Июл/Август 2023 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
САВОЛ: Оё барои имондор истифода бурдани истилоҳи «Модар Табиат» дуруст аст? Дар бораи ибораҳои дигаре, ки одамон маъмулан мефаҳманд, аммо ҳатман дар Китоби Муқаддас ёфт намешаванд, чӣ гуфтан мумкин аст?
ҶАВОБ: Барои оғоз, биёед худро ба ёд орем ки масеҳӣ зери қонун нест. Ин на танҳо маънои онро дорад, ки масеҳӣ зери Даҳ Аҳком ҳамчун қоидаи зиндагӣ нест, балки ӯ зери ҳеҷ як қисми қонуне, ки Худо ба Исроил додааст, низ нест. Ва ӯ зери ҳеҷ гуна қонун ҳамчун принсипе, ки бо он зиндагии худро пеш барад, нест. Инро мо дар Румиён 6–8 такроран меёбем. Румиён 6:14 (nkjv) возеҳ аст, ё хеле равшан: «Зеро гуноҳ бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард, зеро шумо зери қонун нестед, балки зери файз ҳастед». Аммо ин ба мо намегӯяд, ки мо метавонем ҳар кореро, ки мехоҳем, кунем, зеро ояти баъдӣ идома медиҳад: «Пас чӣ? Оё мо гуноҳ кунем, зеро мо зери қонун нестем, балки зери файз ҳастем? Ҳаргиз не!»
Масеҳ намунаи мо ва меъёри рафтори мост. Оё мо метавонем Ӯро, Офаридгорро, тасаввур кунем, ки дар бораи «Модар Табиат» сухан меронад? Дар ҳоле ки 1 Қӯринтиён 11:14 ба мо мегӯяд, ки табиат ба мо таълим медиҳад ва мисолҳои ин дар тамоми Китоби Муқаддас ёфт мешаванд, мо ҳеҷ гоҳ намебинем, ки Каломи Худо табиатро шахсият медиҳад. Бутпарастон аз бисёр чизҳое, ки дар табиат ёфтанд, худоён – бутҳо – сохтанд ва онҳоро ибодат карданд. Онҳо «ҷалоли Худои фанонашавандаро ба сурати одами фаношаванда – ва паррандагон ва ҳайвоноти чорпо ва хазандагон табдил доданд» (Рум. 1:23).
Эфсӯсиён 4:25,аз Закарё 8:16 иқтибос оварда, моро насиҳат медиҳад: «Ҳар яке аз шумо бо ҳамсояи худ ростӣ гӯед». 1 Қӯринтиён 10:31 як минтақаи муҳими таълимро дар бораи саволи дигари он ки барои масеҳӣ чӣ дуруст ё нодуруст аст, бо гуфтани ин хулоса мекунад: «Пас, хоҳ бихӯред, хоҳ бинӯшед, хоҳ ҳар коре кунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед». Биёед, ба қисми дуюми ин оят воқеан таъкид кунем, зеро он ба ҳар як қисми ҳаёти мо таъсир мерасонад: «Ҳар коре кунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед». Дар мавриди мавзӯи мавриди назар, оё мо ҳамчун масеҳиён метавонем дар бораи «Модар Табиат» барои ҷалоли Худо сухан гӯем?
Хуб мебуд, ки бисёр ибораҳои дигари маъмулан дар ҷаҳони атрофи мо истифодашаванда ва чизҳоеро, ки мо мегӯем, дар нури ин дастури равшане, ки Худо дар Каломи Муқаддаси Худ ба мо медиҳад, баркашем. Худи Худованди мо Исо гуфт: «Ба шумо мегӯям, ки барои ҳар як сухани беҳудае, ки одамон мегӯянд, дар рӯзи доварӣ ҳисобот хоҳанд дод» (Мат. 12:36).
Биёед, содда ва ростқавлона сухан гӯем.«Ҳа»-и мо бояд «ҳа» бошад ва «не»-и мо, «не» (5:37). Суханони мо бояд «он чизе бошад, ки барои сохтмони зарурӣ хуб аст, то [онҳо] ба шунавандагон файз бахшанд» (Эфс. 4:29). Яъқуб боби сеюми номаи худро ба забон, он узви хеле муҳими хурде, ки мо дар суханронӣ истифода мебарем, бахшидааст ва китоби Масалҳо низ дар ин тамоми соҳаи мавзӯъ нури илоҳии бештар меандозад. Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки Ӯро хушнуд созем!
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
Овози маро гир ва бигзор ман суруд хонам
Ҳамеша, танҳо, барои Подшоҳи ман. Лабони маро гир ва бигзор онҳо бошанд Пур аз паёмҳо аз Ту.—Фрэнсис Р. Ҳавергал (1836–1879)
Истилоҳи «Модар Табиат»кӯшиши инсони табиӣ барои аз муодилаи олами табиӣ хориҷ кардани Худост. Ин як таҳқири мустақим ба Худост ва ҳокимияти Ӯро бар офариниш халалдор мекунад, ки бо дурӯғи эволютсия мувофиқат мекунад. Мо медонем, ки Худои сегона Офаридгор аст: «Дар ибтидо Худо осмон ва заминро офарид» (Ҳас. 1:1 nkjv). Исои Масеҳ дар он иштирок дошт: «Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд… Ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шуд, ва бе Ӯ ҳеҷ чизе, ки офарида шудааст, офарида нашуд» (Юҳ. 1:1,3); «Худо… дар ин айёми охир ба воситаи Писари Худ ба мо сухан гуфт… ки ба воситаи Ӯ низ ҷаҳонҳоро офарид» (Ибр. 1:1-2); «Зеро ба воситаи Ӯ [Писар] ҳама чиз офарида шуд… Ҳама чиз ба воситаи Ӯ ва барои Ӯ офарида шуд» (Қӯл. 1:16). Писар «ҳама чизро бо каломи қудрати Худ» нигоҳ медорад (Ибр. 1:1-3), «ва дар Ӯ ҳама чиз вуҷуд дорад» (Қӯл. 1:17). Инсон сифатҳои Худоро ба «Модар Табиат» нодуруст нисбат медиҳад, зеро ӯ масъулияти худро дар назди Худо рад мекунад. «Модар Табиат» пас як қувваи ғайришахсӣ аст, ки аз мо талаботе надорад, ки мо дар назди он масъул нестем ва бар сарнавишти ҷонҳои мо назорат надорад. Ҳамчун имондорон, мо медонем ки танҳо Худо ҳоким аст, тамоми офариниши Худро нигоҳ медорад ва назорат мекунад ва дар бораи сарнавишти мо он қадар ғамхорӣ мекунад, ки Писари Худро барои наҷоти мо қурбон кард! Амалҳои Ӯ дар ин замин танҳо барои он аст, ки моро ба муносибат бо Худаш биёрад.—Тим ван Рин