Хушхабар– феврали 2010 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Оё шумо ба қадри кофӣ хубед?
«Шумо бояд хеле, хеле хуб бошед то ба осмон равед», — гуфт духтари ҷавоне ба дӯсти калонсолаш.
«Оё шумо ин қадар хубед?» — пурсид дӯсташ.
«Не, ман фикр мекунам, ки не», — ростқавлона ҷавоб дод ӯ.
Зиёда аз 2000 сол пеш, ҳавворӣ Павлус гуфт: «Дар ман ҳеҷ чизи нек зиндагӣ намекунад» (Рум. 7:18 NIV). Оё касе, ки 13 китоби Китоби Муқаддасро навиштааст, ин қадар бад буда метавонад?
Дар бораи шумо чӣ? Оё шумо ба қадри кофӣ хубед, ки ба осмон равед? Оё шумо ягон бор дурӯғ гуфтаед, чизе дуздидаед, ба волидонатон итоат накардаед ё дар бораи касе суханони бад гуфтаед? Агар шумо ин корро карда бошед, пас шумо ҳам чандон хуб нестед.
Дар асл, мувофиқи Китоби Муқаддас ҳеҷ кас ба қадри кофӣ хуб нест, ки бар асоси корҳои нек ба осмон расад. Он мегӯяд: «Ҳеҷ кас нест, ки некӣ кунад, ҳатто як нафар ҳам нест... зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:12,23).
Худо намегӯяд, ки мо наметавонем баъзе корҳои нек кунем. Аммо Ӯ мегӯяд, ки ҳамаи мо корҳои бадеро, ки гуноҳ ном доранд, мекунем ва онҳо моро аз осмон дур нигоҳ медоранд.
Баъзе одамон фикр мекунанд ки вақте онҳо кореро хуб мекунанд, он корҳои бадеро, ки кардаанд, нест мекунад. Аммо гуноҳ ин қадар ба осонӣ аз байн намеравад. Худо гуноҳро ҳамчун доғи ифлос дар як порча матоъ тасвир мекунад – мисли ранг дар либосҳои мо – ки новобаста аз он ки чанд маротиба онро мешӯем, аз байн намеравад.
Вақте ки духтари ҷавон дар ҳикояи мо фаҳмид, ки вай ба қадри кофӣ хуб нест, вай аз дӯсти калонсолаш саволи хеле муҳимро пурсид: «Пас мо чӣ гуна метавонем ба осмон расем?»
Дӯсти калонсолаш гуфт, ки Китоби Муқаддас ҷавоб дорад. Он мегӯяд, ки «хуни Исои Масеҳ, Писари Худо, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳ. 1:7). Исо хуни Худро рехт ва барои гуноҳҳои мо мурд, то онҳо шуста шаванд. Ин сахттарин коре буд, ки касе то ҳол кардааст.
Оё шумо розӣ мешудед, ки азоб кашед барои корҳои баде, ки каси дигар кардааст? Мисли ман, шумо эҳтимол мегӯед: «Ҳеҷ гоҳ! Бигзор онҳо барои гуноҳҳои худ азоб кашанд. Онҳо сазовори он чизе ҳастанд, ки мегиранд».
Мехоҳед хабари хушро бишнавед? Худо ҳеҷ гоҳ дар бораи мо инро намегӯяд! Ба ҷои ин, Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки «Худо муҳаббати Худро ба мо дар ин нишон медиҳад: Вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Рум. 5:8). Он инчунин ба мо мегӯяд, ки «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16).
Вақте ки духтари ҷавон дар бораи муҳаббати Худо ва чӣ гуна ба осмон расиданро шунид, вай гуноҳҳои худро ба Худо иқрор кард ва аз Исо хоҳиш кард, ки Наҷотдиҳандаи вай бошад.
Дар бораи шумо чӣ? Китоби Муқаддас моро огоҳ мекунад, ки агар мо ба Исо ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ эътимод накунем, мо дар гуноҳҳои худ мемирем ва ба дӯзах меафтем. Чӣ гуна марги даҳшатнок! Чӣ гуна ҷои даҳшатнок барои рафтан!
Аммо ин тавр буда наметавонад. Чаро кореро, ки ин духтари ҷавон кард, накунед? Ва чаро ҳозир ин корро накунед? Агар шумо дар бораи чӣ гуна ба осмон расидан маълумоти бештар хоҳед,мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Ҳамчун рисолаи Инҷил дастрас аст.