Хизмат– феврали 2011 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Аз болои шароити худ баланд шудан
Ин шароит нест, ки моро хушбахт ё бадбахт мекунад, балки муносибати мо ба онҳо – тарзи нигоҳи мо ба онҳо ё эҳсоси мо нисбати онҳост.
Мо ҳамеша кӯшиш мекунем, ки шароити худро мувофиқи табъи худ ташаккул диҳем ва то андозае ба ин муваффақ мешавем. Аммо бисёр шароитҳое ҳастанд, ки аз назорати мо берунанд ва мо наметавонем онҳоро тағйир диҳем.
Майли бисёр калонсолон ин аст, ки вақте шароити мо ба мо писанд нест, норозӣ, асабонӣ ва ҳатто талх мешаванд – ва мисли кӯдакон гиря мекунем ва қаҳр мекунем, вақте ки наметавонем ба хости худ бирасем. Чунин муносибатҳо барои мо ва атрофиёнамон манбаи доимии нохушӣ мебошанд.
Баъзеи мо метавонем воқеъбинонатар бошем ва аз он чизе, ки тағйир дода наметавонем, беҳтарин истифода барем ва худро мутобиқ созем, то оромтар ва камтар аз шароити худ халалдор шавем. Аммо, дар ин тасаллии воқеӣ нест, гарчанде ки дар қавӣ будан ба ҷои мисли кӯдакон рафтор кардан метавонад каме ифтихор ва қаноатмандӣ бошад. Аммо ин муносибати масеҳӣ нест.
Муносибати худро тағйир диҳед
Павлус дар бораи худ гуфт: «Ман омӯхтам, ки дар ҳар ҳолате (шароите) ки бошам, қаноатманд бошам» (Фил. 4:11 NKJV). Муносибати масеҳӣ бояд ҳатто дар душвортарин шароит қаноатмандӣ ва розигии воқеӣ бахшад. Масеҳӣ медонад, ки ӯ фарзанди маҳбуби Худост ва Падари ӯ ҳама шароитҳоро зери назорат дорад ва танҳо он чизҳоеро иҷозат медиҳад, ки барои некии бузургтарини ӯ ҳастанд. «Мо медонем, ки ҳама чиз барои некии онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, барои онҳое, ки мувофиқи иродаи Ӯ даъват шудаанд, якҷоя кор мекунанд» (Рум. 8:28).
Дар ин бора ҳеҷ «агар», «ва»ё«аммо»нест: масеҳӣ бояд тавонад бо ҳар шароите, ки пеш меояд, ҳарчанд душвор ба назар расад, бо итминони мусбат, ки ин барои некии ӯст, рӯ ба рӯ шавад. Падари ӯ барои ӯ дар он дарс дорад, ки омӯзад ва баракате дорад, ки аз он ба даст орад. Ин як имконияти тиллоӣ барои зоҳир кардани сабр ва итоат ва нишон додани имон ва эътимод ба Худост. Ҳамин тавр, ӯ дар шароити душвор бузург ва сарватманд мешавад. Ӯ бояд ҳамеша ба онҳо ҳамчун имконият барои нишон додани ҳаёти илоҳие, ки аз Худо гирифтааст, бо амалҳо ва аксуламалҳои худ нигоҳ кунад.
Намунаи Масеҳро пайравӣ кунед
Ба шароитҳое, ки Масеҳ бояд аз онҳо мегузашт, нигоҳ кунед:
- Ӯ ҳамчун кӯдак барои ҳаёти худ ба Миср гурехт (Мат. 2:13-14).
- Ӯ ҳамчун дуредгари ҷавон дар шаҳри нафратовари Носира кор мекард (Марқ. 6:3; Юҳ. 1:46).
- Ӯ дар синни балоғат ҷое барои сар ниҳодан надошт (Мат. 8:20);
- Дӯстонаш фикр мекарданд, ки ӯ девона аст (Марқ. 3:21);
- Ӯро мардум девдор меномиданд (Юҳ. 8:48);
- Ӯ тамасхур, масхара ва душманиро таҳаммул кард (Мат. 27:29; Ибр. 12:3).
