Хушхабар–Майи 2015 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Модари Муҳаббат
Аксаран қисматҳои ҷанубии Фаронса обхезиҳои бузургро мебинанд. Селҳои даҳшатнок ҳама чизеро, ки дар роҳи худ пайдо мекунанд, мебаранд: дарахтон, хонаҳо ва ҳатто тамоми деҳаҳо. Онҳо чунон ногаҳонӣ меоянд, ки бисёре аз сокинони чунин ҷойҳо бе огоҳӣ ба марг бурда мешаванд.
Наздики Тулуза, чанде пеш, модаре бо ду фарзанди бегуноҳаш ногаҳон дар миёни обҳои пуртуғён қарор гирифтанд. Ин зани бечора хатари худро хуб медонист ва беҳуда роҳи наҷотро меҷуст. Аммо дид, ки умеди наҷот кам аст, тамоми қувваи худро ба ҳифзи ҷони ду фарзандаш бахшид.
Вай роҳи дигаре наёфт ба ҷуз ин ки онҳоро ба тахтачае маҳкам бандад ва ба ҷараён супорад, ба некии Худованд бовар карда, ки онҳоро наҷот медиҳад. Вай кӯдаконро ба ин киштии хурд гузошт ва онро бо дуои самимӣ раҳо кард, худро ба марги худ супурд.
Ҷараёни шадид киштии хурди нозукро зуд ба поён бурд, аммо танҳо, ба даҳшати модар, онро бо чунин қувва ба танаи дарахт зад, ки тахтача шикаст. Бо қувваи фавқулодда модар тавонист ба дарахт расад ва ба яке аз шохаҳои он часпида, ду фарзанди хурдсолашро аз марг наҷот диҳад.
Шуълаи ночизи умед ӯро шод кард: агар танҳо дарахт, ки ҳоло он ҳам аз ҷараёни ваҳшӣ бурда мешуд, онҳоро дастгирӣ карда метавонист, онҳо метавонистанд зинда монанд. Аммо дере нагузашта ин умед аз байн рафт ва дарахт чарх зад ва шохаҳояш чир-чир карданд – онҳо вазни ҳар сеи онҳоро бардошта наметавонистанд.
Аммо муҳаббати модар ба ӯ иҷозат намедод, ки дудила шавад. Вай кӯдаконро ба шохаҳои хурдтар баст ва онҳоро ба Он ки мавҷҳо ва бодҳоро фармон медиҳад, супурд, худро ба ҷараён партофт ва дере нагузашта ғарқ шуд.
Вақте ки обҳо паст шуданд, ду кӯдак бехатар ва солим пайдо шуданд, ки ҳанӯз ба дарахт баста буданд.
Оҳ, муҳаббати бузург ва аҷиб модар! Оё чунин фидокорӣ дилҳои моро ба ҳаракат намеорад? Оё ҳеҷ гоҳ муҳаббати амиқтар вуҷуд доштааст?
Бале, ҳаст: «Оё зан метавонад фарзанди ширхораашро фаромӯш кунад ва ба писари батни худ раҳм накунад? Албатта, онҳо метавонанд фаромӯш кунанд, аммо Ман туро фаромӯш намекунам», — мегӯяд Худованд дар Ишаъё 49:15 (NKJV).
Бале, муҳаббате бузургтар аст аз муҳаббати модар. Вай метавонад ҷони худро барои фарзандонаш диҳад, аммо Исои Масеҳ, Писари Худо, ҷони Худро барои гунаҳкорони бадбахт дод, ки Ӯро фаромӯш карданд ва Ӯро то марги нангин таъқиб карданд. «Вақте ки мо ҳанӯз беқувват будем (бемуҳофизат), дар вақти муайян Масеҳ барои бехудоён мурд» (Рум. 5:6).
«Муҳаббат дар ин аст, на ин ки мо Худоро дӯст доштем, балки ин ки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то кафорати гуноҳҳои мо бошад» (1 Юҳ. 4:10). «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гунаҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд ... Вақте ки мо душман будем, мо ба воситаи марги Писари Ӯ бо Худо оштӣ шудем» (Рум. 5:8,10).
Худо нек ва меҳрубон аст,ва Ӯ ҳанӯз ҳам гунаҳкоронро дӯст медорад. Ӯ туро дӯст медорад, дӯст. Худро ба муҳаббати Масеҳ супор. Ба назди Ӯ биё, ҳамон тавре ки ҳастӣ. Шарики ин муҳаббат бош, ки бо хуни Исо барои гунаҳкорон рехташуда мӯҳр зада шудааст. Ҳоло ба Ӯ бигӯ, ки ту бовар дорӣ, ки Ӯ барои ту мурд, ҳарчанд ту гунаҳкор ва ношоиста бошӣ. Исои Масеҳро қабул кун! Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
«Аммо ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое ки ба номи Ӯ имон доранд» (Юҳ. 1:12).
Нусхаи ин мақола аз ҷониби мо ҳамчун рисола дастрас аст – аммо танҳо ба забони испанӣ. Рисолаи испании №113-ро пурсед.
