*Паёми Мавлуди Исо* Шохаи оташгиранда
«Бархез, равшан шав, зеро нури ту омад, ва ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ кард». Ишаъё 60:1 NIV
«Ман нури ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, ҳаргиз дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт». Юҳанно 8:12
Нигериягиҳо нақл кардани ҳикояҳоро дӯст медоранд, аз ин рӯ тааҷҷубовар нест, ки аввалин хотираҳои Мавлуди Исои ман аз оилаам, ки дар атрофи оташ нишаста, ба волидонам гӯш медоданд, ки дар бораи гузаштаи худ нақл мекарданд. Он вақт мо масеҳӣ набудем, аз ин рӯ ҳикояҳо одатан дар бораи аҷдодони мо буданд ва бисёре аз онҳо барои як писарбачаи хурдсол хеле даҳшатнок буданд!
Як шаби муайян, пас аз он ки ҳикояҳо махсусан даҳшатнок буданд, дар ёд дорам, ки аз ман хоҳиш карданд, ки ба кулбаи мо даромада, чизе биёрам. Азбаски мо камбағал будем ва деҳаи деҳотии мо аз хатҳои барқи барқӣ дур буд, дар бунгалои мо чароғ набуд. Ва азбаски ман аллакай аз ҳикояҳо тарсида будам, намехостам ба дарун дароям. Дар асл, ман сахт тарсида будам!
Хушбахтона, модарам тарси маро ҳис карда, шохаеро аз буттаи шамъмонанд шикаст, онро фурӯзон кард ва ба ман чароғ дод. «Инак, Сондя», гуфт ӯ. «Медонам, ки ту метарсӣ, аммо метавонӣ ин чароғро ба бунгало ба барӣ. Акнун бирав ва он чиро, ки аз ту хоҳиш кардаанд, иҷро кун». Оташи бутта торикиро дур кард. Он инчунин ба ман сулҳ, шодӣ ва умед овард. Нур ин корро мекунад.
Имрӯз мо барқи фаровон дорем, аммо торикӣ ҳанӯз хеле ғафс аст. Дар асл, баъзан он чунон сиёҳ аст, ки мо ҳам роҳ ва ҳам ҷасорати худро гум карда метавонем. Аммо ин тавр набояд бошад. Зеро чунон ки модарам ба ман шохаи оташгиранда дод, то торикиро аз кулбаи мо дур кунад, Худои Падар Худои Писарро – Нури Ҷаҳонро – фиристод, то ҷойҳои гуноҳ-торикро, ки мо зиндагӣ мекунем, равшан кунад. Дар асл, гарчанде ки торикӣ метавонад даҳшатнок ба назар расад ва гарчанде ки он ба ҳама манбаъҳои қаблии нур муқобилат кардааст, он наметавонад равшании Подшоҳи Подшоҳон, Нури Иммануилро мағлуб кунад!
Паёмбар Ишаъё низ ҳамин тавр ваъда дода буд, вақте ки навишт: «Бархез, равшан шав, зеро нури ту омад, ва ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ кард». Вақте ки паёмбар ин суханонро навишт, ӯ ба сӯи хуруҷи аввал – замоне, ки Худо халқи Худро аз Замини Ваъдашуда роҳнамоӣ кард, бо хоҳиши онҳо, ки абрро рӯзона ва оташро шабона пайравӣ кунанд, назар мекард. Аммо муҳимтар аз ҳама, ӯ ба омадани Масеҳ, Исои Масеҳ, назар мекард.
Исо баъдтар рӯъёи пешгӯии Ишаъёро бо эълон кардани ин иҷро хоҳад кард: «Ман Нури Ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, ҳаргиз дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки Нури Ҳаёт хоҳад дошт» (Юҳ. 8:12).
Чун ҳамеша, Худо ҳам нақша ва ҳам ваъдаҳои Худро иҷро мекунад. Ӯ беш аз он қодир аст, ки ҷаҳони гуноҳ-торики моро равшан кунад. Саволи воқеӣ дар ин мавсими Адвент ин аст, ки оё мо нури Ӯро ба гӯшаҳои торик, ки мо зиндагӣ мекунем, мебарем ё не.
Гарчанде ки мо солҳо ва милҳо аз аввалин хотираи Мавлуди Исои ман дур ҳастем, суханони модарам ба таври пешгӯӣ суханони Падари моро дар бар мегиранд: Ӯ гуфт: «Инак, Сондя. Медонам, ки ту метарсӣ, аммо метавонӣ ин чароғро ба бунгало ба барӣ. Акнун бирав ва он чиро, ки аз ту хоҳиш кардаанд, иҷро кун». Худо моро даъват мекунад, ки бо Масеҳ, Нури Ҷаҳон, дар эълон кардани поёни сояи марг шарик шавем. Оё шумо ин даъватро дар ин мавсими Мавлуди Исо аз нав мешунавед?
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ Ин мақола бо иҷозат аз «Умед барои ҷаҳони ноумед», CISF (Бунёди Байналмилалии Стипендияи Масеҳӣ), Лейк Форест, Иллинойс, 2003, дубора нашр шудааст.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Сандей Аган дар соли 1975 ба Исои Масеҳ имон овард. Ӯ ҳамчун пастор ва муаллим дар Ҷос, Нигерия хидмат кардааст. Ӯ ҳоло дар ИМА таҳсил мекунад, аммо нақша дорад, ки ба Нигерия баргардад, то ба Худованд дар ташаббусҳои тағйирдиҳандаи сатҳи поёнӣ хидмат кунад. Ӯ ва ҳамсараш чор фарзанд доранд.