Мо ин боғро Ҷатсамонӣ медонем: ҷои чархмолаи равған. Юҳанно ба мо мегӯяд, ки «Исо аксар вақт дар он ҷо бо шогирдонаш вомехӯрд» (Юҳ. 18:2). Ёздаҳ нафар маънои суханони Ӯро базӯр дарк мекарданд; аммо, Ӯ дӯст медошт, ки бо онҳо муошират кунад. Ӯ онҳоро интихоб карда буд (15:16), ва Падар онҳоро ба Ӯ дода буд (17:9).
Он шом равғани Ҷатсамонӣ аз шодӣ сухан намегуфт (Заб. 45:7), балки аз ғаме, ки Ӯро интизор буд; зикри наҳри Қидрон, ки маънои «лойолуд»-ро дорад, аллакай инро ифода мекунад. Ӯ аз ҳад зиёд фишор меовард, зеро Ӯ ҷудоиро аз Худои худ дар се соати торикии ғами беист ва дилшиканӣ мулоҳиза мекард. Ӯ ҳама чизро медонист, ва интизорӣ даҳшатнок буд, аммо Ӯ аз он дур намешуд (Юҳ. 18:11).
Ин масъалаҳои муқаддас аз он чизе, ки ақл ва дили мо метавонад дарк кунад, хеле зиёдтаранд. Аммо писандидани Падари худ ва доштани шогирдони худ бо Ӯ, ва онҳое, ки «ба Ӯ тавассути каломи онҳо имон меоварданд» (17:20) — бале, мо — барои абадият дар баландии комили қабуле, ки қурбонии Ӯ медод, ҳадаф ва шодии Ӯ буд. Албатта, мо ҳангоми мулоҳиза дар бораи ин чизҳо ҳисси муҳаббати Ӯро дар дилҳои худ дорем (муқ. Эфс. 5:2).
Вақте ки Ӯ моро ҳар рӯзи Худованд дар атрофи худ дар зиёфати худ ҷамъ мекунад, танҳо интизори он аст, ки Ӯ фикрҳо, дуоҳо, гимнҳои моро бо Рӯҳи худ роҳнамоӣ кунад, мо мехоҳем ба Ӯ ҷавоб диҳем, ҳарчанд заиф бошад. Бигзор ин моро ба ганҷ донистани он, ки мо инро якҷоя мекунем, ҳатто агар танҳо ду ё се нафар бошем, водор созад. Новобаста аз заифиҳо ва нокомиҳо, камбудиҳо ва хатогиҳои мо, мо мехоҳем барои Ӯ зиёфат созем, ва барои ин ҳар як нафар лозим аст. Мо як соат бо Ӯ якҷоя тамошо мекунем (Мат. 26:40). Агар мо метавонистем якдигарро бештар дар нури ин ҳақиқати гаронбаҳо бубинем, ин ба муносибатҳои бародаронаи мо дар маҷмӯъ фарқ мекард.
