Хушхабар– Декабри 2011 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Мо сулҳро аз куҷо пайдо мекунем?
Дар калисое дар Энори, Каролинаи Ҷанубӣ,машқи хор баргузор мешуд, ки кӯдаке дар ҷамъомад гиря кардан гирифт. Роҳбари хор, ки бибии кӯдак буд, ӯро гирифта, кӯшиш кард, ки тасаллӣ диҳад, аммо бефоида. Кӯдак ноором буд. Зани дигаре гуфт: «Ӯро ба ман деҳ». Вай ӯро муддате нигоҳ дошт, аммо ӯ гиря карданро давом дод.
Ӯро зани сеюм нигоҳ дошт, аммо ӯ боз ҳам гиря мекард. Ниҳоят, падараш наздик омада гуфт, ки ӯро нигоҳ медорад. Ҳамин ки писарашро бардошт, ӯ гиряро бас кард ва дере нагузашта хоб рафт. «Чӣ қадар ҷолиб аст», — гуфт бибиаш. «Ӯ дар оғӯши падараш сулҳ ёфт».
Ин ҳодисаи хурд ба ман иқтибоси машҳури Сент Августинро дар бораи Падари осмониамон ба ёд овард: «Ту моро барои Худ офаридӣ, ва дилҳои мо то даме ки дар Ту ором нагиранд, сулҳ намеёбанд». Чӣ қадар дуруст аст.
Аксар вақт дар зиндагӣ одамон ҳама гуна корҳоро мекунанд барои пайдо кардани сулҳ. Бисёриҳо ба маводи мухаддир ва машрубот рӯ меоранд, дар ҳоле ки дигарон ба пул ва муваффақият рӯ меоранд. Баъзеҳо ба амалияҳои асри нав машғул мешаванд ва баъзеҳо динҳои гуногунро месанҷанд, ё тарзи ҳаёти бадахлоқона доранд. Сарфи назар аз кӯшишҳои беҳтарини худ, онҳо то ҳол камбудӣ доранд ва худро холӣ меёбанд. Дар ҳаёти онҳо сӯрох ё холигӣ вуҷуд дорад, ки онро чизҳои ин ҷаҳон пур карда наметавонанд. Рости гап, ин сӯрохест, ки танҳо Худо метавонад онро пур кунад.
Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки сулҳи ҳақиқӣ ва қаноатмандии доимӣ танҳо тавассути Исои Масеҳ, Писари Худо ба даст меояд. «Пас, аз имон сафед шуда, мо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳ дорем» (Рум. 5:1 NASB).
Исо ба ҷаҳон омад ва барои гуноҳҳои мо мурд. Ӯ аз қабр эҳё шуд ва зинда аст, то ба мо сулҳ, бахшиши гуноҳҳо ва ҳаёти ҷовидонӣ ато кунад. Ӯ ин баракатҳоро ҳамчун тӯҳфаи ройгон аз сабаби муҳаббаташ ба мо пешниҳод мекунад. «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Рум. 5:8).
Оё ин хабари хуш нест? Худо, офарандаи коинот, моро чунон дӯст медорад, ки Писари Худро ба ҷаҳон фиристод, то моро аз гуноҳ ва айби мо озод кунад. Ӯ омад, то моро аз ҷазои гуноҳ, ки ҷудоии абадӣ аз Ӯст, озод кунад. «Худо Писарро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро доварӣ кунад, балки то ки ҷаҳон ба воситаи Ӯ наҷот ёбад. Касе ки ба Ӯ имон дорад, доварӣ намешавад; касе ки имон надорад, аллакай доварӣ шудааст, зеро ба исми Писари ягонаи Худо имон наовардааст» (Юҳ. 3:17-18).
Исо шуморо даъват мекунад, ки ба назди Ӯ биёед:«Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагон ва гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Мат. 11:28). Оё ба шумо оромӣ лозим аст? Оё шумо сулҳро меҷӯед? Оё ба шумо бахшиши гуноҳҳоятон лозим аст? Пас имрӯз ба назди Исо биёед. Аз Ӯ бахшиш ва тӯҳфаи ройгони ҳаёти ҷовидониро пурсед. Ӯ ваъда додааст, ки ҳамаи онҳое, ки ба назди Ӯ меоянд, қабул карда мешаванд. Ӯ мегӯяд: «Касе ки ба назди Ман меояд, Ман ӯро ҳаргиз берун намекунам» (Юҳ. 6:37).
Танҳо ҳамон тавре ки ҳастед, биёед. Мисли кӯдаке, ки дар оғӯши падараш сулҳ ёфт, агар имон дошта бошед, дар оғӯши Падари осмониатон сулҳ хоҳед ёфт. Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Роско Барнс III
