Ҳашт имтиёзи муқаддаси Исроил (4) — Додани Қонун

Исроил миллат ва халқе буд, ки зери Қонуни Худо қарор дошт. Онро Худо ба онҳо тавассути Мусо, ки миёнарави онҳо буд, инчунин тавассути миёнаравии фариштагон (Ғал. 3:19; Хур. 19–20; 34:1–9) дод. Ин имтиёзе буд, ки танҳо онҳо доштанд. Дигар миллатҳо қонунҳо ва конститутсияҳои миллии худро доштанд, аммо онҳо аз ҷониби инсон сохта шуда буданд. Барои Исроил ин тавр набуд! Ҳавворӣ Павлус ин имтиёзро қаблан дар Нома ба Румиён зикр карда буд, вақте ки навишт: «Пас, яҳудӣ чӣ бартарӣ дорад, ё хатна чӣ фоида дорад? Аз ҳар ҷиҳат бисёр! Асосан аз он сабаб, ки ба онҳо каломи Худо супурда шуда буд» (Рум. 3:1–2). «Каломи Худо» Навиштаҳои Аҳди Қадим, ва бахусус, китобҳои Мусо: Қонун буданд. Исроил бар дигар миллатҳо бартарӣ дошт, ки онҳо аз Худои зинда мукотибаҳои хаттӣ ва илҳомбахш доштанд, ки ин имтиёзи аҷибе буд. Ин каломҳо ба онҳо нишон медоданд, ки чӣ тавр миллати худро идора кунанд ва ҳаёти шахсии худро ба тартиб дароранд.

Аммо мушкилот дар ин ҷо буд: «ақли ҷисмонӣ», ё ҷисм, «ба қонуни Худо тобеъ нест» (8:7). Дар асл, яке аз мақсадҳои қонун нишон додани он буд, ки инсон гуноҳкор аст (4:15; 5:20; 7:7, 13; Ғал. 3:19–24). Исроил «ҳолати озмоишӣ» буд, то инро исбот кунад. Таърихи онҳо тобеъ набудани доимиро ба қонуни Худо ошкор кард. Адолат наметавонист тавассути қонун ба даст ояд (Рум. 10:4), танҳо тавассути имон ба файзи Худо дар Масеҳ.

Инро фаҳмидан муҳим аст, зеро баъзеҳо таълим медиҳанд, ки мо зери қонун ҳастем. Гуфта мешавад: «Мо барои сафедкунӣ зери қонун нестем, балки барои тақдис ҳастем». Аммо, мо ба қонун мурдаем ва меваи рӯҳонӣ на тавассути қонун ё қонуншиканӣ, балки тавассути Рӯҳи Худо меояд (6:14; 7:6; 2 Қӯр. 3:18). Бигзор мо ҳамеша қадр кунем, ки Масеҳ — ки зери лаънати қонун мурд — барои мо, ки имон дорем, чӣ кор кардааст! Омин.