Чӣ тавр бо имон сафед шудан мумкин аст

«Хуни Исои Масеҳ ... моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7). «Ба воситаи ин Мард ба шумо омурзиши гуноҳҳо мавъиза карда мешавад; ва ба воситаи Ӯ ҳар кӣ имон оварад, аз ҳама чизе, ки шумо бо шариати Мусо сафед шуда наметавонистед, сафед мешавад» (Аъмол 13:38-39). «Одам бо имон, новобаста аз аъмоли шариат, сафед мешавад» (Румиён 3:28). «Пас, азбаски мо бо имон сафед шудем, ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳ дорем» (Румиён 5:1). «Зеро вақте ки мо ҳанӯз беқувват будем, дар вақташ Масеҳ барои бехудоён мурд» (Румиён 5:6). «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад ... ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки ғазаби Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:16, 36). «Тарсончакон, беимонон, нафратоварон, қотилон, зинокорон, ҷодугарон, бутпарастон ва ҳамаи дурӯғгӯён насиби худро дар кӯле хоҳанд дошт, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, ки ин марги дуюм аст» (Ваҳй 21:8). «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31).