Нигоҳи боло– Июл/Август 2015 —Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Ӯ фуромад
Ду чиз дар 1 Тимотиюс 2 Миёнаравро тавсиф мекунад:
Ӯ инсон аст (ояти 5); Ӯ худро фидия барои ҳама дод (ояти 6).
Вақти ин шаҳодат аз ҷониби Худо муқаррар шуда буд.
Ҳақиқати гаронбаҳо! Мо заифем; мо гунаҳкорем ва наметавонистем худро ба Худо наздик кунем. Ба мо Миёнараве лозим буд, ки дар ҳоле ки ҷалоли Худоро нигоҳ медорад, моро дар чунин мавқеъе қарор диҳад, ки Ӯ моро ба Худо дар адолат мувофиқи он ҷалол пешниҳод кунад.
Масеҳ худро дод ҳамчун фидия. Аммо Ӯ бояд инсон бошад, то барои инсонҳо азоб кашад ва онҳоро намояндагӣ кунад – ва Ӯ ҳамин тавр буд! Аммо ин ҳама нест. Мо дар ин ҷо дар рӯи замин заифем, ки дар он ҷо бояд ваҳйи Худоро қабул кунем, ва мо дар мавриди истифодаи захираҳои худ дар Худо ва муоширати худ бо Ӯ заифем, ҳатто вақте ки гуноҳи мо пок карда мешавад. Аммо, дар заифии мо барои қабули ваҳйи Худо, Масеҳ Худоро ва ҳамаи он чиро, ки Ӯ дар Шахси худ аст, дар ҳама ҳолатҳое, ки инсон метавонад эҳтиёҷ дошта бошад, ҳам дар ҷисм ва ҳам дар рӯҳ, ошкор кардааст. Ӯ ба поёнтарин умқҳо фуромад, то ҳеҷ кас, ҳатто аз бадбахттаринҳо, натавонад эҳсос кунад, ки Худо дар некии худ ба ӯ наздик ва комилан дастрас аст. Ӯ ба назди ӯ фуромад – муҳаббати Ӯ имконияти худро дар бадбахтии ӯ пайдо кард, ва ҳеҷ эҳтиёҷе набуд, ки Ӯ дар он ҳузур надошта бошад ва Ӯ онро қонеъ карда натавонад.
Ӯ худро дар рӯи замин ҳамин тавр шиносонд. Ҳоло, ки Ӯ дар баландӣ аст, Ӯ ҳамон аст. Ӯ таҷрибаҳои инсонии худро фаромӯш намекунад – онҳо бо қудрати илоҳии Ӯ дар эҳсосоти ҳамдардии инсонияти Ӯ, мувофиқи нерӯи он муҳаббати илоҳӣ, ки манбаъ ва қувваи ҳаракатдиҳандаи онҳост, ҳифз карда мешаванд. Ӯ ҳанӯз ҳам инсон дар ҷалол ва дар камоли илоҳӣ аст. Илоҳияти Ӯ қуввати муҳаббати худро ба инсонияти Ӯ мебахшад ва ҳеҷ яке аз онро канор намегузорад.
Ҳеҷ чиз наметавонист монанд бошад ба чунин Миёнарав! Ҳеҷ чиз наметавонист ба нармӣ, дониши дили инсон, ҳамдардӣ ё таҷрибаи эҳтиёҷ баробар бошад. Ба андозае, ки илоҳият метавонист ба он чи Ӯ кард, бидиҳад, ва бо қуввати муҳаббати худ, Ӯ фуромад, дар ҳама ғаму андӯҳи инсоният ширкат варзид ва ба ҳама ҳолатҳое, ки дили инсон метавонист дар он бошад, дохил шуд. Ӯ маҷрӯҳ, мазлум ва рӯҳафтода буд – зери бадӣ сар хам карда. Ҳеҷ гоҳ нармӣ, қудрати ҳамдардӣ ва инсоният ба мисли Ӯ набудааст ва нахоҳад буд. Ҳеҷ дили инсон наметавонад моро дар ҳар боре, ки дили инсонро фишор медиҳад, ин қадар бифаҳмад ё эҳсос кунад. Ин танҳо дар Инсон, Исои Масеҳ, ки Миёнарави мост, пайдо мешавад. Ҳеҷ кас ин қадар наздик нест, ҳеҷ кас ин қадар паст нафуромадааст ва бо қудрати илоҳӣ ба эҳтиёҷ, ба ҳама эҳтиёҷоти инсон дохил нашудааст. Виҷдон бо кори Ӯ пок мешавад ва дил бо он чи Ӯ буд ва ҳамеша ҳаст, сабук мешавад.
Танҳо Як аст! Фикр кардан дар бораи дигаре ин аст, ки ҷалоли Ӯро аз Ӯ бигирем ва тасаллои комили моро аз мо бигирем.
Аз ҷониби Ҷон Н. Дарби (мутобиқшуда аз Хулоса,Ҷилди 5)
Дар баландӣ тахтнишин
Дар баландӣ тахтнишин, Калимаи абадӣ,
Ҳамчун Писари инсон, ҳамчун Худованди мутлақ,
Ҳоло бо имон ба Ту такя мекунем,
То он даме, ки ҳама унвони Туро эътироф кунанд.
Ту ҷонҳои моро аз гуноҳҳо пок кардӣ,Рӯҳи Ту ба мо қувват мебахшад; Дар ҳоле ки Ту барои мо дар ҳама эҳтиёҷоти мо,Дар дасти рости Худо ҳамеша шафоат мекунӣ.
Эй, моро дар роҳи танг нигоҳ дор,
Ки ҳеҷ гоҳ қадамҳои мо аз Ту дур нашаванд;
Заифии моро дастгирӣ кун, тарси моро ором кун,
Ва моро ба ҳузури Ту наздик нигоҳ дор.
Эй, бигзор ин тавр бошад то он рӯзи муборак,Вақте ки Худо ҳама ашкҳоро пок мекунад; Зуд, дар калом ваъда дода шудааст,Ҳамин тавр, Омин, Биё, Исо, Худованд.—Р. Морсхед (Сурудҳои рӯҳонӣ,#264)