Умед куҷост?
Чӣ бесарусомонӣ Дар тамоми ҷаҳон одамон ноумед мешаванд, зеро ба назар чунин мерасад, ки умеде нест. Одамон, бахусус ҷавонон, ба таври афзоянда ба худкушӣ ҳамчун роҳи халосӣ рӯ меоранд. Як ҷабрдидаи ҷавони худкушӣ онро ба таври оддӣ ҷамъбаст карда, навишт: «Умед куҷост?» Мушкилоти аслӣ гуноҳ аст. Он моро аз Худои умед ҷудо кардааст. Румиён 3:23 мегӯяд: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд». Гуноҳ ин ҷаҳонро бесарусомон карда, моро аз умед маҳрум сохтааст.
Чӣ ҷавоб Азбаски гуноҳ ҷаҳони моро бесарусомон кардааст, танҳо Худо метавонад кӯмак кунад. Ва Ӯ инро вақте кард, ки Писари Худро, Исои Масеҳро, фиристод, то барои гуноҳҳои мо дар салиб бимирад. Юҳанно 3:16 мегӯяд: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад». Оё шумо дарк мекунед, ки вақте шумо ба он чизе ки Исо кардааст, имон меоваред ва Ӯро ба дили худ даъват мекунед, шумо аз гуноҳ ва ҷазои гуноҳи худ абадан озод мешавед? Дар Юҳанно 5:24 Исо мегӯяд: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва имон меоварад... ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва маҳкум нахоҳад шуд».
Чӣ оила Юҳанно 1:12 мегӯяд, ки онҳое, ки Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунанд, «фарзандони Худо мешаванд... аз Худо таваллуд шудаанд». На танҳо Худо ваъда медиҳад, ки гуноҳҳои моро мебахшад ва ба мо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳад, балки вақте ки мо Писари Ӯро даъват мекунем, ки Наҷотдиҳанда ва Худованди мо шавад, мо фарзандони Ӯ, як қисми оилаи Ӯ мешавем, ки дигар ҳеҷ гоҳ танҳо ва бе умед нахоҳем буд.
Чӣ бояд кард Шумо метавонед имрӯз узви оилаи Худо шавед, бо хоҳиши бахшидани гуноҳҳои худ ва ба шумо додани сулҳ барои рӯ ба рӯ шудан бо ин ҷаҳони бесарусомон бо умед ба ҷои ноумедӣ. Ба Ӯ барои Наҷотдиҳандаи шумо буданаш шукр гӯед. Ӯро даъват кунед, ки Худованди ҳаёти шумо бошад. Ба кӯмак ниёз доред? Мо метавонем шуморо роҳнамоӣ кунем.
Муаллиф номаълум
