Чӣ тавре ки дар замони Нӯҳ буд
«Чӣ тавре ки дар замони Нӯҳ буд, дар замони Писари Одам низ ҳамин тавр хоҳад буд: Онҳо мехӯрданд, менӯшиданд, издивоҷ мекарданд ... то он рӯзе, ки Нӯҳ ба киштӣ даромад, ва обхезӣ омад ва ҳамаро нобуд кард.» — Луқо 17:26-27 NKJV
Замони Нӯҳ
Дар «рӯзҳои қадимии нек»-и Ҳастӣ чӣ гуна буд? Новобаста аз он ки инсон чӣ фикр мекард, «Худованд дид, ки шарорати инсон бузург аст ... ва ҳар нияти фикрҳои дили ӯ ҳамеша танҳо бадӣ буд ... Замин фасод шуда буд ... пур аз зӯроварӣ» (Ҳас. 6:5,11).
Замони Исо
Оё шароит то замони қадам задани Масеҳ дар рӯи замин беҳтар шуда буд? Петрус дар Аъмол 2:23 гуфт: «Ӯро [Исоро] ... шумо бо дастҳои бешариат гирифта, салиб кашида, ба қатл расонидаед.» Дилҳо ва амалҳои одамон ҳанӯз бад буданд!
Имрӯз
Дар бораи ҳозира чӣ? Хабарнигорони саросари ҷаҳон мегӯянд: «Ин як амали зӯроварӣ пас аз дигар аст.» Аз замони Ҳастӣ чизе тағйир наёфтааст!
Оянда
Оё вазъият ҳеҷ гоҳ беҳтар хоҳад шуд? Худо мегӯяд, не. Вақте ки онҳое, ки ба Худо имон доранд, ба осмон бурда мешаванд, Шайтон ҷаҳонро фиреб медиҳад, сулҳ аз байн бурда мешавад ва зӯроварӣ заминро пур мекунад (Ваҳй 6:4-17).
Огоҳии Худо
Пеш аз обхезӣ, Худо ба Нӯҳ гуфт, ки Ӯ инсонро аз рӯи замин нест мекунад. Нӯҳ чӣ гуна ҷавоб дод? «Бо имон Нӯҳ, ки аз чизҳои ҳанӯз надидашуда илоҳӣ огоҳ карда шуд ... киштиеро барои наҷоти хонаводаи худ омода кард, ки бо он ҷаҳонро маҳкум кард» (Ибр. 11:7).
Ҷаҳон чӣ гуна ҷавоб дод? Он бо лаззатҳои гуноҳкоронаи худ идома дод, ба Худо имон наовард. Пас, обхезӣ омад ва ҳамаро ба ҷуз ҳашт нафар, ки ба киштӣ даромаданд, нобуд кард. Ҳар касе, ки аз ҷониби Худованд баста нашуда буд, берун монд (Ҳас. 7:13-16). Дигар дер шуда буд. Ва вақте ки Исои Масеҳ барои доварӣ кардани ҷаҳон бармегардад, ҳамин тавр хоҳад буд.
Бисёриҳо ҳанӯз огоҳии Худоро рад мекунанд, ҳамон тавре ки дар замони Нӯҳ карданд. Аммо «рӯзи Худованд чунон меояд, ки дузд дар шаб. Зеро вақте ки онҳо мегӯянд: «Сулҳ ва амният!» он гоҳ нобудии ногаҳонӣ бар онҳо меояд ... Ва онҳо нахоҳанд гурехт» (1 Тас. 5:2-3). «Аз ин рӯ, шумо низ омода бошед, зеро Писари Одам дар соате меояд, ки шумо интизор нестед» (Луқо 12:40).
Ҷавоби шумо
Оё шумо барои вохӯрӣ бо Худованди оянда омодаед? Оё шумо ба Худо мисли Нӯҳ имон доред? Ё шумо ҳанӯз Ӯро мисли ҷаҳон рад мекунед? Худо ҳамаи фикрҳои шуморо мебинад.
Агар шумо хоҳед, ки наҷот ёбед, аз гуноҳҳои худ тавба кунед ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул кунед. «Касе ки ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва касе ки ба Писар имон надорад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳ. 3:36). Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
