Хушхабар– Июни 2021 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Шумо наҷот ёфтаед?
Ҳикояи шумо чист?
Оё медонед, ки имони ҳақиқӣ ба амал меорад? Дар он ҷое, ки амал нест, савол бояд ба миён гузошта шавад: «Оё ин шахс дар ҳақиқат наҷот ёфтааст?» – «Ман имони худро ба шумо бо аъмоли худ нишон медиҳам» (Яъқуб 2:18 NKJV ).
Агар шумо бо файзи Худо ба воситаи имон ба Худованд Исои Масеҳ наҷот ёфта бошед, шумо бояд ҳикояе дошта бошед. Ин ривоят дар бораи рӯзе хоҳад буд, ки шумо бо Худои зинда вохӯрии ҷиддӣ доштед. Он дар бораи он нақл хоҳад кард, ки чӣ тавр шумо ба хулосае омадед, ки аз рӯи таваллуд ва амал гуноҳкор ҳастед ва ба ягона Наҷотдиҳандае, ки таъмин шудааст, ниёз доред. 1 Ҳикояи шумо он гоҳ ифода хоҳад кард, ки чӣ тавр шумо гуноҳҳои худро эътироф кардед ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд қабул кардед. Шояд шумо санаи мушаххасро дар ёд надоред, аммо ин ҳодисае хоҳад буд, ки шумо ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳед кард!
Солҳо пеш дар як лагери Библия ин таҷрибаи як писарбачае буд, ки дар он ҷо ӯ як лавҳаи хурдеро гирифт, ки дар он навишта шуда буд: «Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8 KJV). Ӯ то андозае мутмаин буд, ки Худованд Исоро дар синни хурдсолӣ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул карда буд, аммо аз эътирофи қасдан гуноҳ ва аз Худованд хоҳиш кардани бахшидани он гуноҳҳо ва ба дили ӯ омадан огоҳ набуд. Дар як кабинаи хурди лагер, дар назди як кати кӯҳна зону зада, ӯ бо имон ба Худованд муроҷиат кард ва ба итминони наҷот расид. Дар он рӯз ин ҳодисаи мушаххас ҳикояи ӯ шуд.
Аз бисёре аз одамоне, ки худро масеҳӣ мегӯянд, пурсида шудааст, ки кай наҷот ёфтаанд. Аксар вақт, онҳо бо гуфтани «Ман тамоми умр ба калисо мерафтам» ё «Ман дар оилаи масеҳӣ ба воя расидаам» ҷавоб доданд. Ин шахсон наметавонистанд ҳисоботи фаромӯшнашавандаи шахсии як ҳодисаи тағйирёбандаи ҳаётро пешниҳод кунанд. Оё онҳо дар ҳақиқат бо тавба ба Худованд барои наҷот омада буданд? 2 Онҳо эҳтимол бояд ҳайрон шаванд, ки оё онҳо ин корро кардаанд! Як дӯсти миссионерӣ савол додааст, ки чӣ тавр касе лаҳзаеро, ки аз торикӣ ба рӯшноӣ рӯ овардааст, дар ёд надорад.
Ба чунин шахсон тавсияи зерин дода мешавад:
- Бо фурӯтании амиқ, ҷиддӣ эътироф кунед, ки шумо аз рӯи таваллуд ва амал гуноҳкор ҳастед;
- Ба Худованд Исо нотавонии комили худро барои наҷот додани худ, ки ба Ӯ ниёз доред, иқрор шавед;
- Ба Наҷотдиҳанда бигӯед, ки шумо ба Ӯ дар бораи ҳаёти комил, марг ва эҳёи Ӯ бовар доред; ва
- Ӯро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед.
Пас аз ин, санаро дар тақвими худ ё дар Библияи худ нависед ва онро ҳамчун тасдиқи таваллуди дуюми худ талаб кунед! 3 Мо метавонем ба шумо бештар нақл кунем.
«Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт. Зеро бо дил одам ба адолат имон меоварад; ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад» (Румиён 10:9-10).
«Мо бояд ба чизҳое, ки шунидаем, бодиққаттар бошем, то ки ҳеҷ гоҳ онҳоро аз даст надиҳем» (Ибриён 2:1).
ЭЗОҲҲО
1. «Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар байни одамон дода нашудааст, ки мо бояд бо он наҷот ёбем» (Аъмол 4:12 NKJV).
2. «Зеро ғамгинии илоҳӣ тавбаеро ба вуҷуд меорад, ки ба наҷот мерасонад» (2 Қӯринтиён 7:10).
3. «Исо ҷавоб дод ва ба ӯ гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям, агар касе аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро дида наметавонад». Никодим ба Ӯ гуфт: «Чӣ тавр одам вақте ки пир аст, таваллуд шуда метавонад? Оё ӯ метавонад бори дуюм ба батни модараш даромада, таваллуд шавад?» Исо ҷавоб дод: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям, агар касе аз об ва Рӯҳ таваллуд нашавад, ба Малакути Худо дохил шуда наметавонад. Он чизе ки аз ҷисм таваллуд мешавад, ҷисм аст, ва он чизе ки аз Рӯҳ таваллуд мешавад, рӯҳ аст. Ҳайрон нашавед, ки ман ба шумо гуфтам: «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед». Шамол ба ҳар куҷое ки хоҳад, мевазад, ва шумо овози онро мешунавед, аммо наметавонед бигӯед, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад. Ҳамин тавр аст ҳар касе, ки аз Рӯҳ таваллуд шудааст» (Юҳанно 3:3-8).
