САВОЛ: Масали «Ғурур пеш аз ҳалокат меояд» ба суқути инсон чӣ иртибот дорад? Дӯсте гуфт, ки он ба гуноҳи аввал ишора мекунад.
ҶАВОБ: Библия ғурур ва фурӯтаниро муқоиса мекунад: «Ғурур пеш аз ҳалокат меояд, рӯҳи мағрур пеш аз суқут. Беҳтар аст, ки дар рӯҳ фурӯтан ва дар байни мазлумон бошед, назар ба он ки бо мағрурон ғоратгарӣ кунед» (Мас. 16:18-19 TNIV ). Ин масал мегӯяд, ки ҳарчанд ғурур метавонад баъзе бартариҳо дошта бошад, он ба ҳалокат мерасонад. Принсипи он ки ғурур ба ҳалокат мерасонад, дар ҷойҳои дигар такрор шудааст (Заб. 18:27; Мас. 11:2; 15:25; 18:12; 29:23; Иш. 13:11; Ҳиз. 21:26; Мат. 23:12; Луқ. 14:11). Ва дар Навиштаҳо якчанд мисолҳои ин масал мавҷуданд.
Ғурур аввалин гуноҳ дар коинот буд. Аз сабаби ғурур ва шӯҳратпарастии худхоҳона барои мисли Худо будан, фариштаи аршад Лусифер аз осмон ронда шуд (Иш. 14:12-17; Ҳиз. 28:12-18; 1 Тим. 3:6). Ҷолёт Давудро, рақиби худро, нафрат дошт, зеро ӯ танҳо як писар буд; аммо баъд ӯ аз ҷониби санг аз санги Давуд кушта шуд (1 Подш. 17:42-44, 48-50). Ҳомон аз он фахр мекард, ки ӯ ягона шахсе буд, ки ба зиёфат бо подшоҳ ва малика даъват шуда буд, аммо пас аз ду рӯз ӯ қатл карда шуд (Эст. 5:12; 7:9-10). Ғурури Исроил боиси он шуд, ки он аз ҷониби ашшуриён забт карда шавад (Амӯс 6:8-14). Пешвоёни динии яҳудӣ эътироф ва шарафро меҷустанд, аммо мунофиқоне буданд, ки ҷазо хоҳанд гирифт (Мат. 23:1-12; Луқ. 20:45-47). Ғурур гуноҳ аст ва аз ҷониби Худо нафрат дорад (Мас. 6:17; 2 Тим. 3:2). Мо набояд мағрур бошем, зеро он бо муҳаббати Худо мувофиқ нест (Рум. 12:3,16; 1 Қӯр. 13:4).
Ҳоло, дар бораи гуноҳи Одам ва Ҳавво чӣ? Гуноҳи аввалини онҳо итоат накардан ба амри мушаххаси Худо буд, ки аз дарахти мамнӯъ нахӯранд (Ҳас. 2:17; 3:6). Онҳо мустақилона аз Худо амал карданд, на ба Ӯ гӯш доданд, ки ин як шакли ғурур аст. Ғурур онҳоро водор кард, ки фикр кунанд, ки онҳо аз Ӯ беҳтар медонанд (Ҳас. 3:5, 6, 22); онҳо ба шайтон ва ақли худ гӯш доданд. Суқути инсон намунаи ҳақиқатест, ки «Ғурур пеш аз ҳалокат меояд.» Ҳарчанд Масалҳо 16:18 ба таври мушаххас ба гуноҳи аввал ишора намекунад, он як принсипи универсалиро тавсиф мекунад, ки аз оғози замон то имрӯз татбиқ мешавад.
