Хизмат– Ноябри 2019 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Башорат
Дар фарҳангҳои ғарбӣ шумо аксар вақт мешунавед ки башорат таъсири кам дорад. Ва ин дуруст аст – ба андозаи кам ё зиёд. Оё ин аз сабаби хоки сахт ё замонҳои бад аст? Оё ин аз он сабаб аст, ки бутпарасти муосир намехоҳад дар бораи Худо чизе донад? Шояд, ин қисман аз он сабаб аст, ки мо бовар надорем, ки Худованд имрӯз дар ин ҷо, мисли пештара, амал карда метавонад? Худои Наҷотдиҳанда дар ҳама ҷо як хел аст ва душман низ дар ҳама ҷо як хел аст.
Як миссионер дар Камерун чанде пеш ин нуктаҳоро нақл кард, ки ман кӯшиш мекунам онҳоро ҷамъбаст кунам.
Тесалоникиён
Ба воситаи мавъизаи ҳавворӣ Павлус дар Тасолуник калисое ташкил ёфт, ки намуна буд. Бо вуҷуди бисёр зулмҳо, мардуми он ҷо Каломи Худоро бо шодии Рӯҳулқудс қабул карда буданд (1 Тас. 1:5-6). Он вақт паҳн кардани Инҷил аз имрӯз осонтар набуд – ё шумо ягон бор дар омма шиканҷа шудаед ё ба зиндон партофта шудаед, зеро дар бораи Худованд Исо сухан мегуфтед? Не, аз бисёр ҷиҳатҳо ва барои аксари хонандагони мо, он вақт барои масеҳиён нисбат ба мо душвортар буд.
Вақте ки онҳо Каломро қабул карданд, онҳо ба таълимоти ҳавворӣ пайравӣ карданд. Ин бо вуҷуди он буд, ки Павлус танҳо тақрибан се ҳафта бо онҳо буд. Дар муқоиса, Қӯринтиён низ таълимоти некро қабул карданд, аммо онҳо чӣ қадар мағрур шуданд ва мо дар нома ба Қӯринтиён чӣ қадар чизҳои ғамангезро мехонем!
Тесалоникиён, баръакс, Каломро дар зулми зиёд ва бо шодӣ аз Рӯҳулқудс қабул карданд. Бо ин роҳ, онҳо намунаи дур аз шаҳр шуданд, яъне «ба ҳамаи имондорон дар Мақдуния ва Ахоия» (1 Тас. 1:7 JND). Ин минтақае буд, ки тақрибан 370 мил аз шимол ба ҷануб ва 120 мил аз шарқ ба ғарб тӯл мекашид. Ин минтақаи васеъ буд ва ҳатто дуртар рафт, зеро одамон дар ҳама ҷо дар бораи онҳо мешуниданд (ояти 8).
Башорат ба воситаи Калом ва Амал
Одамон аз ин масеҳиён чӣ мешуниданд? Онҳо мешуниданд, ки масеҳиён аз атрофиёнашон фарқ доранд, аз бутҳо ба Худо рӯ овардаанд ва омодаанд ба Худо хидмат кунанд. Илова бар ин, имондорон Исои Худовандро аз осмон интизор буданд (оятҳои 9-10). Ҳамчунин, оё шумо омодаед ба Худо хидмат кунед? Ин бешубҳа арзон нест; ин метавонад ба шумо барои паҳн кардани Инҷили Худованд Исо арзиш дошта бошад! Худованд мехоҳад ба одамони атрофи шумо бирасад ва Ӯ мехоҳад шуморо истифода барад!
Оё шумо инро ин тавр намебинед? Пас Румиён 10:12-17-ро хонед. Мо дар он ҷо мебинем, ки имон аз шунидан меояд. Одамон ба Ӯ, ки дар борааш нашунидаанд, чӣ гуна имон меоранд? Онҳо бе воиз чӣ гуна мешунаванд? Пас мо мехонем: «Чӣ гуна мавъиза мекунанд, агар фиристода нашуда бошанд?» (ояти 15). Шояд шумо ба худ гӯед: «Ба ман даъвати махсус лозим аст, аммо ман онро надорам». Шумо дуруст мегӯед: барои мавъизаи Инҷил, ба шумо даъвати Худованд лозим аст.
Ҳамчун наҷотёфтагон мо ҳама шогирдони Ӯ ҳастем ва ҳамчун чунин шоҳидони Ӯ низ ҳастем. Ба ҳеҷ кас даъвати махсус ва иловагӣ лозим нест, то дар бораи Худованд Исо шаҳодат диҳад ё дар бораи муҳаббати Ӯ бо одамони атроф сухан гӯяд. Дар ин замина, ҳар як шогирди Худованд барои паҳн кардани Инҷил фиристода шудааст. Ва ҳар кас, ҳам пиру ҳам ҷавон, ҳам бародар ва ҳам хоҳар, вазифаи шаҳодат додан ба Худованд ва Инҷили Ӯро дорад.
Номаи якуми Тасалуникиён 1 имрӯз ҳам метавонад амалӣ шавад. Он чизе, ки лозим аст, садоқат ва истодагарӣ дар дуо аст. Худованд ба дуо ба андозае ҷавоб медиҳад, ки мо имон дорем. Оё шумо барои як табдил ё барои бисёриҳо дуо мекунед? Андозаи имони мо рафтори моро муайян мекунад. Оё шумо ҳадафи расидан ба як нафар ё расидан ба бисёр одамонро доред? Оё Худованд метавонад шуморо ба як нафар ё ба бисёриҳо барад? Агар мо ҷуръат дошта бошем, ки Худованд метавонад мӯъҷизаҳо нишон диҳад, пас Худованд инро беҷавоб намегузорад.
Масеҳиён ба масеҳиён кӯмак мекунанд
Ҳамчун масеҳиён мо на танҳо мехоҳем ба ғайриимондорон муроҷиат кунем, то онҳо тавба кунанд ва ба имон оянд. Ин ҳатто дуртар меравад. Мо инчунин мехоҳем ба одамони имондор бирасем, то ба онҳо дар рушди ҳақиқат кӯмак кунем. Ҳамаи имондорон, фарқ надорад, ки чӣ гуна ва дар куҷо ҷамъ омадаанд, аъзои як бадани Масеҳ мебошанд. Мо ҳама бо ҳам муттаҳид ҳастем, то тамоми бадан якҷоя рушд кунад ва дар дохил дар ҳақиқат рушд кунад (ниг. Эфс. 2:19-22). Оё шумо омодаед ба ин саҳм гузоред?
Аз ҷониби Т. Аттендорн; мутобиқшуда аз «Хизмат ба Худованд дар синни ҷавонӣ»; дар Нидерландия нашр шудааст.