Июл/Август 2014 —Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ҳокимияти олӣ
Тамоми ҳокимият, то ҷое ки ба Худо дахл дорад,ба Наҷотдиҳандаи эҳёшуда дода шудааст – тамоми ҳокимият ҳам дар осмон ва ҳам дар замин. Ӯ инро пеш аз ба осмон рафтанаш гуфта буд, зеро Инҷили Матто моро аз сууд боло намебарад, аммо ҳоло, ки Ӯ ба осмон рафтааст, ин камтар дуруст нест. Ӯ ҳама чизеро, ки Худо барои осмон ва замин қасд карда ва ваъда додааст, бехато таъмин хоҳад кард.
Ҳеҷ як қисми ин коинот нест, ки бо иродаи Худо, таҳти ҳокимияти Худованд Исои Масеҳ қарор нагирифта бошад. Шумо метавонед ба ҳамаи халқҳо равед ва одамонро барои Масеҳ даъват кунед. Супориш, чунон ки Ӯ дод, ин аст: «Биравед... ба ҳамаи халқҳо». Шумо метавонед дар ҳар кишваре бошед ва дар ҳоле ки шумо мекӯшед, ки ба ҳокимиятҳои мавҷуда итоат кунед, шумо бояд эътироф кунед, ки Худованд шуморо дар он ҷо гузоштааст, то шогирд созед.
Амалан, ҳокимиятдорони минтақа метавонанд ба Инҷил муқобилат кунанд. Кори мо бешубҳа муқобилат кардан ба ҳокимиятҳои мавҷуда нест, балки танҳо масеҳиёне будан аст, ки ба Худованд хизмат мекунанд. Мо бояд ин далелро дар ҷонҳои худ нақш кунем: Ҳар ҷое ки мо бошем, Ӯ метавонад барои Каломи Худ ҷой кунад. Ҳар қадар мушкилоте, ки масеҳиён дучор меоянд, ҳамеша муроҷиат ба ҳокимияти олӣ дар коинот вуҷуд дорад.
Чунин шуд, ки чанд сол мо дар як давлати маъруф кор мекардем, ки ҳокимияти онро мо бояд эътироф мекардем. Мо ҳамчун шахсони номаълум рафтем – танҳо ба Худованди Ҷалол маълум. Ҳамин ки мо ба он ҷо расидем, фаҳмидем, ки як гурӯҳи муайян дар тамоми қисмати давлат, ки мо қасд доштем дар он ҷо маскан гирем, салоҳияти динӣ талаб мекард ва онҳо ихроҷи моро талаб карданд. Сипас овоза шуд, ки мо ҷосус ҳастем, ки дар натиҷа, илова бар нуфузи динии гурӯҳи дигар, мо ҳокимиятҳои сиёсии давлатро бар зидди худ доштем. Корманди ҳукумати маҳаллӣ гуфт, ки мо бояд ба ҷои дигар равем. Ин аз ҷониби ҳокимиятҳои пурқувваттар тасдиқ карда шуд, то он даме ки мо дар ниҳоят аз худи мансабдори олии ҳукумат номаҳо гирифтем, ки мо бояд аз он ҷо равем.
Сипас, барои ба даст овардани он чизе, ки онҳо барои мақсади худ мехостанд, гурӯҳи дигари динӣ бо интрига фармонеро аз ҷониби подшоҳ қабул кард, ки ҳадафи он аз кишвар рондани мо буд. Ҳамин тавр, аз мансабдори маҳаллӣ то ҳокими марказӣ ин ҳокимияти заминӣ буд, ки аз мо талаб мекард, ки равем. Бо файзи Худо мо кори худро дар он ҷо то имрӯз идома додем. Худо ҳар як интригаро барбод дод.
Дар он вақт, ки мо дар ин давлат будем ва ба Худо дуо мекардем, ки роҳро кушояд, сафири кишвари ман ба мо навишт: «Ман ба шумо ҳамчун як шахси хусусӣ менависам, ки агар шумо ба ман муроҷиат кунед, ман парвандаи шуморо пайгирӣ мекунам». Гӯё мегуфт: «Агар шумо худро ба оғӯши ҳокимияти ман партоед, ман тамоми нуфузи кишвари моро барои ба даст овардани мақсади шумо истифода хоҳам кард». Ман ҷавоб додам: «Одати ҷонҳои мо ин буд, ки танҳо ба Худованд нигоҳ кунем, аммо – дар ҳоле ки онро рад мекунем – мо барои пешниҳоди меҳрубононаи шумо ташаккур мегӯем». Оё шумо фикр мекунед, ки Худо моро тарк кард?
Ҳар қадар деворе, ки дар пеши шумост, шумо метавонед бо эътимоди оддӣ ба Худованд Исои Масеҳ, ки ба Ӯ тамоми ҳокимият дар осмон ва замин дода шудааст, пеш равед. Ҳамаи салтанатҳо якҷоя қудрати муқобилат кардан ба он чизеро, ки Ӯ фармон медиҳад, надоранд. Мо метавонем ба Худованд нигоҳ кунем! Ҳар қадар мушкилоте, ки мо дорем, ки бадтар ва бадтар таҳдид мекунанд, биёед инро ба дил гирем: Захираи мо дар Масеҳ Исои Худованд аст. «Тамоми ҳокимият дар осмон ва замин ба Ӯ дода шудааст». Мо набояд аз Масеҳ берун равем. Мо метавонем дар ҳар миллате фавран ва мустақиман ба Ӯ муроҷиат кунем.
Агар шумо дар ин ҷо дар кишварҳои «масеҳӣ» бошед, ки бо мушкилоти афзоянда барои мавъизаи Инҷил зуд аз ҳақиқат дур мешаванд [рад мекунанд], шумо набояд ба ҳокимиятҳои дунявӣ нигоҳ кунед ва на ягон сарпарастӣ ё нуфузи заминӣ ҷӯед, балки танҳо ва мустақиман ба Худованд нигоҳ кунед. Ҳар як коргари масеҳии оддӣ ва самимӣ ба Ҳокимияти олӣ дастрасии фаврӣ дорад. Барои дипломатия пинҳон кардани масеҳияти худ лозим нест. Шумо ҳокимияти Масеҳ, Қудрати олӣ дар осмон ва заминро доред, то иҷрои ҳар як қисми иродаи Ӯро талаб кунед.
Ӯ мегӯяд: «Ман ҳамеша бо шумо ҳастам»– рӯзҳои равшан, рӯзҳои торик, то охири замон. Ҳокимияти Ӯ кам намешавад.
(Бо иҷозат аз StemPublishing.com истифода шудааст)