Оила– Октябри 2018 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Шумо ба хонаводаи худ чӣ гуна муносибат мекунед?
«Ва падарам, модарам, бародаронам, хоҳаронам ва ҳамаи он чиро, ки доранд, зинда нигоҳ доред, ва ҷони моро аз марг раҳо кунед». — Еҳушаъ 2:13 КҶВ
Дар ин дархост Роҳоб нишон дод фаҳмиши аҷиби хоҳиши Худои Исроилро, зеро дар тамоми Навиштаҳо мо мебинем, ки ин ҳадафи Худост: хоҳиш ва иродаи Ӯ наҷот додани халқи Худ дар оилаҳо, дар хонаводаҳост. Агар Ӯ ба як нафар дар хонавода раҳм кунад, ин нишонаи он аст, ки Ӯ мехоҳад ҳар як аъзои он оиларо наҷот диҳад. Худо дар бораи доварии дарпешистодаи Садӯм ва Ғамӯра сухан ронда, дар бораи Иброҳим гуфт: «Оё он чиро, ки Ман мекунам, аз Иброҳим пинҳон кунам? ... Зеро Ман ӯро мешиносам, ки ӯ фарзандон ва хонаводаи худро пас аз худ амр хоҳад дод» (Ҳас. 18:17,19).
Эй падарону модарони масеҳӣ, муносибати шумо ба хонаводаи шумо чӣ гуна аст? Оё шумо масъулияти худро дарк кардаед? Оё шумо дар хона барои Худо амал мекунед, то фарзандони худро пас аз худ амр диҳед? Ман медонам, ки мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки ба мо таълим медиҳанд, ки хоҳишҳои табиии фарзандони худро пахш накунем, ва аксарияти мо ба ин таълим додаем. Дар натиҷа, мо дар хонаҳои худ фарзандони табдилнашуда дорем, ки рафтори онҳо ифодаи табиати нафратовар, бад ва фасодкори онҳост. Навиштаҳо мегӯянд: «Аҳмақӣ дар дили кӯдак баста аст; аммо асои тарбия онро аз ӯ дур хоҳад кард» (Мас. 22:15).
Хонум Вилям Бут, ҳамсари аввалин генерали Артиши Наҷот,ки оилаи калони ҳашт фарзандро тарбия карда буд, ҳар яки онҳоро пеш аз таваллудашон барои Худо талаб кард. Вай мегуфт: «Ман рад мекунам, ки ягон кӯдакро ба дунё биёрам, то дар охир дар дӯзах лаънат шавад» (Ба 2 Тас. 2:12 нигаред). Дар айёми аввали худ баъзе аз он фарзандон фикр мекарданд, ки модарашон хеле сахтгир ва бераҳм аст, зеро вай ба онҳо иҷозат намедод, ки мисли дигар кӯдакон ба корҳои дунё машғул шаванд, аммо рӯзе фаро расид, ки ҳар яки онҳо ба модарашон барои истодан дар байни онҳо ва дунё миннатдорӣ баён карданд, ва ҳама ба воя расиданд, то Масеҳро мавъиза кунанд ва кӯшиш кунанд, ки дигаронро ба Ӯ биёранд.
Масъулияти бузург дар ин масъалаҳо бар дӯши волидон аст. Бисёре аз волидон мегӯянд: «Ман ба фарзандам иҷозат медиҳам, ки то ин ҳад дар роҳҳои дунё биравад, ва умедворам, ки дар ниҳоят ӯ ба Худо хоҳад омад», танҳо барои он ки баъдтар фаҳманд, ки ӯ умуман Худоро шинохтан намехоҳад. Фарзанди шумо метавонад ба ислоҳи шумо муқобилат кунад, аммо ӯ баъдтар, вақте ки Худовандро шинохт, ба шумо миннатдорӣ баён хоҳад кард. Фарзанди шумо метавонад шуморо кӯҳнапараст шуморад, аммо вақте ки дар ниҳоят ӯ барои наҷот ба Масеҳ рӯ овард, пас ӯ дар ҳақиқат ба шумо барои он ки ҳамеша кӯшиш кардаед, ки ӯро дар роҳи адолат роҳнамоӣ кунед, миннатдорӣ баён хоҳад кард.
Роҳоб зани камбағал буд, ки ба умқи гуноҳ фурӯ рафта буд, аммо ҳоло ба Худо рӯ оварда буд, ва дили ӯ барои наҷоти наздиконаш фарёд мезад; аз ин рӯ, вай барои хонаводаи худ илтимос кард.
Дар Аҳди Ҷадид мо мехонем дар бораи зиндонбони Филиппӣ, ки танҳо дар бораи худ фикр мекард. Ӯ фарёд зад: «Ҷанобон, барои наҷот ёфтан чӣ бояд кард?» Аз афташ, оилаи ӯ дар атрофи ӯ ҷамъ омада буд, ва Павлус гуфт: «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва ту ва хонаи ту наҷот хоҳед ёфт» (Аъмол 16:30-31). Он шаб дар он хона шодии бузург буд. Тамоми хонавода ба имон ба Масеҳ оварда шуданд ва онҳо номи Ӯро дар таъмид эътироф карданд.
Агар шумо ягона аъзои наҷотёфтаи хонаводаи худ бошед, ба Худо часпед ва бо имон ба Ӯ барои наҷоти дигар аъзои оилаи худ фарёд занед. Масеҳро дар назди онҳо зиндагӣ кунед ва ба Худо нигоҳ кунед, то ҳамаи онҳоро ба Худ биёрад. Дар ин мо метавонем ба имони Роҳоб наздик шавем.
Аз ҷониби Ҳ. А. Айронсайд (мутобиқшуда аз «Суханрониҳо дар бораи китоби Еҳушаъ», саҳ. 32-34)