Ҳафт чизе, ки шуморо ба Биҳишт дохил намекунад

7 чизе, ки шуморо ба Биҳишт дохил намекунад Ҳамаи инҳо метавонанд хуб ва муҳим ба назар расанд, аммо онҳо ҳеҷ гоҳ шуморо ба Биҳишт дохил карда наметавонанд! Ба калисо рафтан Таъмид гирифтан Риояи аҳком Иҷрои вазифаҳои динӣ Корҳои нек кардан Ба эътироф рафтан Доштани ахлоқи нек Исо дар бораи Биҳишт сухан гуфт: «Дар хонаи Падари Ман манзилҳои бисёре ҳаст… Ман роҳ ва ростӣ ва ҳаёт ҳастам; ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман». (Юҳанно 14:2,6) «Агар касе аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро дида наметавонад». (Юҳанно 3:3) Исо гуфт, ки Ӯ ягона роҳ ба сӯи Худо аст ва таваллуди нав ягона роҳ ба Биҳишт аст. Ӯ чӣ дар назар дошт? «Аммо ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳое ки ба исми Ӯ имон оварданд, қудрат дод, ки фарзандони Худо шаванд: онҳое ки… аз Худо таваллуд шудаанд». (Юҳанно 1:12-13) Ин танҳо маънои онро дорад, ки агар шумо хоҳед, ки ба Биҳишт равед, шумо бояд бо қабул кардани (имон овардан ба) Исои Масеҳ фарзанди Худо шавед: Гуноҳҳои худро ба Худо иқрор кунед. Бовар кунед, ки Исо барои гуноҳҳои шумо мурд. Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ аз гуноҳҳо қабул кунед. Он гоҳ шумо ба сӯи Биҳишт хоҳед рафт!