Худовандро ба ёд овардан

Ҳавворӣ Павлус, ки аз таъқибот ва азобҳое, ки ӯ кашида буд, натарсида, роҳи худро давом дод ва Каломро ба ҳама мавъиза мекард. Ӯ ҳеҷ чизеро, ки барои халқи Худо фоидаовар буд, пинҳон накард ва тамоми маслиҳати Худоро эълон кард. Павлус гӯё эҳсос мекард, ки барои иҷрои ин хидмате, ки ба он даъват шуда буд, шитобкорӣ лозим аст. Вақт кам буд ва шарафи Худованд ва шаҳодати Ӯ дар хатар буд. Ҳамаи ин, на ин ки ҳаввориро рӯҳафтода кунад, балки ба ӯ як ҳавасмандии бештар бахшид, то истодагарӣ кунад ва роҳи худро ба итмом расонад. Масеҳ дили ӯро пур кард, ҳамон тавре ки Ӯ ҷалолеро, ки Павлус ба он мерафт, пур кард. Масеҳ барои ӯ ҳама чиз буд.

Павлус он чизеро, ки мавъиза мекард, зиндагӣ мекард. Роҳи амалии ӯ бо таълимоти ӯ мувофиқ буд ва ӯро дар ҳар вақте, ки имкон дошт, бо имондорон ҷамъшуда пайдо мекарданд. Чунин ҳолат дар Троас буд. Ҳарчанд Павлус барои расидан ба Ерусалим шитоб мекард, ӯ дар Троас ба қадри кофӣ истод, то рӯзи Худованд — рӯзи аввали ҳафтаро — бо масеҳиёне, ки дар он ҷо барои нон шикастан ҷамъ омада буданд, гузаронад.

Чӣ қадар як ҳодисаи хушбахтона ин барои ҳавворӣ буд ва ҳатто ҳоло ҳам барои фарзандони Худо ҳаст! Дар рӯзи аввали ҳафта, рӯзи эҳё, мо барои нон шикастан дар ёди Худованд, ки Худро ҳамчун қурбонӣ ва ҳадия ба Худо барои бӯи хушбӯй дод, ҷамъ меоем. Чӣ қадар имтиёз аст, ки барои ёд кардани Ӯ ҷамъ оем ва ба Ӯ, ба андозаи кам, ибодат ва ҳамду сано ва шукргузорӣ аз дилҳои миннатдори худро биёрем. Мо инчунин ваъдаи Ӯро дар бораи бозгашт дар хотир дорем: «Зеро ҳар қадар, ки шумо ин нонро мехӯред ва ин косаро менӯшед, шумо марги Худовандро то омадани Ӯ эълон мекунед».