Хушхабар– феврали 2023 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Гумонроҳ… ва мурда нашавед!
Пешниҳоди кӯмак
Тӯфони шадиди барфӣ ҳаракати қаторро торафт душвортар мекард. Намоёнӣ хеле бад буд ва як зани мусофир бо кӯдакаш аз гум кардани истгоҳаш нигарон буд. Марде изтироби ӯро дида, ба ӯ гуфт: «Парво накунед. Ман ин масирро хуб медонам. Ман ба шумо мегӯям, ки кай фароед».
Дар истгоҳи охирин пеш аз истгоҳе, ки зан мехост, мард ба ӯ гуфт: «Истгоҳи навбатӣ аз они шумо хоҳад буд». Вақте ки қатор боз истод, ӯ гуфт: «Ин истгоҳи шумост. Зуд фароед». Зан кӯдакашро гирифт, ба мард барои таваҷҷӯҳи меҳрубононааш ташаккур гуфт ва аз қатор фаромад.
Дафъаи дигар, ки қатор истод, мард аз шунидани номи истгоҳе, ки зан мехост, аз ҷониби кондуктор ба ҳайрат афтод. «Шумо бояд хато карда бошед. Оё мо ҳоло дар он ҷо истода будем?» — пурсид ӯ.
«Не, ҷаноб», — ҷавоб дод кондуктор. «Мо бо муҳаррик мушкилӣ доштем ва барои таъмири он чанд дақиқа истодем».
Натиҷаи фоҷиавӣ
«Оҳ не!» — фарёд зад мард. «Ман ба зану кӯдаке гуфтам, ки дар истгоҳи байни истгоҳҳо фароянд!» Вақте ки онҳо ниҳоят ӯ ва кӯдакро пайдо карданд, ҳарду аз сармо мурда буданд.
Ҳарчанд ин даҳшатнок аст, гумроҳ кардани ҷонҳои одамон хеле бадтар аст. Имрӯз дар атрофи мо бисёр овозҳои некхоҳ, вале зиддиятнок мавҷуданд ва бисёре аз онҳо дастурҳои бардурӯғ ва гумроҳкунанда медиҳанд. Дар мавриди ҳаёти ҷовидонӣ ва наҷот, мо бояд боварӣ ҳосил кунем, ки ба дастурҳои дуруст гӯш медиҳем. Мо намехоҳем, ки барои абадият гумроҳ шавем.
Аз муаллимони дурӯғин эҳтиёт шавед
1. Баъзеҳо иддао доранд, ки таълимоти пешвои онҳо аз таълимоти Китоби Муқаддас бузургтар аст (Қӯл. 2:8).
2. Баъзеҳо иддао доранд, ки таълимоти онҳо ба ваҳйи махсус асос ёфтааст – ки ба пешво ё гурӯҳи онҳо дода шудааст – ки таълимоти Китоби Муқаддасро бекор мекунад (Ваҳй 22:18-19).
3. Баъзеҳо Масеҳро танҳо ба як шахси офаридашуда паст мекунанд, дар ҳоле ки инсонро ба худоӣ баланд мебардоранд (2 Юҳ. 7).
4. Баъзеҳо таълим медиҳанд, ки кори Масеҳ дар салиб барои таъмини наҷоти мо кофӣ набуд ва мо бояд онро бо кӯшишҳои худ пурра кунем (Эфс. 2:4-10).
5. Баъзеҳо ба қисмҳои алоҳидаи Навиштаҳо аз ҳад зиёд таъкид мекунанд, дар ҳоле ки қисмҳои марбут ба Каломи Худоро нодида мегиранд (2 Тим. 3:16).
Мо набояд ба маслиҳати муаллимони дурӯғин пайравӣ кунем, новобаста аз он ки онҳо то чӣ андоза самимӣ садо медиҳанд ё то чӣ андоза меҳрубон ба назар мерасанд. Дар куҷое ки мо абадиятро сипарӣ мекунем – дар осмон ё дар дӯзах – ин масъалаи хеле муҳим аст, ки ба ҳар кас бовар кардан мумкин нест!
Роҳи яқин
Шукр Худоро, ки ба мо лозим нест, ки ба роҳнамоии шубҳанок такя кунем. Дар Каломи яқини Худ Ӯ ба мо дастурҳои оддӣ барои роҳи осмон додааст. Ин бешубҳа роҳи беҳтарин кор кардан, пайравӣ аз як мард ё ҳамроҳ шудан ба гурӯҳ ё созмон нест. Ҳеҷ яке аз ин роҳҳо моро ба осмон нахоҳад бурд.
Ҳамаи мо аз Худо хеле дур шудаем, ки чунин дастурҳо ба мо кӯмак кунанд: «Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:23 NKJV). Каломи Худо моро танҳо ба Масеҳ ҳамчун «роҳ, ростӣ ва ҳаёт» (Юҳ. 14:6) ишора мекунад. Ҳеҷ кас наметавонад ба осмон бирасад, магар ба воситаи Ӯ.
Ӯ азоб кашид ва мурд – на ҳамчун шаҳид, балки ҳамчун бардорандаи гуноҳ – то моро аз гуноҳ бо хуни Худ пок кунад (1 Пет. 3:18; 1 Юҳ. 1:7). Ҳоло аз мурдагон эҳё шуда, Ӯ ба ҳама ҳамчун ягона роҳи хушбахтии ҳақиқӣ ва ҳаёти ҷовидонӣ эълон карда мешавад.
Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ҳамаи анбиё шаҳодат медиҳанд, ки ба воситаи номи Ӯ, ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад ёфт» (Аъмол 10:43). Оё касе метавонад инро равшантар гӯяд?
Ба роҳнамоии яқини Каломи Худо гӯш диҳед ва аз гумроҳӣ раҳо шавед. Масеҳ ягона шахсест, ки метавонист ростқавлона бигӯяд: «Ман ҳаргиз туро тарк нахоҳам кард ва туро партофта нахоҳам рафт» (Ибр. 13:5). Имрӯз ба Ӯ пайравӣ кунед. Ӯ шуморо бехатар ба хонаи осмон хоҳад бурд. Ӯ шуморо гумроҳ нахоҳад кард. Ӯ шуморо дар сармо нахоҳад гузошт! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Ин мақола аз рисолаи дарозтаре бо ҳамин унвон мутобиқ карда шудааст, ки аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.
