Хушхабар–Апрели 2015 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Вай шаш маротиба мурданро ихтиёр кард
Воизи машҳуре ин ҳикояро нақл мекард:
Чанде пеш ман ба аёдати духтараки ҳафтсолае бо номи Марям рафтам, ки хеле бемор буд. Вай маро фавран дидан мехост, аз ин рӯ ман ба хонаи ӯ рафтам. Онҳо маро ба ҳуҷраи ӯ бурданд ва ман дар паҳлӯи кати ӯ нишастам.
«Инак, ман инҷоям. Бигӯ, кӯдакам, чаро маро дидан мехостӣ?» — пурсидам ман.
«Ман мехостам пеш аз маргам бо шумо сӯҳбат кунам».
«Аммо, — пурсидам ман бо тааҷҷуб, — шумо чӣ гуфтед? Ки шумо мемиред?»
«Бале, ман мемирам».
«Шумо намехоҳед табобат шавед ва саломатии худро барқарор кунед?»
«Не, ҷаноб», — тасдиқ кард Марями ҷавон.
«Аммо... чаро не?»
«Зеро азбаски ман масеҳӣ шудам, —кӯдак бо оромии бузург ҷавоб дод, — борҳо кӯшиш кардам, ки падарамро ба калисо барам, аммо ӯ рафтан намехоҳад. Ман фикр мекунам, ки агар ман бимирам, шумо дар маросими дафни ман Инҷилро мавъиза мекунед. Оё ин дуруст нест?»
«Бале, кӯдакам».
«Хуб, ман фикр мекунам, ки агар ман бимирам, падарам бояд ба маросими дафн биравад. Ман шаш маротиба мурданро ихтиёр мекардам, то ӯ Инҷилро бишнавад».
Дере нагузашта аз сӯҳбати мо духтарак вафот кард. Аммо маҳз вақте ки ӯро дафн кардан лозим буд, ман хеле сахт бемор будам ва ба маросими дафни ӯ рафтан ғайриимкон буд.
Чанде пас як ҷанобе ба ман наздик шуд ва пурсид: «Шумо маро мешиносед?»
«Бубахшед, ҷаноб. Ман шуморо намешиносам».
«Ман падари Марями хурдакак ҳастам —падаре, ки ӯ барои ӯ мурд. Ман шунидам, ки ӯ шаш маротиба мурданро ихтиёр карда буд, то ман ҳатто як бор Инҷилро бишнавам. Ин маро хеле амиқ ба ҳаяҷон овард ва ҳоло ман роҳи наҷотро донистан мехоҳам».
Дере нагузашта он ҷаноб Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кард.
«‘Калом ба ту наздик аст,дар даҳони ту ва дар дили ту’ (яъне каломи имон, ки мо мавъиза мекунем); ки агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт. Зеро бо дил ба адолат имон оварда мешавад, ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад. Зеро Навишта мегӯяд: ‘Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, шарманда нахоҳад шуд’ ... Зеро ҳамон Худованд бар ҳамагон ба ҳамаи онҳое, ки Ӯро даъват мекунанд, сарватманд аст. Зеро ‘ҳар кӣ номи Худовандро даъват кунад, наҷот хоҳад ёфт’» (Румиён 10:8-13 NKJV).
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт, ту ва хонаводаи ту» (Аъмол 16:31).
Шумо чӣ, хонандаи азиз? Шумо мебинед, ки ин ба мисли имони як кӯдаки хурдсол оддӣ аст. Чаро ба он кӯдаки ширину падари тавбакардаи ӯ ҳамроҳ намешавед ва худатон Наҷотдиҳанда ва ҳаёти ҷовидониро қабул намекунед? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
Ин аз мо ҳамчун рисола дастрас аст – аммо танҳо ба забони испанӣ. Рисолаи испании №101-ро пурсед.