Ӯ ҳамаи ин шароитҳоро аз дасти Падари худ бидуни халалдор шудан қабул кард ва дар онҳо имконияти зоҳир кардани табиати илоҳии худро ёфт.
Имрӯз ҳар фарзанди Худо шарики ҳамон табиати илоҳӣ гардидааст (2 Пет. 1:4). Ӯ Масеҳро ҳамчун ҳаёти худ дорад. Ҳар шароите, ки ӯ аз он мегузарад, имконияти аз ҷониби Худо додашуда барои зиндагӣ кардани он ҳаёти илоҳӣ дар амалҳо ва аксуламалҳои ӯст – то Масеҳ, ки ҳаёти ӯст, тамоми мавҷудияти ӯро ба даст гирад ва ҳаёти Худро тавассути ӯ зиндагӣ кунад. Ин маҳз ҳамон чизест, ки Павлус дар назар дошт, вақте гуфт: «Зеро барои ман, зиндагӣ Масеҳ аст» (Фил. 1:21).
Муносибати масеҳӣ ба шароити зиндагӣ ба мо назари дигар ба ҳама чиз медиҳад! Онҳо дигар ҳамчун ангезанда, душвор ва ногувор дида намешаванд, балки ҳамчун имкониятҳои тиллоӣ барои рушди нақшҳои аз ҷониби Худо додашудаи мо ҳамчун фарзандони Худо «ҳамчун нурҳо дар ҷаҳон ... дар миёни насли каҷрав ва бад» (Фил. 2:15).
Шукргузорӣ карданро оғоз кунед
Ҳатто азобҳо дар роҳи масеҳӣ, вақте ки бо муносибати масеҳӣ дида мешаванд, на баҳонаи шикоят, балки баҳонаи шукргузорӣ мешаванд. «Ҳамеша шодӣ кунед, беист дуо кунед, дар ҳама чиз шукргузорӣ кунед; зеро ин иродаи Худо дар Исои Масеҳ барои шумост» (1 Тас. 5:16-18).
«Аз ин рӯ, мо дилшикаста намешавем. Ҳарчанд инсони зоҳирии мо нобуд мешавад, аммо инсони ботинӣ рӯз аз рӯз нав мешавад. Зеро азоби сабуки мо, ки танҳо барои як лаҳза аст, барои мо вазни хеле бузургтар ва абадии ҷалолро ба вуҷуд меорад, дар ҳоле ки мо ба чизҳое, ки дида мешаванд, назар намекунем, балки ба чизҳое, ки дида намешаванд. Зеро чизҳое, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд, аммо чизҳое, ки дида намешаванд, абадӣ ҳастанд» (2 Қӯр. 4:16-18).
Ин ҳамон муносибати мусбати масеҳӣ аст, ки дар фарзанди Худо тасаллӣ ва қаноатмандии ҳақиқӣ ба вуҷуд меорад, ҳарчанд шароит барои инсони табиӣ душвор бошад. Ҳама чиз ҳамчун аз дастони меҳрубони Падари меҳрубон омада дида мешавад ва имконияти дигарест барои омӯхтани дарсҳо дар худдорӣ, сабр, имон ва итоат – ва ба даст овардани баракати бой аз дастони Падари худ барои ҷони худ ҳоло ва «вазни хеле бузургтар ва абадии ҷалол» баъд аз ин.
Дар хотир доред,ин шароити зоҳирии шумо нест, ки шуморо хушбахт ё бадбахт мекунад, балки муносибати ботинии шумо ба онҳо ва ба Худо дар онҳост.
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
Э. К. Ҳадлӣ нашриёти «Файз ва Ҳақиқат»-ро дар соли 1931 оғоз кард. Аз он вақт инҷониб қариб 1,2 миллиард рисола чоп ва ба дистрибюторҳо дар 80+ кишвар ва бо 12 забон фиристода ё интиқол дода шудааст. Ӯ маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»-ро дар соли 1933 оғоз кард ва 46 сол муҳаррири он буд. Ин мақолаи саривақтӣ бори аввал ҳамчун яке аз силсилаи памфлетҳо бо номи«Гӯшт дар вақти муносиб»пайдо шуд, ки аз соли 1951 то 1979 паҳн карда мешуд.