Хушхабар–Марти 2016 –Маҷаллаи «Файзу Ҳақиқат»
Воизи қадим
Имрӯз шумо на ҳамеша мавъизаҳоро мешунавед дар бораи чунин ғояҳои «кӯҳна» ба монанди афтодани рӯҳонии инсоният, гуноҳ ва харобии ахлоқии инсоният. Дар бораи он, ки инсон дар назди Худои муқаддас гуноҳкори гунаҳкор аст, хеле кам огоҳӣ дода мешавад.
Аммо ҳанӯз ҳам на камтар аз як воизи мактаби кӯҳна ҳаст, ки имрӯз мисли пештара равшан ва пурқувват сухан мегӯяд. Албатта, ин воизро чандон дӯст намедоранд. Бо вуҷуди ин, тамоми ҷаҳон калисои ӯст. Ӯ ба назди камбағалон меравад ва ба хонаҳои сарватмандон дохил мешавад; ӯ дар хонаҳое, ки ба камбағалон ғамхорӣ мекунанд, инчунин дар манзилҳои машҳурони ҷомеа пайдо мешавад. Ӯ ба диндорон ва бединон баробар мавъиза мекунад. Ин воизи ҳамешагӣ ва умумӣ ин аст: МАРГ.
Кӣ ин воизи кӯҳнаро нашунидааст дар ягон маврид? Ҳар як санги қабр минбари ӯст. Хабарҳои ҳаррӯза ба ӯ фазои фаровон медиҳанд. Ҳар рӯз ҷамъомади ӯро дар роҳ ба қабристон дидан мумкин аст.
Баъзан ӯ шахсан ба шумо муроҷиат кардааст: ҷудоии ногаҳонии ҳамсоя, рафтани ботантанаи хеши арзишманд ё узви азизи оилаи наздики шумо. Ҳамаи инҳо паёмҳои фаврӣ аз воизи кӯҳна мебошанд.
Рӯзе, шояд хеле зуд,шумо метавонед матни мавъизаи ӯ бошед; дар қабри шумо ва дар назди оилаи ғамгини шумо ӯ метавонад овози пурқуввати худро баланд кунад.
Шумо метавонед Китоби Муқаддасро хонед, аммо Наҷотдиҳандаеро, ки дар он гуфта шудааст, рад кунед ва огоҳиҳои онро нодида гиред. Агар хоҳед, шумо метавонед аз воизони Инҷил канорагирӣ кунед ва ҳатто ин коғазро сӯзонед. Аммо, бо воизи кӯҳна чӣ кор мекунед? Ногузир шумо бояд бо ӯ рӯ ба рӯ шавед. Шумо хоҳед мурд.
Мо наметавонем дар бораи марг фикр кунем бе он ки ба хулосае оем, ки дар насли инсонӣ чизе даҳшатнок ғайримуқаррарӣ вуҷуд дорад. Чаро мо инро мегӯем? Танҳо аз сабаби мавъизаҳои беист воизи кӯҳна: «Гуноҳ ба воситаи як одам ба ҷаҳон омад, ва марг ба воситаи гуноҳ, ва ба ин тариқ марг ба ҳамаи одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ кардаанд» (Рум. 5:12 ESV).
Пас ҳукми марг бар ҳама – бар шумо – эълон шудааст. Шахси бегуноҳ метавонад исрор кунад, ки ба ӯ адолат дода шавад, аммо барои гунаҳкор ягона адолат ҷазо аст.
Файзи Худо ягона умед аст барои гуноҳкор, ки танҳо аз ҷониби Он ки қудрати маҳкум карданро дорад, бахшида мешавад. Агар шумо ҳолати ҳақиқии худро эътироф мекардед, шумо илтимос мекардед: «Худоё, ба ман, гуноҳкор, раҳм кун!» (Луқо 18:13).
Маҳз ба ин эътироф ва ин шуури ниёзи шумо ба раҳм воизи кӯҳна мехоҳад шуморо роҳнамоӣ кунад. Инро инкор кардан мумкин нест, ки «музди гуноҳ марг аст» (Рум. 6:23), аммо ба ин мавъизаи даҳшатнок паёми файзи Худо ҷавоб медиҳад.
Аз замоне ки инсоният афтод,озодкунанда, Писари Худо, ки мурд, эълон карда шуд. Воизи кӯҳна ҳеҷ гоҳ ба мисли он ки дар Ҷолҷота сухан мегуфт, ботантана ва бофасоҳат сухан нагуфтааст. Исои Масеҳ гуноҳро намедонист, аммо Ӯ барои мо гуноҳ гардонида шуд. Ӯ музди гуноҳро ҷамъоварӣ кард: марг; ва онҳое, ки ба Ӯ имон доранд, наҷот доранд. «Ӯ [Худо] барои мо Ӯро, ки гуноҳро намедонист, гуноҳ гардонид, то ки мо дар Ӯ адолати Худо гардем» (2 Қӯр. 5:21). «Ба ростӣ, ба ростӣ, Ман [Исои Масеҳ] ба шумо мегӯям, ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Он ки Маро фиристодааст, имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад. Ӯ ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳ. 5:24). «Худо муҳаббати Худро ба мо дар он нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Рум. 5:8).
Худо ба шумо, дӯсти азиз, ҳаёти ҷовидониро пешниҳод мекунад, ки Масеҳ бо марги худ таъмин кард. Пас, ҳозир ба Ӯ бигӯед: «Ман имон дорам, ки Ту ҷазои гуноҳҳои маро кашидӣ. Ман Туро ҳамчун Он ки барои наҷот додани ман аз ҷазои ҷовидонӣ ва ба ман додани ҳаёти ҷовидонӣ омад, қабул мекунам».
Ӯ, бешубҳа ва бетаъхир,шуморо қабул мекунад ва наҷот медиҳад. Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Нусхаи ин мақола ҳамчун рисолаи №110 (танҳо ба забони испанӣ: El Antiguo Predicador) аз Файзу Ҳақиқат дастрас аст.