САВОЛ: Оё бо забонҳо сухан гуфтан ягона далели сокин будани Рӯҳулқудс аст? (Аъмол 2:1-4)
*ҶАВОБ:*Шаби пеш аз маслуб шуданаш, Худованд Исо ба шогирдонаш бисёр чизҳоро гуфтанӣ буд. Аксари ин чизҳо дар суханронии Ӯ дар болохона (Юҳанно 13-17) сабт шудаанд. Бисёре аз он чизҳое, ки Ӯ ба онҳо гуфт, ба Рӯҳулқудс дахл доштанд, ки Ӯ пас аз ба осмон баргаштанаш, онро барои бо онҳо будан ва дар онҳо сокин шудан мефиристод (Юҳанно 14:16-17). Ин бобҳо барои фаҳмиши дурусти ин мавзӯъ муҳиманд.
Дар Аъмол 1 Худованд ба осмон сууд кард. Дар Аъмол 2, даҳ рӯз пас, дар рӯзи Пантикост, Рӯҳ омад ва дар 120 нафар имондорони инфиродӣ, ки ба Худованд итоат карда, дар он болохона дар Ерусалим ҷамъ омада буданд, сокин шуд. Акнун инҳо дигар танҳо имондорони инфиродӣ набуданд, зеро Рӯҳ онҳоро ба як ҷисм таъмид дода буд. Ин аст он чизе, ки Навишта таъмиди Рӯҳулқудс меномад. Мо ин як ҷисмро, ки Масеҳ Сарвари зиндаи он дар осмон аст, Калисо меномем. Вақте ки имрӯз шахс наҷот меёбад, Рӯҳулқудс дар ӯ сокин мешавад ва ӯ ба Калисо, ҷисми Масеҳ, ҳамроҳ карда мешавад ва ба ин васила ба тамоми некиҳои таъмиди Рӯҳулқудс дохил мешавад (1 Қӯринтиён 12:13).
Дар Навишта, вақте ки Худо кореро комилан нав мекунад, Ӯ аксар вақт онро бо аломатҳо ё мӯъҷизаҳо ҳамроҳӣ мекунад, то нишон диҳад, ки ин воқеан аз Ӯст. Худованд қаблан гуфта буд: «Ман Калисои Худро бино хоҳам кард» (Матто 16:18), ки ин нишон медиҳад, ки Калисо ҳанӯз вуҷуд надошт, балки ҳанӯз дар оянда буд.
Калисо дар Аъмол 2 оғоз ёфт, ва Худо хушнуд буд, ки онро бо аломатҳо ва мӯъҷизаҳо оғоз кунад. Ҳамин тавр, дар Аъмол 2:2-4 мо садоеро аз осмон меёбем, ки гӯё шамоли сахте тамоми хонаеро, ки онҳо дар он буданд, пур мекард ва забонҳои оташ бар ҳар яки онҳо менишаст. Ҳар як имондор аз Рӯҳ пур шуд ва ба забонҳои дигар сухан гуфтанро оғоз кард, чунон ки Рӯҳ ба онҳо нутқ медод. Садои шамол аз осмон мардумро ҷамъ овард (Аъмол 2:6), ва ҳар як шахс имондоронро мешунид, ки бо забони худ (на камтар аз 15 забон зикр шудааст) корҳои аҷиби Худоро (Аъмол 2:11) мегуфтанд.
Танҳо дар ду маврид дигар бо забонҳо сухан гуфтан дар робита бо гирифтани Рӯҳулқудс зикр шудааст. Ва ҳар яке аз ин мавридҳо чизи наверо дар роҳҳои Худо бо одамон нишон медод. Дар Аъмол 10 Петрус ба хонаи Корнилюс, афсари артиши Рум ва ғайрияҳудӣ фиристода мешавад. Ӯ бояд ба ӯ ва хонаводааш суханони наҷотро мегуфт. Вақте ки ӯ Масеҳро ба онҳо мавъиза мекард, Рӯҳулқудс бар онҳо фуруд омад ва онҳо бо забонҳо сухан гуфтанд ва Худоро ҳамду сано гуфтанд. Ин дар роҳҳои Худо чизи комилан нав буд, ки ғайрияҳудиён метавонистанд ба ҳамон асос бо яҳудиён наҷот ёбанд, бидуни табдил ба яҳудият. Ва дар Аъмол 19 Павлус, расули Худо ба ғайрияҳудиён, яҳудиёни парокандаро, берун аз сарзамини худ, таъмид дод ва онҳо Рӯҳулқудсро гирифтанд ва бо забонҳо сухан гуфтанд ва нубувват карданд.
