Ӯ омад, то ба мо ҳаёт бахшад
*«Дузд фақат барои дуздидан, куштан ва нобуд кардан меояд; Ман омадам, то онҳо ҳаёт дошта бошанд ва онро фаровон дошта бошанд». Юҳанно 10:10 NIV*
Ман дар Сйерра-Леоне зиндагӣ мекунам, кишвари хурди Африқои Ғарбӣ, ки танҳо ба наздикӣ аз ҷанги даҳсолаи шаҳрвандӣ берун меояд. Муборизаи мо як муборизаи харобиовар буд, ки дар он бародарон бародаронро мекуштанд ва ҳамсоягон ба дӯстони кӯдакӣ ҳамла мекарданд.
Чунин зӯроварӣ ҳамеша беинсофона зишт аст. Аммо он махсусан дар давраи Адвент бад аст. Ва дар давоми шаш соли охири муноқиша исёнгарон пайваста ҳамлаҳои ҷасурона ва бераҳмонаи худро дар моҳи декабр анҷом медоданд. Дар асл, рӯзҳои пеш аз Мавлуди Исо аксар вақт замони шадидтарин ҷангҳо буданд. Мо инро интизор будем.
Аз ин сабаб, рӯзҳои пеш аз 25-уми декабр – замоне, ки бояд таваллуди умедро ҷашн гирад – маъноҳои торик доранд. Ба ҷои ёд кардани ҷамъомадҳои идона, дӯстони ман аз тасвирҳои ваҳшиёна азоб мекашанд: оилаҳои пора-порашуда, харобии азими ҳаёт ва амалҳои бениҳоят бераҳмона. Он чизе, ки бисёриҳо замони сулҳ дар рӯи замин ва иродаи нек нисбат ба одамон медонанд, дар кишвари ман ҳамчун солгарди марг ва тарс дида мешавад.
Ҳатто ҳоло, ҳафт сол пас аз қатъ шудани ҷанг, шумо то ҳол метавонед дар чашмони одамон дардро бубинед. Чеҳраҳои изтироб, депрессия ва ноумедӣ дар кӯчаҳои Сйерра-Леоне маъмуланд.
Чӣ тавр шумо хабари хуши таваллуди Масеҳро дар чунин муҳит ҷашн мегиред? Чӣ тавр шумо ҳангоми иҳотаи чунин дард хидмат мекунед? Чӣ тавр шумо ин корро намекунед?
Ҳамчун масеҳӣ ман манбаи бадиро, ки кишвари маро ба ноумедӣ мекашад, мефаҳмам. Ман инчунин табобати онро мефаҳмам – Исои Масеҳ.
Ғайр аз ин, ман итминон дорам, ки Писари Худо вазъияти моро мефаҳмад. Ӯ дар фаровонӣ таваллуд нашудааст, балки дар ниёз; на дар амният, балки дар хатар. Ӯро ба оғӯш нагирифтанд, балки ба ӯ муқобилат карданд. Сиёсати замони Ӯ ноустувор буд. Мардуми Ӯ зулм мекашиданд.
Исо Сйерра-Леонеро мефаҳмад, зеро Ӯ дар байни одамони афтода дар замини афтода роҳ мерафт. Ва бар зидди ҳама дардҳое, ки одамон дучор меоянд, Ӯ ва танҳо Ӯ муҳаббат, шодӣ, сулҳ, умед ва ҳаёт – ҳаёти фаровонро пешниҳод мекунад.
Дар Мавлуди Исо, ҳаёти нав ба ҷаҳони мурда ворид мешавад. Амнияти муваққатӣ бо амнияти абадӣ иваз мешавад. Умедҳои бардурӯғ бо умеди воқеӣ иваз мешаванд. Ба одамони гумроҳ оғози нав дода мешавад, зеро Худо Инсон шуд.
Новобаста аз он ки ин декабр ё декабрҳои оянда ба кишвари ман чӣ меоранд, мо метавонем аз он чизе, ки Мавлуди аввал овард – манбаи Умед – шодӣ кунем.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Дэвидсон Скотт дар як шаҳраки хурд дар Сйерра-Леоне, Африқои Ғарбӣ таваллуд ва ба воя расидааст. Пас аз коллеҷ ӯ бо Ҷамъияти байналмилалии донишҷӯёни евангелӣ (IFES) хидмат кардааст. Ӯ барои World Relief Sierra Leone ва Ҷамъияти евангелии Сйерра-Леоне кор кардааст. Пас аз хатми таҳсил дар ИМА, ӯ ба Сйерра-Леоне бармегардад, то барои IFES кор кунад.
ЭЗОҲ: Ин мақола бо иҷозат аз «Умед барои ҷаҳони ноумед», CISF (Бунёди байналмилалии стипендияи масеҳӣ), Лейк Форест, Иллинойс, 2003 дубора нашр шудааст.
