Хусусияти 3 – апрели 2021 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Азобҳои Масеҳ, ки дар Ишаъё 53 пешгӯӣ шудаанд
Азобҳои Масеҳро Ишаъё дар Суруди охирини Худ дар бораи Хизматгор (Ишаъё 52:13–53:12) пешгӯӣ карда буд, ки ба осонӣ ба панҷ бахши иборат аз се оят тақсим мешавад. Суруд бо нотаи ғалаба ба охир мерасад, зеро азобҳои Ӯ бояд пеш аз баландшавии Ӯ бошанд. Мо ин далелро дар Аҳди Ҷадид низ мебинем:
«Оё Масеҳ набояд ин азобҳоро кашида, ба ҷалоли Худ дохил мешуд?» (Луқо 24:26). «...Азобҳои Масеҳ ва ҷалоле, ки аз паси он меояд» (1 Петрус 1:11).
Нақшаи рӯйдодҳо – Ишаъё 52:13-15 Яҳува, Худои ҳамадонӣ Исроил, хулосаи он чиро, ки рӯй медиҳад, дод. Ӯ ба Хизматгори тадҳиншудаи Худ (42:1) назар кард, ки аввал ба хиҷолат дучор шуд, аммо дар ниҳоят дар қуллаи ҷалол дар пеши назари ҳама баланд шуд. Таҳқири шадиди аввалини Ӯ ба ҷалоли ниҳоии Ӯ оварда мерасонад.
Баракате, ки ба Исроил хоҳад омад, ба сабаби коре, ки онҳо кардаанд, сазовор нахоҳад буд. Ин натиҷаи фаъолиятҳои Хизматгори азобкашидаи Яҳува, Исои Носирӣ, Писари Худо (52:7-10) хоҳад буд. Ӯ «бохирадона амал хоҳад кард» (52:13) дар фаъолияти оқилона, ки дар ниҳоят ба шукуфоӣ меорад.
Вақте ки Ӯ Худро ба Исроил муаррифӣ кард, онҳо ба Ӯ ҷавоб доданд: Мо Ӯро намехоҳем! Комилан радшуда, Ӯ аз ҷониби миллате, ки барои наҷот додани он омада буд, сахт таҳқир карда шуд. Азоби умумии азобҳои Ӯ чунон шадид буд, ки тамошобинон аз намуди зоҳирии Ӯ комилан дар ҳайрат монданд. Ӯ қариб ки ҳамчун инсон шинохта намешуд (ояти 14). Сипас, пас аз марги бераҳмонаи Ӯ, Худо арзиши Масеҳро равшан кард (ояти 13):
Аз қабр, «Ӯ баланд хоҳад шуд» – дар эҳё.
- Сипас, «Ӯ ситоиш хоҳад шуд» – дар сууд.
- Баъд аз он, Ӯ «хеле баланд» хоҳад шуд – дар ҷалоли осмонӣ дар дасти рости Худо.
- Бисёриҳо аз таҳқири шадиди Ӯ дар салиб дар ҳайрат, ноумед ва ҳатто дар шок буданд. Мардум низ ба ҳамин андоза дар ҳайрат – комилан дар ҳайрат – аз ҷалол ва бузургии Ӯ хоҳанд монд, вақте ки дар зоҳиршавии оммавии Ӯ, онҳо Ӯро «баланд ва бардошташуда» мебинанд (ояти 13 ESV). Мо аз аввал итминон дорем, ки Хизматгори Яҳува ноком нахоҳад шуд. Ӯ муваффақ хоҳад шуд, иродаи Худоро иҷро хоҳад кард.
Боқимондаи Худотарси оянда мавқеи Исроилро дар сатҳи миллӣ муайян мекунад – Ишаъё 53:1-3 Ин пешгӯӣ тақрибан дар асри 8 пеш аз милод дода шудааст. Он аксуламал ва вокуниши боқимондаи худотарси Исроилро тасвир мекунад, вақте ки Масеҳ «бо қудрат ва ҷалоли бузург» зоҳир хоҳад шуд (Матто 24:30). Он гоҳ онҳо ба қафо нигоҳ карда, арзёбӣ хоҳанд кард, ки мардуми онҳо бо Ӯ чӣ гуна муносибат кардаанд, вақте ки Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин зиндагӣ мекард. Онҳо ҳукми худро дар бораи он чи ки миллати онҳо ба Ӯ кардааст ва дар бораи Ӯ гуфтааст, хоҳанд дод. Тақрибан дар соли 30 милодӣ, миллат Ӯро қатъиян рад кард ва ба салиб кашид. Боқимонда кӯрии гунаҳкори гузаштаи Исроил ва хатогии комили онро дар бораи ҳаёт ва марги Ӯ пайгирӣ хоҳад кард. Кӣ ба гузориши ҳақиқии боқимонда бовар хоҳад кард? Ҳатто он вақт, хеле кам!
