Эй Худованд, мо ҷалоли Туро мебинем, Гарчанде на бо чашмони миранда;
Он ҷалол, дар тахти Падар, Ҳеҷ чашми инсонӣ намебинад.
Аммо ҳарчанд ҷаҳон дигар намебинад Ӯро, ки бо тамасхур берун кард,
Чашми имони навзод метавонад баланд парвоз кунад – ба он ҷое ки Ӯ рафтааст.
На барои чашми инсонӣ дидан аст Ва на барои гӯши инсонӣ шунидан,
Ва на дил тасаввур карда метавонад, ки чӣ буда метавонад, Ё дурнаморо наздик оварда метавонад;
Аммо Худо дар муҳаббат Рӯҳи Худро озодона додааст, ки ошкор мекунад
Ҳама чизеро, ки Ӯ барои онҳое, ки дар осмон ҳастанд, омода кардааст, Ки дар ин ҷо дар рӯи замин мӯҳр мегузорад.
Аз он ҷо, ҳоло ки Масеҳ баланд шудааст, Кори наҷот ба анҷом расидааст,
Рӯҳ ҷалоли Ӯро ба онҳое, ки Ӯро интизоранд, наздик меорад.
Тӯҳфаи муборак! Ҳамчун писарон мо ба боло менигарем Ва Наҷотдиҳандаро дар он ҷо мебинем;
Ва, самараи муҳаббати ҳоло маълуми Худо, Мо ҷалоли Ӯро шарик хоҳем шуд.
Худо дар Инсон ҷалол ёфтааст; Инсон дар дасти рости Худо нишастааст -
Дар мусобиқае, ки Ӯ давид, итоаткор буд, Ҳоло метавонад ҳама қудратро фармон диҳад.
Дар фурӯтанӣ дар рӯи замин, ҳамчун Писар, Падарро маълум кард;
Ва ҳоло дар осмон, кори Ӯ ҳама ба анҷом расидааст, Ӯ бар тахти Худ нишастааст.
Ва мо Пешгузаштаи бузурги худро Дар ҷалоли Худаш дар он ҷо мебинем;
Аммо шарм надорем – бо чунинҳо, ҳамчун Нахустзода, ҳамаро шарик шудан.
Зеро мо ҳамчун писарон ба воситаи файз эътироф шудаем, Ва «Абба, Падар,» фарёд мезанем;
Ворисон низ, чунон файз фаровон буд, Ҳамворисон бо Ӯ дар осмон.
Муҳаббати Падар, сарчашмаи ҳама, Ширинтар аз ҳама чизе, ки медиҳад,
Ҳоло бар мо бебозгашт медурахшад, Ва то даме ки Исо зинда аст, давом мекунад.
Шодии беайби офариниши нав Аз миёни торикии ҳозира медурахшад,
Он дунёи саодат бе омехта, Хонаи абадии муқаддас!
