Хушхабар– Июл/Август 2022 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Агар ман ҷаҳонро ба даст овардам
Агар ман ҷаҳонро ба даст овардам, аммо Наҷотдиҳандаро аз даст додам,Оё ҳаёти ман барои як рӯз арзиши зиндагӣ дошт? Оё дили орзуманди ман метавонист оромӣ ва тасаллӣ ёбад Дар чизҳое, ки ба зудӣ аз байн мераванд? Агар ман ҷаҳонро ба даст овардам, аммо Наҷотдиҳандаро аз даст додам,Оё фоидаи ман арзиши муборизаи якумрӣ дошт? Оё ҳама лаззатҳои заминӣ арзиши муқоиса доранд Барои як лаҳза бо ҳаёти пур аз Масеҳ?
Агар ман сарват ва муҳаббатро ба андозаи пурра доштам,Ва номи гиромӣ ҳам дур ва ҳам наздик,Аммо умеде аз ин берун нест, бандаре интизор нест,Ки ман киштии тӯфонзадаи худро роҳнамоӣ кунам; Агар ман ҷаҳонро ба даст овардам, аммо Наҷотдиҳандаро аз даст додам,Ки салибро таҳаммул кард ва барои ман мурд,Оё он гоҳ тамоми ҷаҳон метавонист паноҳгоҳе диҳад,Ки дар изтироби худ ба он фирор кунам? Эҳ чӣ холӣ! – бе Наҷотдиҳанда Дар миёни гуноҳҳо ва ғамҳо дар ин ҷои поён! Ва абадият, чӣ қадар торик бе Ӯ! Танҳо шаб ва ашк ва андӯҳи беохир! Чӣ мешавад, агар ман бе Наҷотдиҳанда зиндагӣ кунам,Вақте ки ман мемирам, чӣ гуна хоҳад буд? Эҳ, ки бо торикии водӣ бе Ӯ рӯ ба рӯ шавам! Ва бе Ӯ тамоми абадият!
Эҳ, шодии доштани ҳама чиз дар Исо! Чӣ балзам барои шифо додани дили шикаста! Ҳеҷ гуноҳе он қадар бузург нест, ки Ӯ онро набахшад,Ва на ғаме, ки Ӯ онро ҳис накунад! Агар ман танҳо Исоро дошта бошам, танҳо Исоро,Ҳеҷ чизи дигаре дар тамоми ҷаҳон нест –Эҳ, он гоҳ ҳама чиз дар Исо аз они ман аст; Зеро Ӯ эҳтиёҷоти маро ва бештар аз онро таъмин хоҳад кард.—Анна Оландер (1861–1939)
Исо ба онҳо гуфт:«Ман нони ҳаёт ҳастам. Ҳар кӣ назди Ман ояд, ҳаргиз гурусна нахоҳад монд, ва ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаргиз ташна нахоҳад шуд. Аммо Ман ба шумо гуфтам, ки шумо Маро дидаед ва бо вуҷуди ин имон намеоваред. Ҳар он чи Падар ба Ман медиҳад, назди Ман хоҳад омад, ва он ки назди Ман ояд, Ман ӯро ҳаргиз берун нахоҳам кард. Зеро Ман аз осмон фуромадаам, на барои иҷрои иродаи Худам, балки иродаи Он ки Маро фиристодааст. Ин иродаи Падарест, ки Маро фиристодааст, ки аз ҳамаи он чи Ӯ ба Ман додааст, Ман ҳеҷ чизро гум накунам, балки онро дар рӯзи охирин эҳё кунам. Ва ин иродаи Он ки Маро фиристодааст, ин аст, ки ҳар кӣ Писарро бубинад ва ба Ӯ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад; ва Ман ӯро дар рӯзи охирин эҳё хоҳам кард».—Юҳанно 6:35-40 NKJV
