Силсила– Май 2023 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Қаҳрамонони Китоби Муқаддас
Ҷамъоварӣ аз Аҳди Қадим,Қисми 3
Ҳанӯх, марде, ки Худоро хушнуд кард
Ва Ҳанӯх бо Худо роҳ мерафт; ва ӯ набуд, зеро Худо ӯро гирифт. — Ҳастӣ 5:24 NKJV
Ҳанӯх ҳамчун пайғамбар
Номи Ҳанӯх маънои «оғозшуда» ё «омӯхташуда»-ро дорад ва аз ин рӯ номи ӯро метавон ҳамчун «муаллим» низ муайян кард. Бо роҳ рафтан бо Худо ӯ ба андешаҳо ва нақшаҳои Худо фаҳмиш пайдо кард ва ин ба ӯ имкон дод, ки ба дигарон таълим диҳад ва ҳамчун пайғамбари Худо дар ҷаҳони бад амал кунад. Номаи Яҳудо ба мо мегӯяд, ки Ҳанӯх дар бораи омадани Худованд барои доварӣ кардани ҳамаи бехудоён пешгӯӣ кардааст (Яҳудо 14-15).
Бале, Худо нақшаҳои Худро ошкор мекунад. Мо дар китоби Амос мехонем: «Албатта Худованд Худо ҳеҷ коре намекунад, магар ин ки сирри Худро ба бандагони Худ, пайғамбарон, ошкор кунад» (Амос 3:7). Дар дили Худост, ки андешаҳои Худро бо наздикони Худ мубодила кунад, чунон ки мо дар ҳаёти Иброҳим низ мебинем: «Ва Худо ХУДОВАНД гуфт: «Оё он чиро, ки Ман мекунам, аз Иброҳим пинҳон кунам?» (Ҳас. 18:17).
Барои аз Худо омӯхтан дониши ҳақиқии Ӯ ва рафторе, ки ба Ӯ писанд аст, лозим аст. Чӣ тавр як инсони гунаҳкор, ки аз Худо бегона шудааст, метавонад ба мавқеъе оварда шавад, ки гӯё ба дили Ӯ наздик бошад ва дар бораи асрори наздики Ӯ омӯхта шавад? Наздикӣ ва ҳамоҳангӣ бо Худо танҳо тавассути таваллуди нав ва сокиншавии Рӯҳи Худо амалӣ шуда метавонад. Вақте ки мо аз Худо таваллуд мешавем, медонем, ки Худо ҳеҷ чизро аз фарзандони азизи Худ пинҳон намекунад. Мо дар 1 Қӯринтиён 2 мехонем, ки маҳз тавассути Рӯҳи сокини Худо ва Каломи илҳомбахш мо андешаҳои наздики Худо, нақшаҳои муҳаббати Ӯро медонем. Чунон ки навишта шудааст: «Чашм надидааст, гӯш нашунидааст ва ба дили инсон чизҳое, ки Худо барои дӯстдорони Худ омода кардааст, дохил нашудааст» (ояти 9).
Ин имтиёзи ҳозираи мо ҳамчун фарзандони Худост, дар ҳоле ки мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки бе Худо ва бе умед аст. Оё мо ин муошират, ин муоширати шириниро бо Ӯ медонем? Оё мо дар дониши Ӯ ва нақшаҳо ва маслиҳатҳои Ӯ рушд мекунем? Биёед худро тафтиш кунем, ки оё мо дар ҳақиқат бо Худо роҳ меравем.
Роҳ рафтан бо Худо пеш ва баъд аз афтидан
Роҳ рафтан бо Худо имтиёзи Одам дар боғи Адан буд, аммо он бо афтидани ӯ – афтидани инсон – аз даст рафт. Худо дар боғ дар сардии рӯз роҳ мерафт, аммо пас аз гуноҳашон, Одам ва Ҳавво аз ҳузури Худованд Худо пинҳон шуданд. Вақте ки мо дар бораи Ҳанӯх мехонем, мебинем, ки ӯ аз замин гирифта шуд ва баъдтар Нӯҳ ба саломат аз обҳои тӯфон гузаронида шуд, то ба ҷаҳони нав бирасад; ҳарду мард аз ҳузури Худо баҳравар шуданд (Ҳас. 5:22-24, 6:9). Ҳатто пас аз афтидан, ин ҳақиқат боқӣ монд, ки «сирри Худованд ХУДОВАНД бо онҳоест, ки аз Ӯ метарсанд» (Заб. 25:14).
Гирифта шудани Ҳанӯх аз замин пас аз солҳои зиёди роҳ рафтан бо Худо намунаи рабуда шудани Калисо аст, дар ҳоле ки Нӯҳ намунаи боқимондаи мӯъмини Исроил аст, ки бояд аз мусибати бузург гузарад, ки онро обҳои тӯфон тасвир мекунанд.
