Ҳашт имтиёзи муқаддаси Исроил (7) — Падарон
Киҳо исроилиён ҳастанд… ки падарон аз онҳоянд. Румиён 9:4–5 Румиён 9:4-5 · NKJV
Брайан Рейнолдс
«Падарон»-и Исроил аслан падарони миллат буданд. Маҳз аз насли онҳо, аз авлоди ҷисмонии онҳо, миллат ба вуҷуд омад. Аммо онҳо ҳамчунин «падарон» ба маънои рӯҳонӣ буданд: онҳо мардони имон ба Худои зинда буданд, ки ба омадани Масеҳ интизор буданд. Худованд Исо ба яҳудиён дар бораи Иброҳим гуфт: «Падари шумо Иброҳим аз дидани рӯзи Ман шод шуд, ва ӯ онро дид ва шод шуд» (Юҳанно 8:56). Ӯ на танҳо насли миллат буд, балки ӯ марде буд, ки дорои фаҳмиши рӯҳонӣ ва имони қавӣ буд.
Боз як хусусияти муҳими дигар дар «падарон» мавҷуд аст. Ҳаёти онҳо, ба воситаи намунаҳо, принсипҳои бузурги Худоро дар Китоби Муқаддас таъмин мекунад:
Иброҳим: даъвати Худо, интихоб ва принсипи адолат аз рӯи имон;
Исҳоқ: писарӣ, ваъда ва эҳё. Ӯ писари ваъда буд ва «ба маънои маҷозӣ» аз мурдагон эҳё шуд (Ибриён 11:19);
Яъқуб: интизоми Худо, ояндаи пайғамбарии Исроилро тасвир мекунад;
Юсуф: азоб кашидан ва ҳукмронӣ кардан, меросхӯрӣ, намунаи зебои Худованд Исои Масеҳ дар азобҳо ва волоияти Ӯ.
Аммо баъзеҳо баҳс мекунанд: «Аммо оё Исроил комилан ноком нашудааст ва ҳоло ба таври доимӣ канор гузошта нашудааст?» Бале, онҳо ноком шудаанд, аммо «кӯрии» онҳо доимӣ нест (Румиён 11:25). Ва мо ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кунем: «Дар бораи интихоб онҳо ба хотири падарон маҳбубанд» (ояти 28). Имрӯз, биёед хотираи ин мардони бузурги имонро бо дуо гуфтан барои миллати Исроил гиромӣ дорем. Омин.