«Ӯ дар пеши [Худои Худ] калон хоҳад шуд» (Ишаъё 53:2) ҳаёти аввалия ва рушди Ӯро тасвир мекунад: «Кӯдак калон шуд ва дар рӯҳ қавӣ гардид, пур аз ҳикмат; ва файзи Худо бар Ӯ буд ... Ва Исо дар ҳикмат ва қад, ва дар файз бо Худо ва одамон афзуд» (Луқо 2:40,52). Ӯ мисли як ниҳоли нозук буд, ки аз решаи дарахт сабзида, дар паҳлӯи он мерӯяд, аммо аз он фарқ дорад – ҳаёти худро дорад, ба қисми асосии дарахт барои ҳеҷ чиз вобаста нест! «Аз замини хушк» (Ишаъё 53:2) тасвири Исроили аз ҷиҳати рӯҳонӣ бесамар, аз ҷиҳати рӯҳонӣ беҷон аст. Тааҷҷубовар нест, ки онҳо дар Ӯ «на шакл ва на бузургӣ» (ояти 2 JND) надиданд! Онҳо гуфтанд: «Дар Ӯ зебогие нест, ки мо Ӯро орзу кунем» (ояти 2). Барои онҳо, Ӯ Шоул (1 Подшоҳон 9:1-2, 10:23-24) ё Абшолӯм (2 Подшоҳон 15:1-13) набуд. Ӯ ҳеҷ гуна шукӯҳи дурахшон ва зоҳирӣ нишон надод. Дар Ӯ ё салтанати Ӯ дар он вақт «намоиши зоҳирӣ» (Луқо 17:20 маржа) набуд.
Дар Ӯ дар ҳақиқат комилияти пурра, ахлоқӣ ва ботинӣ буд. Аммо, онҳо онро дида наметавонистанд! Муҳим он аст, ки «Ӯ нафратшуда ва радшуда аст» (Ишаъё 53:3). На танҳо буд, балки «аст» муносибати умумии яҳудиён ба Масеҳи деринтизоршудаи онҳо боқӣ мемонад. Ӯ, ҳанӯз ҳам, дар назари онҳо, «Марди ғамҳо» (ояти 3) аст. Мардон пешвои таъсирбахшро бештар афзал медонанд.
Исои Масеҳ аз таҷрибаи шахсӣ комилан «бо ғам ошно» (ояти 3) буд. Исроил дар сатҳи миллӣ ва ҷаҳон дар маҷмӯъ ҳанӯз ҳам Масеҳ, Наҷотдиҳандаеро мисли Ӯ намехоҳанд. Онҳо «рӯйҳои худро аз Ӯ пинҳон карданд» (ояти 3), қасдан рӯй гардонданд – як амали хеле муайяни радкунӣ ва инкор.
Боқимонда дар бораи Масеҳ ҳамчун Ҷойгузини онҳо сухан мегӯяд – Ишаъё 53:4-6 Дар давоми ҳаёт ва хидмати Худ дар рӯи замин Худованд Исо бисёр азобҳоро сабук кард, бемориҳоро шифо дод, ба кӯрон биноӣ бахшид ва ҳатто мурдагонро эҳё кард. Аммо барои Ӯ ин танҳо масъалаи иҷрои мӯъҷизаҳои ҷисмонӣ набуд. Аввалан, Ӯ дар рӯҳи Худ он чиро, ки баъд бо қудрати Худ рад кард, таҳаммул кард. Ӯ ғам ва бемориро бо ҳамдардӣ таҳаммул кард. Ӯ ғамҳои онҳоро ҳамчун бори гарон бардошт: «Исо гирист» (Юҳанно 11:35). Фазилат ва саломатӣ аз Ӯ ҷорӣ мешуд, ва Ӯ аз он огоҳ буд. Луқо 8:45 ҳассосияти Ӯро сабт мекунад: «Кӣ ба Ман даст расонд?» Ӯ пурсид, вақте ки зан ба домани либоси Ӯ даст расонд. Албатта, Ӯ медонист, аммо Ӯ мехост, ки вай ба эътимоди худ ба Ӯ шаҳодат диҳад.
