Июл/Август 2011 –Маҷаллаи «Файзу Ҳақиқат»
САВОЛ: Масали «Ғурур пеш аз ҳалокат меояд» ба афтодани инсон чӣ иртибот дорад? Дӯсте гуфт, ки он ба гуноҳи аввал ишора мекунад.
ҶАВОБ: Китоби Муқаддас ғурур ва фурӯтаниро муқоиса мекунад:«Ғурур пеш аз ҳалокат меояд, рӯҳи мағрур пеш аз афтидан. Беҳтар аст, ки рӯҳан фурӯтан бошӣ ва дар миёни мазлумон бошӣ, назар ба он ки бо мағрурон ғоратгарӣ кунӣ» (Мас. 16:18-19 TNIV ). Ин масал мегӯяд, ки ҳарчанд ғурур метавонад баъзе бартариҳо дошта бошад, аммо он ба ҳалокат мерасонад. Принсипи он ки ғурур ба ҳалокат мерасонад, дар ҷойҳои дигар такрор шудааст (Заб. 18:27; Мас. 11:2; 15:25; 18:12; 29:23; Иш. 13:11; Ҳиз. 21:26; Мат. 23:12; Луқ. 14:11). Ва дар Навиштаҳо якчанд мисолҳои ин масал мавҷуданд.
Ғурур аввалин гуноҳ дар коинот буд. Аз сабаби ғурур ва ҳаваси худхоҳона барои мисли Худо будан, фариштаи аршад Лусифер аз осмон ронда шуд (Иш. 14:12-17; Ҳиз. 28:12-18; 1 Тим. 3:6). Ҷолёт Давудро, рақиби худро, нафрат дошт, зеро ӯ танҳо як писарбача буд; аммо баъд ӯ аз сангчаи фалахмони Давуд кушта шуд (1 Подш. 17:42-44, 48-50). Ҳомон фахр мекард, ки ӯ ягона шахсе буд, ки ба зиёфат бо подшоҳ ва малика даъват шуда буд, аммо ду рӯз пас ӯ қатл шуд (Эст. 5:12; 7:9-10). Ғурури Исроил боиси он шуд, ки он аз ҷониби ашшуриён забт карда шавад (Амӯс 6:8-14). Роҳбарони динии яҳудӣ эътироф ва шараф меҷустанд, аммо онҳо мунофиқоне буданд, ки ҷазо дода мешуданд (Мат. 23:1-12; Луқ. 20:45-47). Ғурур гуноҳ аст ва аз ҷониби Худо нафрат дорад (Мас. 6:17; 2 Тим. 3:2). Мо набояд мағрур бошем, зеро он бо муҳаббати Худо мувофиқ нест (Рум. 12:3,16; 1 Қӯр. 13:4).
Ҳоло, дар бораи гуноҳи Одаму Ҳавво чӣ гуфтан мумкин аст? Гуноҳи аввалини онҳо итоат накардан ба фармони мушаххаси Худо буд, ки аз дарахти мамнӯъ нахӯранд (Ҳас. 2:17; 3:6). Онҳо мустақилона аз Худо амал карданд, на ба Ӯ гӯш доданд, ки ин як шакли ғурур аст. Ғурур онҳоро водор сохт, ки фикр кунанд, ки онҳо аз Ӯ беҳтар медонанд (Ҳас. 3:5, 6, 22); онҳо ба Шайтон ва ба ақли худ гӯш доданд. Афтодани инсон намунаи ҳақиқатест, ки «Ғурур пеш аз ҳалокат меояд». Ҳарчанд Масалҳо 16:18 ба таври мушаххас ба гуноҳи аввал ишора намекунад, аммо он як принсипи умумиро тасвир мекунад, ки аз оғози замон то имрӯз татбиқ мешавад.
Ҷавоб аз ҷониби Ҷорҷ Ҳоук
