Хушхабар–Феврали 2016 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Чӣ тавре ки дар рӯзҳои Нӯҳ буд
«Чӣ тавре ки дар рӯзҳои Нӯҳ буд, ҳамон тавр дар рӯзҳои Писари Одам низ хоҳад буд: онҳо мехӯрданд, менӯшиданд, издивоҷ мекарданд... то он рӯзе ки Нӯҳ ба киштӣ даромад ва обхезӣ омада, ҳамаро нобуд кард». —Луқо 17:26-27 NKJV
Замони Нӯҳ
Дар «рӯзҳои қадимии нек»-и Ҳастӣ чӣ гуна буд? Новобаста аз он ки инсон чӣ фикр мекард, «Худованд дид, ки шарорати инсон дар замин бисёр аст... ва ҳар як нияти фикрҳои дили ӯ ҳамеша танҳо бадӣ буд... Замин фосид шуда буд... пур аз зӯроварӣ» (Ҳастӣ 6:5,11).
Замони Исо
Оё вазъият то замони қадам задани Масеҳ дар рӯи замин беҳтар шуда буд? Петрус дар Аъмол 2:23 гуфт: «Ӯро [Исоро]... шумо бо дастони беқонун гирифта, маслуб карда, ба қатл расонидед». Дилҳо ва амалҳои одамон ҳанӯз ҳам бад буданд!
Имрӯз
Дар бораи ҳозира чӣ гуфтан мумкин аст? Хабарнигорони саросари ҷаҳон мегӯянд: «Ин як амали зӯроварӣ пас аз дигаре аст». Аз замони Ҳастӣ чизе тағйир наёфтааст!
Оянда
Оё вазъият ягон вақт беҳтар мешавад? Худо мегӯяд, не. Вақте ки онҳое, ки ба Худо имон доранд, ба осмон бурда мешаванд, Шайтон ҷаҳонро фиреб медиҳад, сулҳ аз байн бурда мешавад ва зӯроварӣ заминро пур мекунад (Ваҳй 6:4-17).
Огоҳии Худо
Пеш аз обхезӣ, Худо ба Нӯҳ гуфт, ки Ӯ инсонро аз рӯи замин нест мекунад. Нӯҳ чӣ гуна ҷавоб дод? «Бо имон Нӯҳ, ки аз чизҳои ҳанӯз надидашуда илоҳӣ огоҳ карда шуд... киштиро барои наҷоти хонаводаи худ омода кард, ки бо он ҷаҳонро маҳкум кард» (Ибр. 11:7).
Ҷаҳон чӣ гуна ҷавоб дод? Он бо айшу ишрати гуноҳолуди худ идома дод ва ба Худо бовар накард. Ҳамин тавр, обхезӣ омад ва ҳамаро ба ҷуз ҳашт нафаре, ки ба киштӣ даромаданд, нобуд кард. Ҳар касе, ки аз ҷониби Худованд дарун набуд, берун монд (Ҳастӣ 7:13-16). Дер шуда буд. Ва ҳамин тавр хоҳад буд, вақте ки Исои Масеҳ барои доварӣ кардани ҷаҳон бармегардад.
Бисёриҳо ҳанӯз ҳам огоҳии Худоро рад мекунанд, ҳамон тавре ки дар рӯзҳои Нӯҳ карданд. Аммо «рӯзи Худованд чун дузд дар шаб меояд. Зеро вақте ки онҳо мегӯянд: “Сулҳ ва амният!” он гоҳ нобудии ногаҳонӣ бар онҳо меояд... Ва онҳо нахоҳанд гурехт» (1 Тас. 5:2-3). «Аз ин рӯ, шумо низ тайёр бошед, зеро Писари Одам дар соате меояд, ки шумо интизор нестед» (Луқо 12:40).
Ҷавоби шумо
Оё шумо барои вохӯрӣ бо Худованди оянда тайёред? Оё шумо ба Худо мисли Нӯҳ бовар доред? Ё шумо ҳанӯз ҳам Ӯро мисли ҷаҳон рад мекунед? Худо ҳамаи фикрҳои шуморо мебинад.
Агар шумо хоҳед, ки наҷот ёбед, аз гуноҳҳои худ тавба кунед ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул кунед. «Ҳар кӣ ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон надорад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:36). Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Ин мақола дар шакли рисола аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.