Нуқтаи гардиш дар ҳаёти Ҳанӯх зода шудани писараш ба назар мерасад: «Пас аз он ки Метӯшаларо ба дунё овард, Ҳанӯх сесад сол бо Худо роҳ рафт» (Ҳас. 5:22). Шояд ӯ аз бузургии Худо ҳамчун Офаридгори тавоно ба ҳайрат афтода буд. Некӣ ва баракати Худо, ки ӯ дар оилаи худ таҷриба кард, ӯро ба тавба ва роҳ рафтани ҳақиқӣ бо Ӯ водор кард. Сипас ӯ дар роҳ рафтан бо Худо дар тӯли 300 сол – як муддати хеле тӯлонӣ – истодагарӣ кард. Шояд ман ҷуръат кунам бигӯям, ки дар тӯли ин солҳои зиёд як рӯз ҳам набуд, ки Ҳанӯх аз паҳлӯи Худо дур шавад ё аз роҳ рафтан бо Ӯ саркашӣ кунад.
Вақте ки мо пир мешавем, солҳои зиёде бо Худованд роҳ рафта, баъзеҳо аз Ӯ рӯй мегардонанд ва роҳҳои худро пайравӣ мекунанд. Мо инро, масалан, дар ҳаёти Сулаймон мебинем, ки вақте пир шуд, ба худоёни бегона хидмат мекард. Баръакс, Ҳанӯх ба Худованд ХУДОВАНД часпид, то даме ки Ӯ ӯро аз замин гирифт. Ӯ ба Худованд ХУДОВАНД часпид, чунон ки Элишоъ ба Илёс ва Рут ба Ноомӣ часпид. Ҳаёти тӯлонии ӯ дар ин ҷо ба таври пурҷалол ба поён расид, ки ӯ ногаҳон гирифта шуд. Мо ҳамчун масеҳиён ҳамин ояндаи дурахшонро дорем.
Се ҷанбаи роҳ рафтан бо Худо
Биёед ҳоло се ҷанбаи ҳаёти Ҳанӯхро баррасӣ кунем, ки ҳар яке оқибатҳои муҳими роҳ рафтан бо Худоро нишон медиҳад:
1. Дар мавриди худамон мо аз Ҳанӯх меомӯзем, ки мо метавонем дар муоширати хушбахтона бо Худо, дар муоширати ширин бо Писари Ӯ роҳ равем. Мо ҳамчун масеҳиён дониши Худоро тавассути ваҳйи Худи Ӯ: Каломи аз Рӯҳ илҳомбахш ба даст меорем. Тавассути он мо Ӯро ҳамчун Худо ва Падари худ мешиносем, ки дар Исои Масеҳ Худованди мо ошкор шудааст. Бо Каломи Худо мо инчунин дар бораи худамон, ҳам дар бораи ҳолати табиии худ ва ҳам дар бораи мавқеи худ дар Масеҳ дониш пайдо мекунем. Ҳамчун мӯъминон мо дар Масеҳ, дар Маҳбуб комил ҳастем.
Мо инчунин андешаҳои Худоро дар бораи ҷаҳон дар ҳолати ҳозираи он таҳти ҳукмронии шоҳзодаи ин ҷаҳон ва инчунин дар ҳолати ояндаи он таҳти ҳукмронии Масеҳ меомӯзем. Мо дар бораи насиби ояндаи худ бо Масеҳ, омадани Ӯ барои наздикони Ӯ, рабуда шудани муқаддасон ва ворид шудани онҳо ба ҷалоли хонаи Падар омӯхта мешавем. Илова бар ин, мо дар бораи нақши худ дар ҳазорсола меомӯзем, вақте ки мо бо Масеҳ бар замин пас аз зоҳир шудани Ӯ дар ҷалол ва қудрат ҳукмронӣ хоҳем кард. Роҳ рафтан бо Худо барои ҳамаи ин чизҳо шарти пешакӣ ё зарурати мутлақ аст. Танҳо дар ин ҳолат мо метавонем ин масъалаҳоро фаҳмем.
Ба ин тариқ мо дар ҳузури Ӯ баракат хоҳем ёфт, дар ҳоле ки интизори бозгашти Масеҳ аз осмон ҳастем, то моро гирад ва моро ба ҷалол қабул кунад (1 Тас. 1:9-10, 4:15-18). Бале, мо ин умеди муборакро дорем, ки мо маргро нахоҳем дид, балки гирифта хоҳем шуд – дар як лаҳза, дар як мижа задан аз ин замин тарҷума хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем (1 Қӯр. 15:22-ро баррасӣ кунед).