Ҷавоби ниҳоии онҳое, ки Ӯ барои хидмат ба онҳо омада буд, ин буд, ки ҷисми Ӯро бераҳмона таҳқир кунанд. Онҳо Ӯро фиребгар меҳисобиданд, ки Худо Ӯро дар ҷони Худ мезад, зеро Ӯ комилан сазовори он буд. Ӯ пеш аз он ки Ӯро ба салиб мехкӯб кунанд, дар рӯҳи Худ азоб кашид, таҳқир шуд ва аз ҷиҳати зеҳнӣ тарсонида шуд. Ҳатто он вақт, аз шаш соат дар салиб, танҳо се соати охир азоб аз Худо буд.
Ишаъё 53:5-6 моҳияти азобҳои Ӯро пешниҳод мекунад. Ояти 5 ба марги Ӯ барои гуноҳҳои мо, кори кафорати Ӯ дахл дорад. Истилоҳҳои гуногун тавсифи равшани ҷанбаҳои гуногуни азобҳои Худовандро медиҳанд. Ӯ «захмдор шуд» (ояти 5), ҷисми Ӯ аз ҷониби мардони бераҳм ва шарир сӯрох карда шуд. Ӯ аз ҷониби мардон бо фармони Шайтон «кӯфта шуд» (ояти 5), чунон ки дар Ҳастӣ 3:15 пешгӯӣ шудааст. «Ҷазои сулҳи мо бар Ӯ буд» (Ишаъё 53:5) асоси сулҳи рӯҳонии мост. Ӯ ҷазоеро, ки мо барои гуноҳҳоямон сазовор будем, қабул кард, ки боиси азоби Ӯ дар *рӯҳи Худ гардид. «Бо захмҳои Ӯ мо шифо ёфтем» (ояти 5) – дар назари Худо аз ҷиҳати рӯҳонӣ комилан солим гардидем. Агар мо бояд ба сулҳи Худо оварда мешудем, Хизматгори азобкашидаи Яҳува бояд ҳамаи инро таҳаммул мекард. Бадтарин кори инсон ва беҳтарини Худо ҳарду дар салиб ошкор шуданд, аммо танҳо амали Худо метавонист наҷотро ба вуҷуд орад. «Ӯро, ки бо маслиҳати муайян ва пешдониши Худо таслим карда шуд, шумо гирифта, бо дастҳои шарир ба салиб кашидед ва куштед» (Аъмол 2:23).
Ишаъё 53:6 масъулияти моро дар ин таъкид мекунад:
«Ҳама» – бе истисно!
- «Мо» – ин як ҳолати умумӣ аст!
- «Ҳар як» – ҳар як фард!
- «Роҳи худи Ӯ» – истиқлолияти комил, худмарказ!
- Гуноҳ ҳамин таъсирро ба тамоми насли инсонӣ дошт. Аммо Худо чӣ қадар меҳрубон аст! «Худованд гуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ гузошт».
Яҳува аз Писари Хизматгори Азобкашидаи Худ шод мешавад – Ишаъё 53:7-9 Ояти 7 мегӯяд:
«Ӯ зулм дид» – дар ҷони Худ.
- «Ӯ азоб кашид» – дар рӯҳи Худ.
- «Ӯ даҳони Худро накушод», узви ҷисми Худ – дар пеши саркоҳинон ва пирон ва дар пеши Пилат (Матто 27:12-14). «Вақте ки Ӯро таҳқир мекарданд, [Ӯ] таҳқир намекард; вақте ки Ӯ азоб мекашид, таҳдид намекард» (1 Петрус 2:23).
- Чӣ қадар гаронбаҳо! Ӯ аз интизори Худо барои сафед кардани Ӯ қаноатманд буд. Ӯ на дар амалҳои Худ зӯроварӣ истифода бурд ва на дар фикрҳо ва суханҳои Худ фасод. Даҳони Ӯ, узви ҷисми Худ, фикрҳои рӯҳи Худ ва эҳсосоти ҷони Худро ифода мекард.
«Ӯ аз зиндон ва аз доварӣ гирифта шуд» (Ишаъё 53:8). Худованд аз адолати оддӣ маҳрум карда шуд, зеро мурофиаи эҳтимолӣ бар хилофи ҳамаи қоидаҳои ҳуқуқии он замон буд. Тамоми расмиёт бо фасоди комил пур буд. Ин ба қатли судӣ баробар буд. Азбаски Ӯ зӯроварона қатъ карда шуд, савол дода мешавад: «Насли Ӯро кӣ баён хоҳад кард?» (ояти 8). Ояти 10 ҷавоби Худоро медиҳад.
