Хушхабар– Январи 2014 –Маҷаллаи «Файзу Ҳақиқат»
Ҳафтоду панҷсолагӣ наҷот ёфт
Ман 75 соли дароз дар торикӣ зиндагӣ кардам,бе он ки донам, ки ман гуноҳкори гумроҳ ҳастам ё бояд аз нав таваллуд шавам. Баъзан ҳайрон мешавам, ки чӣ тавр ман ин қадар вақт зиндагӣ кардаам, бе он ки касе дар бораи наҷоти ман ба ман ошкоро сухан гӯяд. Аммо дар қисмати кишвари мо дар бораи ин чизҳо кам гуфта мешуд.
Ҳама диндор буданд ва рӯзи якшанбе ба калисо мерафтанд, аммо ҳамин қадар. Вазир ба мо гуфт, ки «некӣ кунед, ростқавлона зиндагӣ кунед, дуо гӯед ва ба раҳмати Худо умед бандед». Вақте ки касе мемурд, ӯ якшанбеи дигар мегуфт, ки онҳо «ба ҷои беҳтаре» рафтаанд ва ӯ дуо мекард, ки «ҳамаи мо чунон зиндагӣ кунем, ки сазовори ҳаёти ҷовидонӣ бошем». Бо гузашти солҳо мо кӯшиш кардем, ки «ҳаёти нек» дошта бошем.
Бори аввал дар ёд дорам,ки маро водор карданд, ки дар бораи масъалаҳои абадӣ фикр кунам, вақте ки яке аз наберагонам барои чанд рӯз бо ман омад. Ӯ як рӯз дар боғ суруди мазҳабӣ мехонд, вақте ки ман дар назди дар ҷуворимаккаро майда мекардам. Суханон чунин буданд:
«Тамом шуд, бале, ҳар як нуқта тамом шуд;
Эй гуноҳкор, ин ҳама чизест, ки ба ту лозим аст, бигӯ, ки нест?»
Ман ин суханони аҷибро фаромӯш карда наметавонистам ва аксар вақт ҳайрон мешудам, ки онҳо чӣ маъно доранд. Ман мехостам дар бораи он бештар донам, аммо касе набуд, ки ба ман гӯяд. Аммо Худое, ки маро дӯст дошт ва Писари Худро барои ман дод, маро дар торикӣ мурдан нагузошт.
Рӯзе як хонум дарро кӯфт ва пурсид, ки оё ӯ метавонад як рисоларо дар бораи наҷоти Худо гузорад. Ман рисоларо бо хурсандӣ қабул кардам ва пурсидам, ки оё ӯ дохил мешавад. Ӯ дохил шуд; ва пас аз чанд дақиқа истироҳат ӯ пурсид, ки оё ман Наҷотдиҳандаро мешиносам. Албатта ман гуфтам: «Бале».
«Пас шумо наҷот хоҳед ёфт», — гуфт ӯ.
Ман ҷавоб надодам ва гумон мекунам, ки ӯ дид, ки ман дар ин бора чизе намедонам. Ӯ гуфт: «Дин ҳеҷ гоҳ касеро ба осмон набурдааст ва ҳеҷ гоҳ нахоҳад бурд. Ин бояд Масеҳ бошад». Ӯ ба ман китобе дод ва сипас рафт. Ман ӯро дигар надидам. Аммо Худо суханони ӯ ва махсусан он китобро баракат дод. Ман онро борҳо хондам, ҳар дафъа бештар мехостам наҷот ёбам.
Рӯзи якшанбеи нисфирӯзӣ, вақте ки танҳо нишаста мехондам, дидам, ки роҳи наҷоти Худо на бо кор кардан ва на бо кӯшиш кардан, балки танҳо бо эътимод ба Масеҳ аст. Ман ба Ӯ эътимод кардам ва Ӯ маро наҷот дод! Номи Ӯро баракат диҳед. Ман 75-сола будам ва Ӯро дар тамоми абадият барои наҷоти бузургаш ҳамду сано хоҳам гуфт.
Дӯсти азиз, оё шумо медонед, ки дин ҳеҷ гоҳ шуморо ба осмон нахоҳад бурд? Шумо бояд аз нав таваллуд шавед – махлуқи нав дар Масеҳ шавед – вагарна шумо ҳеҷ гоҳ бо Исо дар осмон нахоҳед буд. Дин наҷот намедиҳад; танҳо Исо наҷот медиҳад. Суханони Худованд Исоро ба Никодим дар Юҳанно 3:3,5 дар хотир доред: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, агар касе аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро дида наметавонад... Агар касе аз об ва Рӯҳ таваллуд нашавад, ба Малакути Худо дохил шуда наметавонад» (NKJV). Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Ин далелҳоро қабул кунед:«Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафт; ва Худованд гуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ гузошт» (Ишаъё 53:6).«Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23).«Ҳеҷ кас одил нест, ҳатто як нафар ҳам нест» (Румиён 3:10). Ин суханонро бовар кунед:«Инак! Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад!» (Юҳанно 1:29).«Инак, ҳоло вақти қабулшуда аст... ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2).«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31). Ба Исо биёед«Ба назди Ман биёед, ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Матто 11:28).«Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, ва... Ӯ дафн шуд, ва Ӯ рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд» (1 Қӯринтиён 15:3-4). Ӯро қабул кунед Ҳоло!