Ҳамчун сози дуюм садоқатманд
Марқӯсро гирифта, бо худ биёр... зеро ки ӯ барои хизмат ба ман муфид аст». —2 Тимотиюс 4:11 NKJV
Юҳанно Марқӯс он чизе буд, ки мо метавонем «марди миёнаҳол» номем. Баръакси Павлус, ӯ дар чаҳорчӯбаи қаҳрамонӣ набуд. Ӯ нобиға набуд. Шахсияти ӯ пурқувват набуд. Ӯ пешво набуд, аммо худро ҳамчун ёрдамчӣ бениҳоят муфид сохт. Юҳанно Марқӯс, ё танҳо Марқӯс, аз нақши дуюмдараҷа, аз гирифтани нақши дуюмдараҷа қаноатманд буд; ва бо файзи Худо ӯ дар ниҳоят онро хуб бозид.
Аз ин рӯ, намунаи Марқӯс бояд ба мо, ки хислати Павлуси расулро надорем, ки нобиға нестем ва наметавонем ба муваффақияти барҷаста дар ягон соҳаи ҳаёт умед бандем, муроҷиати махсус кунад. Мо огоҳем, ки қобилиятҳои мо миёна, шояд оддӣ ҳастанд. Хулоса, мо мардон ё занони дорои панҷ истеъдод нестем; мо танҳо як истеъдоди худро дорем, ё ҳадди аксар ду (ба Мат. 25:14-29 нигаред).
Мо бояд маҳдудиятҳои аз ҷониби Худо додашудаи худро қабул кунем ва истеъдодҳоеро, ки Худо ба мо супурдааст, шукргузорона истифода барем. Ҳар як масеҳии солимфикр, агар ба озмоишҳои махсусан вазнин дучор нашавад, зиндагӣ ва ҳамаи имкониятҳои онро – аз ҷумла имконияти ислоҳи хатогиҳо ва нокомиҳои гузаштаро – имтиёз мешуморад. Мо бояд он чизеро, ки Худо ба мо додааст, истифода барем.
Аксари корҳои Худовандро одамони дорои як ё ду истеъдод иҷро мекунанд. Арзиши воқеӣ ҳеҷ гоҳ бо намоёнӣ чен карда намешавад ва муфидии воқеӣ ҳеҷ гоҳ ба намоёнӣ мутаносиб нест. Ин рӯҳ аст, ки дар назари Худованд бештар муҳим аст. Вафодорӣ ба Масеҳ чизи аввал аст. Ҳаёти Луқо, Сило, Барнаббо ва Юҳанно Марқӯс ба мо хотиррасон мекунад, ки садоқат ба иродаи Худо, дар ҳар соҳае, ки набошад, муваффақият аст!
—Мутобиқ аз «Шаҳодати оддӣ ва фармонҳои марш», марти 1925
Эй, маро истифода бар, Худованд, ҳатто маро,Чӣ тавре ки Ту хоҳӣ, ва чӣ гуна, ва дар куҷо,То даме ки чеҳраи мубораки Туро бубинам,Оромии Ту, шодии Ту, ҷалоли Туро шарик шавам.—Муаллиф номаълум