Онҳо «қабри Ӯро бо шарирон сохтанд» (ояти 9). Ӯ дар боғе дар шимоли Ерусалим, дар кӯҳе, дар болои теппаи Ҷолҷота, қабристоне, ки барои ҷинояткорони оддӣ пешбинӣ шуда буд, дафн мешуд. Аммо Худо дахолат кард. Ба ҷои ин, Ӯ «бо сарватманд дар марги худ» буд (ояти 9). «Сарватманд» (танҳо) ба Юсуфи Ариматия ишора мекунад, ки дар ҳамаи чаҳор Инҷил бо эҳтиром зикр шудааст. «Маргҳо» (ҷамъ, маржа) ифодакунандаи шиддати шадиди азоб, бардоштани гуноҳ дар зери ҳукми Худост.
Вокуниши Боқимондаи Худотарс – Ишаъё 53:10-12 «Худовандро писанд омад, ки Ӯро кӯбад» (ояти 10) дарки боқимондаи худотарс аст. Масеҳ дар зери бори гарони хашми Худо шикаста, кӯфта ва зулм дид. Ӯ инро дар ҷони Худ таҳаммул кард, вақте ки он қурбонии гуноҳ гардид (эзоҳи JND). Ҳама барои иҷрои иродаи Худо буд. Яҳува қаноатмандӣ, балки шодӣ, на аз азобе, ки ба Масеҳ расонида шуд, балки аз садоқати комили Писари Хизматгори азобкашидаи Худ ва натиҷаҳои аз он бармеомада (ниг. Ибриён 10:7-10) ба даст овард. Худо аз додани ҷавоби муносиб ба Хизматгори содиқи Худ шод аст: «Ӯ насли Худро хоҳад дид» (Ишаъё 53:10) – меваи кори бузурги Ӯ. Ин масеҳиёнро дар замони ҳозира, Исроилро баъдтар, сипас наҷотёфтагонро дар байни халқҳо, аммо дар ниҳоят коиноти покшударо дар бар мегирад!
«Ӯ рӯзҳои Худро дароз хоҳад кард» (ояти 10) – ҳаёти Қурбонӣ идома дорад! Чӣ қадар тафовут, зеро дар ҳама ҳолатҳои дигари куштор ҳаёти қурбонӣ кӯтоҳ карда мешавад! «Ман то абад зиндаам, Омин» (Ваҳй 1:18). Ба ҳамин монанд, Ӯ дар Забур 102:24 илтимос мекунад: «Маро дар миёнаи рӯзҳоям набардор». Ҷавоби фаврӣ ин аст: «Солҳои Ту поён нахоҳад дошт» (ояти 27).
Худо ба Ӯ «ҳиссае бо бузургон» хоҳад дод (Ишаъё 53:12; ниг. Филиппиён 2:9-11), зеро Ӯ ихтиёран «ҷони Худро ба марг рехт» (Ишаъё 53:12). Ӯ ин корро интихоб кард. Дар ин ҳаёт бегуноҳ метавонад барои гунаҳкор азоб кашад, аммо на ихтиёран. Ин як қарори оқилона буд (Юҳанно 10:17), амали рӯҳи шахсии Ӯ. Ӯ онро дар ҷони Худ сахт ҳис мекард. «Ба марг» ҷисми Ӯро дар бар мегирифт. Ӯ вазни гуноҳро бардошт. «Бо гунаҳкорон ҳисоб карда шуд» (Ишаъё 53:12) маънои онро дорад, ки Ӯ ҳамчун ҷинояткори оддӣ тасниф карда шуд. Ӯ барои халқи Худ, аз ҷумла гунаҳкорон, «шафоат кард». Ӯ ҳатто барои онҳо дуо кард, зеро Ӯ онҳоро дар ҷони Худ ҳис мекард (Луқо 23:34).
Дар ҳақиқат, Ӯ сазовори дохил шудан ба ҷалоли Худ аст!
ЭЗОҲИ НИҲОӢ
- «Ва Ман душманӣ байни ту ва зан, ва байни насли ту ва насли вай мегузорам; вай сари туро кӯбад, ва ту пошнаи вайро кӯбӣ» (Ҳастӣ 3:15).
*Мутобиқшуда аз ҷониби Дэвид Андерсон бо иҷозати Эрни Браун аз суханронии ӯ «Чеҳраи Ӯ чунон хароб шуда буд», T1089, www.truthfortoday.org.uk.*