Самӣ дӯсти хуби ман аст.
Мо ҳарду аз Шарқи Наздик ҳастем. Ӯ доно, самимӣ ва хеле қавӣ аст. Боре ӯ ба ман гуфт,
«Ту ҳамеша бо одамон хубӣ; эҳтимол ту душман надорӣ.»
Ман гуфтам: «Не, Самӣ, ту хато мекунӣ. Ман душманони зиёд дорам ва онҳо хеле тавоно ҳастанд.»
Самӣ хеле ҳайрон шуд.
«Ман ҳеҷ гоҳ инро гумон намекардам. Ба ман бигӯ, ки онҳо кистанд ва дар куҷо зиндагӣ мекунанд. Ман аз онҳо халос мешавам. Ба ман фарқ надорад, ки онҳо чӣ қадар қавӣ ҳастанд.»
«Ташаккур, дӯсти азизам,» ман гуфтам, «аммо ту наметавонӣ аз ин душманон халос шавӣ, зеро онҳо дар дохили ман зиндагӣ мекунанд. Номҳои онҳо инҳоянд: ғурур, худхоҳӣ, фикрҳои бад, хоҳиши интиқом ва бисёр дигарон. Онҳо бадтарин душманони инсонанд, зеро онҳо дар дохили ӯ зиндагӣ мекунанд ва ба гуноҳ бар зидди Худо мебаранд. Ва, албатта, ҳар гуноҳе бар зидди Худо аз ҳар беморӣ ё офат ҷиддитар аст.»
Самӣ хомӯш монд, сарашро хам кард ва бо овози паст гуфт,
«Ман шарм медорам, ки иқрор шавам, ки ин корҳо ва аз ин ҳам бадтарро кардаам.» Сипас, бо ғамгинӣ дуо кард: «Эй Худо, ман гуноҳкорам. Лутфан, ба ман раҳм кун ва маро бубахш.»
Ман ҳам сарамро хам кардам ва аз Худо хоҳиш кардам, ки ба Самӣ роҳи наҷотро нишон диҳад.
Ман ба ӯ нигоҳ кардам ва чашмонаш аз ашк тар буданд.
«Самӣ, ту ҳоло ба Худо иқрор шудӣ, ки гуноҳкор ҳастӣ ва аз Ӯ хоҳиш кардӣ, ки туро бубахшад. Оё ҷавоби Худоро медонӣ?»
Ӯ гуфт, ки мутмаин нест, аз ин рӯ ман ин суханонро аз Каломи Худо хондам:
«Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ амин ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беинсофӣ пок кунад» (1 Юҳанно 1:9).
«Аҷоиб!» ӯ хитоб кард. «Аммо чаро Ӯро «амин ва одилона» меноманд, на «меҳрубон ва дилсӯз»?»
«Ту ақли тез дорӣ,» ман ҷавоб додам, «ва ин саволи хеле хуб аст. Албатта, Худо дар бахшидани мо хеле меҳрубон ва дилсӯз аст, аммо Ӯ ҳамчунин амин ва одилона аст. Ӯ одилона аст, зеро Масеҳ ихтиёран барои мо мурд. Ӯ ҷазои ҳар касеро, ки ба Ӯ имон меорад ва Ӯро бо имон қабул мекунад, бар дӯш гирифт. Ӯ ҳамчунин дар бахшидан амин аст, зеро Ӯ ваъда дод, ки ҳар кӣ ба Масеҳ имон оварад, ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳад шуд, балки ҳаёти ҷовидонӣ хоҳад дошт.»
Самӣ аз шунидани ин ҳақиқатҳо аз Каломи Худо хеле шод шуд. Ман ӯро даъват кардам, ки мунтазам Китоби Муқаддасро хонад. Ман ҳамчунин оятҳои зеринро аз Китоби Муқаддас иқтибос овардам ва ӯ ваъда дод, ки онҳоро мехонад:
«Худо муҳаббати Худро нисбат ба мо дар он нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8).
«Ба ростӣ, ба ростӣ, ба шумо мегӯям, ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24).
«Пас, азбаски мо ба воситаи имон сафед карда шудаем, бо Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ сулҳ дорем» (Румиён 5:1).
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
