Хушхабар– Ноябри 2020 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Шукргузорӣ муборак аст
Бовар кунед ё не,имрӯз шумо чизҳои зиёде доред, ки барои онҳо шукргузор бошед. Лаҳзае ба ҳаёти худ назар андозед. Ман ва шумо ба ин дунё бечора, нодон ва урён омадем. Аз он вақт инҷониб, мо хондан ва ғамхорӣ карданро ба худ ва дигарон омӯхтем. Мо таҷриба, дониш, дороиҳо, муносибатҳо, малакаҳо ва каме ҳикмат ба даст овардем – ва мо то ҳол имконият дорем, ки бештар ба даст орем. Оё шумо шукргузор ҳастед? Ҳарчанд аҷиб ба назар мерасад, бисёр одамон не, зеро онҳо Худоро тавре ки метавонистанд ва бояд медонистанд, намешиносанд.
Каломи Худо, Китоби Муқаддас, ба мо мегӯяд: «Инро низ бидон, ки дар айёми охир замонҳои душвор фаро хоҳад расид. Зеро одамон ... носипос, бемуқаддас хоҳанд буд» (2 Тим. 3:1-2 KJV). Оё шумо пай бурдед, ки Худо «носипос» ва «бемуқаддас»-ро якҷоя мегузорад? Сабабе ҳаст.
Худо Сарчашмаи ниҳоӣ аст. Ҳар чизи нек аз Ӯст. Ӯ муаллифи ҳаёт ва бахшандаи тамоми қобилият барои баҳрабардорӣ аз он аст. Агар мо Ӯро нодида гирем, худро ба носипосӣ ва бадбахтӣ мегузорем. Онҳо якҷоя мераванд.
Аммо бисёр одамон мегӯянд: «Ман аз он чизе ки гирифтаам, беҳтар сазоворам». Оё ин дар ҳақиқат дуруст аст? Оё мо дар ҳақиқат аз Худо, ки муқаддас аст ва мо Ӯро хафа кардаем, чизеи хубе сазоворем? Каломи Худо мегӯяд: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (Рум. 3:23). Агар ин охири ҳикоя мебуд, баракат ва шукргузорӣ намебуд, аммо Худо бахшандаи бузург аст. Ин изҳороти аҷибро баррасӣ кунед:
- «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16).
- «Худо, ки дар раҳмат сарватманд аст, аз рӯи муҳаббати бузурги Худ, ки моро дӯст дошт, ҳатто вақте ки мо дар гуноҳҳо мурда будем, моро бо Масеҳ зинда кард (ба файз наҷот ёфтаед); ва моро бо ҳам бархезонд ва моро бо ҳам дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ Исо нишонд: то ки дар асрҳои оянда Ӯ сарватҳои фаровони файзи Худро дар меҳрубонии Худ нисбат ба мо ба воситаи Масеҳ Исо нишон диҳад. Зеро ба файз шумо ба воситаи имон наҷот ёфтаед; ва ин аз худи шумо нест: ин атои Худост» (Эфс. 2:4-8)
- Ӯ [Худо] Ӯро [Исоро] барои мо гуноҳ кард, ки гуноҳро намедонист; то ки мо дар Ӯ адолати Худо гардем» (2 Қӯр. 5:21)
Агар Худо чунин бахшандаи бузург бошад, пас маълум аст, ки ман ва шумо бояд қабулкунандагони хуб – қабулкунандагони миннатдор ва шукргузор буданро омӯзем.
Оё шумо атои бузурги муҳаббати Худоро қабул кардаед аз Писари Ӯ, Худованди мо Исои Масеҳ, ва наҷот ба воситаи Ӯ? Агар шумо қабул карда бошед, пас шумо танҳо ба омӯхтани он ки баракати ҳақиқӣ чист, шурӯъ кардаед.
Аммо баъзеҳо мегӯянд: «Агар Худо ин қадар нек бошад, чаро ин қадар одамон азоб мекашанд? Ва чаро ман аз он чизе ки ҳастам, хушбахттар нестам?» Гуноҳ ва азоб якҷоя мераванд. Каломи Худо ба мо инро мегӯяд, ва мо танҳо бояд ба атрофи худ нигоҳ кунем, то воқеияти ин муносибатро бубинем.
Ин изҳоротро баррасӣ кунед,ки оё он дуруст аст ё дурӯғ: Дар ин дунё бисёр одамони аз ҷиҳати ҷисмонӣ ифлос ҳастанд. Аз ин рӯ, бояд дуруст бошад, ки ё собун вуҷуд надорад ё собун кор намекунад. Ин, албатта, дурӯғ аст! Худоро барои собун шукр! Аммо собун бояд барои самаранок будан истифода шавад. Вақте ки наҷоти Худо ба воситаи Исои Масеҳ бо имон ба Ӯ қабул ва истифода мешавад, он самаранок аст. Аммо, он бояд ба таври инфиродӣ истифода шавад.
Худо ҳеҷ гоҳ намехост, ки мо бе Ӯ хушбахт бошем. Ҳар касе, ки тасмим гирифтааст бе Ӯ зиндагӣ кунад, наметавонад Худоро барои бадбахтие, ки интихоб кардааст, одилона айбдор кунад. Худо дар ҳақиқат бахшандаи бузург ва баракатовари бузург аст, аммо азбаски Ӯ Худост, танҳо ба шартҳои Худ медиҳад ва баракат медиҳад. Шумо Худо нестед ва ман ҳам не. Мо наметавонем бо Ӯ гуфтушунид кунем ё Ӯро идора кунем. Мо бояд танҳо ва бо хоҳиши худ он чизеро, ки Ӯ мехоҳад диҳад, мувофиқи хоҳишҳои Ӯ қабул кунем.
Азбаски Худо моро ин қадар дӯст медорад,Ӯ медиҳад, то мо дили Ӯро кашф кунем – ва мо дилҳои худро қаноатманд меёбем! Аммо, агар мо ба Худо бо исрор ба шартҳои худ наздик шавем, мо ноумед хоҳем шуд. Пас, дӯст, бигзор Худо Худо бошад, ва бигзор шукргузорӣ муносибати шумо бошад.
«Ба Х УДОВАНД барои ҳамаи неъматҳои Ӯ нисбат ба ман чӣ баргардонам? Ман косаи наҷотро мегирам ва номи Х УДОВАНДРО даъват мекунам ... Ман ба Ту қурбонии шукргузорӣ меоварам ва номи Х УДОВАНДРО даъват мекунам» (Заб. 116:12-13,17).
Шукргузорӣ муборак аст! Ҳамеша баракат ёбед! Атои Худоро ҳоло қабул кунед. Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.