Ҷавобҳои якуми Юҳанно:
«БАРОДАРИ МАН КИСТ?»
«Агар касе гӯяд: «Ман Худоро дӯст медорам», вале бародари худро нафрат кунад, вай дурӯғгӯй аст; зеро касе ки бародари худро, ки дидааст, дӯст намедорад, чӣ тавр метавонад Худоро, ки надидааст, дӯст дорад? Ҳар кӣ имон дорад, ки Исо Масеҳ аст, аз Худо таваллуд шудааст, ва ҳар кӣ Онро, ки таваллуд кардааст, дӯст медорад, онро низ, ки аз Ӯ таваллуд шудааст, дӯст медорад. Аз ин мо медонем, ки фарзандони Худоро дӯст медорем, вақте ки Худоро дӯст медорем ва аҳкоми Ӯро риоя мекунем. Зеро ин муҳаббати Худост, ки мо аҳкоми Ӯро риоя кунем. Ва аҳкоми Ӯ гарон нест. Зеро ҳар чӣ аз Худо таваллуд шудааст, бар ҷаҳон ғолиб меояд. Ва ин аст пирӯзие, ки бар ҷаҳон ғолиб омадааст – имони мо. Кӣ бар ҷаҳон ғолиб меояд, ба ҷуз он ки имон дорад, ки Исо Писари Худост? — 1 Юҳанно 4:20-5:5 NKJV
Пас аз шунидан ё хондан оятҳои боло, эҳтимол касе мепурсад: «Аммо шумо бародари маро кӣ меномед?» Баъзе одамон чунин ақида доранд, ки бародарони мо онҳое ҳастанд, ки ба ҳамон ширкати муайяне, ки мо бо онҳо ҳамкорӣ мекунем, тааллуқ доранд. Агар ман ба як калисои муайян тааллуқ дошта бошам, бародарони ман онҳое ҳастанд, ки ба он калисо мераванд. Яъне, агар ман методист бошам, бародарони ман методистҳоянд; агар ман пресвитериан бошам, бародарони ман пресвитерианҳоянд; агар ман баптист бошам, бародарони ман ғарқшудагон ҳастанд, ва шояд на ҳамаи ғарқшудагон, зеро баъзеи онҳо шояд дар ҷои дигар ғарқ шуда бошанд; ва азбаски онҳо он шахсони муайяне нестанд, ки ман бо онҳо ҳамкорӣ мекунам, онҳо бародарони ман нестанд!
Ақлҳои нотавони мо майл доранд, ки бародариро ба як иттиҳоди махсус, ба як гурӯҳи калисоҳое, ки мо бо онҳо алоқамандем, маҳдуд кунанд. Аммо дар ин боби панҷуми номаи якуми Юҳанно Худованд худаш ҳудуди бародариро муайян мекунад, вақте ки мегӯяд: «Ҳар кӣ имон дорад, ки Исо Масеҳ аст, аз Худо таваллуд шудааст, ва ҳар кӣ Онро, ки таваллуд кардааст, дӯст медорад, онро низ, ки аз Ӯ таваллуд шудааст, дӯст медорад.» Бародарон ҳамаи онҳоеро дар бар мегиранд, ки дар ҳар ҷой ба Худованд Исои Масеҳ имон овардаанд; зеро бо ин ибора, «Ҳар кӣ имон дорад, ки Исо Масеҳ аст,» мо набояд танҳо қабули зеҳнии далели эътиқодӣ, ки Масеҳ Писари Худои зинда аст, фаҳмем, балки як эътимоди ҳақиқӣ, ҳаётӣ – имони шахсӣ ба Худованд Исо ҳамчун Масеҳ, Тадҳиншудаи Худо. Агар шумо ба Ӯ имон дошта бошед, шумо аз Худо таваллуд шудаед.
Ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ эътимод доранд, ба ин муносибат дохил мешаванд. Ин савол дар бораи он нест, ки мо бо кӣ ҳамкорӣ мекунем, ё чӣ гуна робитаи калисоӣ дорем; зеро дар ниҳоят танҳо як Ҷамъияти бузург, Ҷисми Масеҳ вуҷуд дорад, ки Худо худаш онро Калисои Худ медонад. Мо дар бораи узвияти калисо ба таври маҳдуд сухан меронем, зеро мо дар бораи як иттиҳоди маҳаллӣ фикр мекунем; аммо вақте ки Каломи Худо дар ин бора сухан меронад, он маънои он ҷамъияти бузургро дорад, ки Масеҳ Сарвари ҷалолдори он дар осмон аст.
Ба он Калисо ҳар як мӯъмин, ҳар як узви оилаи Худо дар ин аср тааллуқ дорад. Ва аз ин рӯ, вақте ки мо мепурсем: «Бародари ман кист?» мо бояд ба тамоми Калисои Худо назар кунем ва дарк кунем, ки муҳаббати мо бояд ба ҳамаи онҳо равона шавад.
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
Ин мақола аз китоби Ҳ. А. Айронсайд аст Номаҳои Юҳанно ва Яҳудо (Loizeaux Bros; Ню Йорк, ’75) саҳ. 183-185. Бо иҷозат истифода шудааст.
МУҲАББАТИ ҲАҚИҚӢ ДАР ЮҲАННОИ ЯКУМ
Дар номаи якуми худ Юҳанно калимаи муҳаббатро борҳо истифода бурдааст, то ба хонандагон аҳамияти муҳаббатро дар роҳи масеҳӣ омӯзонад. Баъзеи онҳо дар зер оварда шудаанд. Риояи Каломи Худо далели он аст, ки мо Худоро дӯст медорем (2:5; 5:2-3).Вақте ки мо бародари худро дӯст медорем, бе лағжиш зиндагӣ хоҳем кард (2:10).Мо набояд ҷаҳон ё чизҳои дар ҷаҳон бударо дӯст дорем (2:15).Мо наметавонем ҳам ҷаҳон ва ҳам Худоро дӯст дорем (2:15).Муҳаббати Худо Ӯро водор кард, ки моро тавассути марги Писараш фарзандони Худ гардонад (3:1; 4:9-11).Дӯст доштани дигар мӯъминон талаботи асосии масеҳӣ аст (3:11,16,23; 4:7,11-12).Набудани муҳаббат ба дигар масеҳиён дар бораи имони мо саволҳо ба миён меорад (3:10,14; 4:8,20).Муҳаббати ҳақиқӣ ҳамеша ба амал оварда мерасонад, на танҳо ба сухан (3:17-18).Худо манбаи тамоми муҳаббат аст (4:7,16).Муҳаббати баркамол тарсро ба вуҷуд намеорад, балки ҷасорат мебахшад (4:17-18).Худо хеле пеш аз он ки мо Ӯро дӯст дорем, аввал моро дӯст дошт (4:19).