Инҳо танҳо се мавриде мебошанд, ки дар Навишта зикр шудаанд, ки одамоне, ки Рӯҳ дар онҳо сокин буд, бо забонҳо сухан гуфтанд. Дар ҳеҷ ҷои Китоби Муқаддас нишонае нест, ки бо забонҳо сухан гуфтан одатан наҷотро ҳамроҳӣ мекунад, ё ки имондорон бояд чунин таҷрибаро ҷустуҷӯ кунанд ё барои он дуо кунанд. Вақте ки Нома ба Ибриён навишта шуд, чунин аломатҳо, мӯъҷизаҳо, аҷоибот ва атоҳои Рӯҳулқудс аллакай ҳамчун гузашта ҳисобида мешуданд. Вақте ки Худо чизеро тасдиқ кард, Ӯ онро такрор ба такрор намекунад. Агар Ӯ ин корро мекард, мо ба ҷои қабул кардани сухани Худо, аломатро меҷустем.
Беҳтарин далели сокин будани Рӯҳулқудс имрӯз ҳаётест, ки ба иродаи Ӯ итоат мекунад, ҳаётест, ки меваи Рӯҳро нишон медиҳад (Ғалотиён 5:22-23). Румиён 8:9 мегӯяд: «Агар касе Рӯҳи Масеҳро надошта бошад, ӯ аз они Ӯ нест». Шахсе, ки Рӯҳулқудс дар ӯ сокин нест, масеҳӣ нест. Рӯҳи Худо масеҳиро қодир месозад, ки бо корҳои ҷисм, он чизҳои гуноҳкоре, ки моро ҳангоми наҷот наёфтани мо тавсиф мекарданд, мубориза барад. Ӯ моро роҳнамоӣ мекунад: «Зеро ҳар кӣ аз Рӯҳи Худо роҳнамоӣ мешавад, инҳо писарони Худоянд» (Румиён 8:14). Ӯ бо рӯҳи мо шаҳодат медиҳад – ба ибораи дигар, ба мо итминони ботинӣ медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем (Румиён 8:16). Ҳаёти мо ҳамчун масеҳиён бо муҳаббат, шодӣ, сулҳ, сабр, меҳрубонӣ, некӣ, вафодорӣ, фурӯтанӣ ва худдорӣ ба ҷои корҳои ҷисм, ки моро пеш аз наҷот ёфтанамон тавсиф мекарданд, тавсиф хоҳад шуд.
Бо забонҳо сухан гуфтан, дар асл, ҳатто дар Китоби Муқаддас ҳамчун чизе, ки бояд ҳамчун далели сокин будани Рӯҳулқудс дар мо ҷустуҷӯ шавад, зикр нашудааст. Мувофиқи 1 Қӯринтиён 12:7-10 забонҳо танҳо яке аз бисёр атоҳои Рӯҳ мебошанд. Оятҳои 28-31 нишон медиҳанд, ки ин ато яке аз камтарин муҳимҳост, дар ҳоле ки 1 Қӯринтиён 13:8 ба мо мегӯяд, ки забонҳо қатъ хоҳанд шуд. Атоҳои рӯҳонӣ барои манфиати умумӣ дода шуда буданд (1 Қӯринтиён 12:7), на барои лаззати шахсии шахсе, ки ба ӯ дода шудаанд. Истифодаи дурусти онҳо дар Калисо дар 1 Қӯринтиён 14 ба таври муфассал барои мо оварда шудааст. Ин ки Худо забонҳоро медод, дар Аҳди Қадим пешгӯӣ шуда буд (Ишаъё 28:11-12; Такрори Шариат 28:49) ҳамчун ҳукм бар беимонии халқи заминии Ӯ Исроил. Ғайр аз порчаҳои зикршуда дар Аъмол ва 1 Қӯринтиён ва изҳороти Худованд дар Марқӯс 16:17, забонҳо дар Аҳди Ҷадид зикр нашудаанд. Мутаассифона, бисёриҳо оятҳоро дар бораи забонҳо аз заминаи онҳо берун оварда, дар атрофи онҳо бисёр таълимоти бардурӯғ ва гумроҳкунанда сохтаанд.
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.