Ҷалоли Масеҳ ва мероси мо дар осмонро дидан

Эй Худованд, ҷалоли Туро мебинем, Гарчанде на бо чашмони миранда; Он ҷалол, бар тахти Падар, Ҳеҷ чашми инсонӣ онро тасвир намекунад. Аммо гарчанде ҷаҳон дигар онро дида наметавонад, Онро бо нафрат берун кард, Чашми имони навзод метавонад баланд парвоз кунад – ба он ҷое ки Ӯ рафтааст. Барои чашми инсонӣ дидан нест, На барои гӯши инсонӣ шунидан, На дил тасаввур кардан, ки чӣ буда метавонад, Ё дурнаморо наздик овардан; Аммо Худо дар муҳаббат озодона Рӯҳи Худро додааст, ки ошкор мекунад Ҳама чизеро, ки Ӯ барои онҳое, ки дар осмон ҳастанд, омода кардааст, Онҳоеро, ки дар ин ҷо дар рӯи замин мӯҳр мегузорад. Аз он ҷо, акнун ки Масеҳ баланд шудааст, Кори наҷот ба анҷом расидааст, Рӯҳ ҷалоли Ӯро ба онҳое, ки Ӯро интизоранд, наздик меорад. Тӯҳфаи муборак! Ҳамчун писарон мо ба боло менигарем Ва Наҷотдиҳандаро дар он ҷо мебинем; Ва, самараи муҳаббати акнун маълуми Худо, Мо ҷалоли Ӯро шарик хоҳем шуд. Худо дар Инсон ҷалол дода шудааст; Инсон дар дасти рости Худо нишастааст - Итоаткор дар мусобиқае, ки Ӯ давид, Акнун метавонад ҳама қудратро фармон диҳад. Дар фурӯтанӣ дар рӯи замин, ҳамчун Писар, Падарро Ӯ маълум кард; Ва акнун дар осмон, кори Ӯ ҳама ба анҷом расидааст, Ӯ бар тахти худ нишастааст. Ва мо Пешгузари бузурги худро Дар ҷалоли худаш дар он ҷо мебинем; Аммо шарм надорем – бо мисли мо, Ҳамчун Нахустзода, ҳамаро шарик шудан. Зеро мо ҳамчун писарон ба воситаи файз эътироф шудаем, Ва «Абба, Падар» фарёд мезанем; Ворисон низ, чунон бой файз фаровон буд, Ҳамворисон бо Ӯ дар баландӣ. Муҳаббати Падар, сарчашмаи ҳама, Ширинтар аз ҳама чизе, ки медиҳад, Акнун бар мо бебозгашт медурахшад, Ва то даме ки Исо зинда аст, давом мекунад. Шодии беайби офариниши нав Аз миёни торикии ҳозира медурахшад, Он ҷаҳони саодат бе омехта, Хонаи абадии муқаддас!