳонии масеҳият лаззат мебурд, сарфи назар аз он ки дар Рум зиндонӣ буд (ояти 1) ва мехост, ки ҳамбоваронаш низ ҳамин тавр кунанд. Ин як манзараи баланд ва васеи баракат аст, ки аз ҳар боғи лаззате, ки ин ҷаҳон пешниҳод мекунад, хеле болотар аст. Бигзор дуои Павлус дар Эфсӯсиён моро ташвиқ кунад, ки замини осмонии худро кашф кунем, таҷриба кунем ва лаззат барем.
