«Сатили худро партоед!»
Чанд сол пеш як киштии бодбонӣ аз Аврупо ба сӯи бандари Амрикои Ҷанубӣ равона шуд. Аз сабаби тӯфонҳо ва дигар мушкилот, сафар ба дараҷае тӯл кашид, ки захираи оби киштӣ кам шуд. Сарфи назар аз сарфаи бодиққат, экипаж дар ниҳоят худро бе оби нӯшокӣ ёфт.
Пас аз чанд рӯз, вақте ки онҳо дар баҳри ором дар зери гармии нафасгиркунанда буданд, онҳо аз вохӯрӣ бо киштии дигар хеле шод ва сабук шуданд. Вақте ки онҳо наздик шуданд, онҳо парчамҳои паёми худро боло бардошта, вазъияти ноумедонаи худро эълон карданд: «Мо аз нарасидани об мемирем!»
Экипаж аз ҷавоб дар ҳайрат монд, ки ба назар чунин менамуд, ки ҳолати онҳоро масхара мекунад: «Об дар атрофи шумост; сатили худро партоед!» Онҳо намедонистанд, ки дар он лаҳза онҳо ҷараёни пурқуввати уқёнуси Амазонкаро убур мекарданд; дар атрофи онҳо оби ширин ва тоза буд, ҳарчанд онҳо аз хушкӣ дур буданд. Мебинед, дарёи Амазонка ба уқёнуси Атлантик ин қадар об мерезад, ки он якчанд мил уқёнусро комилан нӯшокӣ мекунад.
Мисли экипажи беоб, шояд шумо худро дар вазъияти шабеҳ ва душвор – бе ҳеҷ умед – меёбед. Шояд шумо фарёд занед: «Барои наҷот ёфтан чӣ бояд кард?» – бе он ки дарк кунед, ки ҷараёни муҳаббати Худо дар уқёнуси ҳаёти шумо дар атрофи шумо пурқувват ҷорӣ аст. Сатили худро партоед! «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31 NKJV ).
«‘Калом ба ту наздик аст, дар даҳони ту ва дар дили ту’ (яъне каломи имон, ки мо мавъиза мекунем): ки агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт» (Рум. 10:8-9).
Ин як чизи оддӣ аст, ва хеле дар дастраси шумост. Худованд ҳамаи инро барои шумо имконпазир гардонд. Ӯ барои гуноҳҳои шумо дар салиб нархи хеле баландро пардохт кард, то ки шумо ташнагии сӯзони худро ба ҳаёт қонеъ гардонед ва марги абадии худро бекор кунед. Дар калимаҳои Китоби Муқаддас, ки шумо ҳоло хондед, калиди баракат ва шодии абадии шумост. Онҳоро боз, бо овози баланд хонед.
Шояд шумо ҳеҷ гоҳ имконияти наҷотро ин қадар наздик надошта бошед. Аз ваъдаи Худо истифода баред ва ҳоло пурра бинӯшед!
«Ҳар кӣ аз обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, бинӯшад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд. Балки обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, дар ӯ чашмаи обе хоҳад шуд, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ ҷӯш мезанад» (Юҳ. 4:14).
«Исо гуфт, ‘... ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд’» (6:35).
«Ӯ ба ман дарёи поки оби ҳаётро нишон дод, ки мисли булӯр равшан буд, аз тахти Худо ва Барра [Исо] ҷорӣ мешуд ... Бигзор ҳар кӣ ташна аст, биёяд. Ҳар кӣ хоҳад, оби ҳаётро ройгон бигирад» (Ваҳй 22:1,17).
Агар шумо дар ҳақиқат хоҳед, шумо метавонед чунин дуо кунед: «Худовандо Исо, ман эътироф мекунам, ки Ту Худованд ҳастӣ ва ҷазои гуноҳҳои маро ба дӯш гирифтӣ. Ман бо тамоми дилам имон дорам, ки Худо Туро аз мурдагон эҳё кард. Лутфан маро наҷот деҳ. Ташаккур барои ин кор барои ман. Омин.» Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
