Назар– Январи 2013 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Истироҳат ҳаст«Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Шумо худатон ба ҷои биёбонӣ биёед ва каме истироҳат кунед».— Марқӯс 6:31 Ҷ.Н.Д.
Барои ҷони хаста истироҳат ҳаст,
Дар муҳаббати Наҷотдиҳанда истироҳат ҳаст;
Дар файзе, ки маро шифо дод, истироҳат ҳаст,
Ки онҳоеро, ки саргардон ҳастанд, меҷӯяд.
Дар муҳаббати нарм истироҳат ҳаст
Ки роҳи моро дар ин ҷаҳон тай кардааст;
Ки ба мо дар олами боло ҷой додааст,
Аммо ҳамаи ғамҳои моро медонад. Дар файзи оромкунанда истироҳат ҳаст
Ки аз он олами боло ҷорӣ мешавад;
Чӣ истироҳате дар ин фикр – мо рӯи Ӯро хоҳем дид,
Ки ба мо муҳаббати Худро шиносонд!
Дар миёни ғам истироҳат ҳаст,
Зеро ғам далели муҳаббат буд;
Дар он муҳаббат таскин ёфтан ширин аст,
Вақте ки ғамҳои заминро аз сар мегузаронем. Дар дили Наҷотдиҳанда истироҳат ҳаст
Ки ҳеҷ гоҳ ғамро рад накардааст,
Аммо дар он чизе, ки гуноҳ насиби мо карда буд, ёфтааст,
Ҷои намоиши муҳаббати Худро. Дар юғи муборак истироҳат ҳаст
Ки ҳеҷ иродае ҷуз иродаи Ӯро намедонад;
Ки аз роҳи Ӯ ва суханони Ӯ меомӯзад,
Он сабри пурмуҳаббат чист. Ба куҷое ки Ӯ низ пеш аз мо рафтааст,
Роҳест, ки мо бояд тай кунем;
Ва он ба истироҳате мебарад, ки ғам тамом мешавад,
Ба ҷое, ки қадамҳои Ӯ бурдаанд. Аз ҷониби Ҷ. Н. Дарби (1800-1882)
«Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон,
ва Ман ба шумо истироҳат хоҳам дод. Юғи Маро бар худ гиред,
ва аз Ман омӯзед; зеро Ман фурӯтан ва хоксор ҳастам;
ва шумо барои ҷонҳои худ истироҳат хоҳед ёфт».
— Матто 11:28-29
