Хушхабар– феврали 2013 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Хун дар болои дар
Пинҳон шавед!
Дар давоми ҷанги хунин як фармондеҳи бераҳми ҳарбӣ қарор дод, ки ҳамаи сокинони як деҳаи хурдро ба қатл расонад. Чанде пас аз оғози қатли ом, як деҳотӣ мушоҳида кард, ки сарбозон пас аз куштани ҳар як нафар дар хона, хунро ба дари он хона мемолиданд, то маргро дар дохили он нишон диҳанд. Вай зуд ба хонае, ки дӯстонаш интизори марги муайян буданд, пинҳон шуд. Дарҳол ба онҳо фикр омад – бузи худро кушта, хунашро ба дар моланд!
Вазифа базӯр ба итмом расида буд, ки сарбозон наздик шуданд. Пас аз куштани сокинони хонаҳои ҳамсоя, онҳо ба дари бо хуни буз молидашуда омаданд. Аммо онҳо кӯшиши даромадан накарданд. Онҳо фикр карданд, ки кори марговар дар он хона аллакай анҷом ёфтааст. Ҳарчанд ҳамаи дигарон дар деҳа кушта шуданд, ин мард ва дӯстонаш дар паси дари бо хун нишондодашуда наҷот ёфтанд!
Қарор қабул кунед!!
Агар шумо дар он минтақаи ҷангии марговар зиндагӣ мекардед, оё шумо аз пинҳон шудан дар паси дари бо хун нишондодашуда дудила мешудед? Марг ва доварӣ барои ҳамаи мо меояд, аммо бисёриҳо аз гурехтан тавассути хуни Исо саркашӣ мекунанд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки натиҷаи гуноҳ марг аст (Рум. 6:23), ва пас аз марг доварӣ аст (Ибр. 9:27).
Аз сабаби гуноҳҳои шумо, ҳукми қатл бар шумост – на аз фармондеҳи бераҳм, балки аз Худои одиле, ки гуноҳро нафрат дорад. Ҳамон Худо гуноҳкоронро дӯст медорад ва роҳи гурехтан аз ҷазои абадиро фароҳам овардааст. Чӣ тавре ки ин одамон бо хуни он бузи бегуноҳ наҷот ёфтанд, шумо низ метавонед бо хуни Исо, ки барои гуноҳҳои шумо мурд, наҷот ёбед: «Хуни Исои Масеҳ ... моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳ. 1:7 NKJV).
Китоби Муқаддас гиред ва Хуруҷ 12-ро хонед. Дар он ҷо Худо мегӯяд: «Вақте ки ман хунро мебинам, аз шумо мегузарам». Оё шумо ба хуни Масеҳ, ягона роҳи наҷот, паноҳ намебаред? Мо метавонем ба шумо бештар гӯем!
Муаллиф номаълум
Ҳамчун рисолаи Инҷил аз Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.