Анҷоми ҳаёти Ҳанӯх дар рӯи замин, чунон ки дар Ҳастӣ 5 сабт шудааст, бо ҳамаи дигарон муқоиса мешавад, ки дар бораи онҳо борҳо такрор мешавад: «Ва ӯ мурд». Ба ҳамин тариқ, мо, ки мӯъминон ҳастем, дар ин ҷаҳон, ки то ҳол ба марг ва фасод тобеъ аст, истиснои бузург хоҳем буд. «Мо, ки зиндаем ва боқӣ мемонем» то омадани Худованд маргро нахоҳем дид, балки «барои пешвоз гирифтани Худованд дар ҳаво» гирифта хоҳем шуд. «Ва ба ин тариқ мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Тас. 4:17).
Дар ин миён, Ӯ моро дар ҳузури Худ баракат хоҳад дод. Вақте ки мо бо Ӯ аз биёбони беоб мегузарем, мо ҳамчун коҳинон дар ҳузури Ӯ дар маъбад меистем (Так. 10:8) ва ҳатто мисли Юҳанно дар болохона ба синаи Исо такя мекунем (Юҳ. 13:23).
2. Дар мавриди Худо,роҳ рафтани мо Ӯро хушнуд хоҳад кард, зеро роҳ рафтан бо Ӯ мувофиқи иродаи ошкоршудаи Ӯ ва андешаҳои Ӯ хоҳад буд. Дар ин, Худо дар писарони Худ ба таври амалӣ хушнудии Худро хоҳад ёфт (ба Эфс. 1:5 нигаред). Худи Масеҳ намунаи комили мост, зеро Худо аз Ӯ «хушнуд» буд (Мат. 3:17). Дар Септуагинта, ки дар Ибриён 11:5 иқтибос оварда шудааст, калимаҳое, ки Ҳанӯх бо Худо роҳ мерафт, «ӯ Худоро хушнуд кард» тарҷума шудаанд. Ин шаҳодати ӯ буд.
Ҳаёти Ҳанӯх бо ҳаёти одамон дар насли Қобил, ки аз ҳузури Худованд ХУДОВАНД берун рафтанд ва аз роҳ рафтан бо Худо саркашӣ карданд, ба таври шадид муқоиса мешуд (ба Ҳас. 4:16 нигаред).* Хусусияти хеле муҳими роҳ рафтан бо Худо ин аст, ки он ҳаёти имон аст, зеро «бе имон хушнуд кардани Ӯ ғайриимкон аст» (Ибр. 11:6). «Бо имон сафед шуда, мо тавассути Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳ дорем» (Рум. 5:1). Сипас ҳамчун масеҳиён мо бояд зиндагӣ карданро идома диҳем ва «бо имон роҳ равем, на бо дидан», зеро «одил бо имон зиндагӣ хоҳад кард» (2 Қӯр. 5:7; Ибр. 10:38).
3. Дар мавриди ҷаҳон,мо шоҳидони содиқ хоҳем буд. Ба ҳамин тариқ, ки Ҳанӯх кард, мо дар бораи чизҳои оянда, дар бораи доварии, ки бар ин ҷаҳон ва бар ҷаҳони динӣ – масеҳияти номӣ хоҳад афтод, шаҳодат хоҳем дод (Яҳудо 14-15). Мо ҷаҳонро тавассути мавъизаи Инҷил огоҳ хоҳем кард. «Донистани … даҳшати Худованд, мо одамонро бовар мекунонем» (2 Қӯр. 5:11).
Мо, ки дар замони охир зиндагӣ мекунем, пешгӯӣ хоҳем кард, чунон ки Ҳанӯх кайҳо дар насли ҳафтум аз Одам кард: «Инак, Худованд бо даҳҳо ҳазор муқаддасони Худ меояд, то бар ҳама доварӣ кунад» (Яҳудо 14-15). Ӯ омода аст, ки биёяд ва бар ҷаҳони беимон ва саркаш ва бар масеҳияти муртад доварӣ кунад. Сипас Ӯ адолати ҳақиқӣ, сулҳ ва хушбахтиро дар рӯи замин ҷорӣ хоҳад кард.
Бинобар ин, биёед бо Худо роҳ равем, дар ҳоле ки интизори Писари Ӯ аз осмон ҳастем ва дар ин ҷаҳони бад барои номи Ӯ шаҳодат медиҳем!
ЭЗОҲ
* Ҳанӯхе, ки аз Қобил (Ҳас. 4:17) насли ӯ буд, аз Ҳанӯхе, ки мо дар бораи ӯ сӯҳбат мекунем, фарқ мекунад. Ҳанӯхе, ки ин мақола ба ӯ тамаркуз мекунад, насли бародари Қобил Шет (5:3) буд.
Аз ҷониби Ҳуго Бутер (мутобиқшуда)
Моҳи оянда Қисми 4-и ин Силсиларо ҷустуҷӯ кунед.
Ӯ ба ту, эй инсон, нишон додааст, ки чӣ нек аст; ва Худованд аз ту чӣ талаб мекунад, магар ин ки адолат кунӣ, раҳмро дӯст дорӣ ва бо Худои худ фурӯтанона роҳ равӣ?— Мико 6:8