Хушхабар–Ноябри 2016 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Дар ҷои ... мурдан
Дар тамоми Аҳди Қадим,ҳар як қурбонгоҳ ва ҳар як ҳайвоне, ки барои қурбонӣ кушта мешуд, ба Писари маҳбуби Худо ишора мекард; ба он ки чӣ тавр, рӯзе, Ӯ ба замин меояд, то дар он салиби даҳшатнок азоб кашад ва бимирад.
Дар он рӯзҳо, берун аз макони истиқомати Худо, хаймаи муқаддас, касе метавонист чунин сӯҳбатро бишнавад:
«Ман мебинам, ки шумо барои қурбонӣ ҳайвон овардаед!» — гуфт коҳин ба марди исроилӣ бо гӯсфанд.
«Бале, ман медонистам, ки бояд. Аммо оё ин ҳайвон бояд дар ҳақиқат бимирад?»
«Албатта, зеро бе рехтани хун омурзиш имконнопазир аст» (Ибр. 9:22).
«Аммо ин ҳайвон бегуноҳ аст! Ва фарзандони ман онро хеле дӯст медоранд. Ин гӯсфанд ҳеҷ бадие накардааст.»
«Маҳз ҳамин нукта аст. Гуноҳкор ҳеҷ гоҳ наметавонад ҷои гуноҳкори дигарро бигирад. Шумо ҳаёти худро ба воситаи гуноҳи худ аз даст додаед. Акнун шумо бояд бимиред, ё як бегуноҳ бояд дар ҷои шумо бимирад. Дасти худро ба сари ин барра гузоред; зеро бо ин кор, шумо иқрор мешавед, ки гуноҳкоред ва барра бегуноҳ аст. Худо ин амалро ҳамчун як шудани шумо бо барра барои қурбонӣ мебинад. Гуноҳи шумо ба барра интиқол дода мешавад. Вақте ки барра мемирад, шумо озод ва бегуноҳ хоҳед буд, чунон ки барра қаблан буд.»
Мард оҳиста дасташро ба сари барра гузошт. Ҳанӯз чанд омодагӣ буд ... корд ... ва сипас, хуни барра дар регзори биёбон ҷорӣ шуд. Ин манзараи даҳшатнок буд. Аммо, дар ҳоле ки мард нафаси чуқур кашид, лаҳзае чашмонашро ба осмон бардошт, ӯ ҳис кард, ки гӯё бори гароне аз китфҳояш лағжид. Барра дар ҷои ӯ мурд; «ва ба ӯ бахшида хоҳад шуд» (Ибт. 4:20 KJV). «Эй Худо, ман Туро шукр мегӯям.»
Шумо чӣ?
Оё шумо ягон бор бо чунин андешаҳо ба салиб наздик шудаед? Ӯ – Қуддус, Бегуноҳ – аз ҳад зиёд азоб кашид. Ӯ мурд. Ин азоби Масеҳ ҳамчун ҷонишин буд. Аммо Ӯ барои кӣ мурд?
На барои ҳама одамон. Ҳазорон нафар ба салиб бепарвоянд. Онҳо танҳо зиндагӣ карданро идома медиҳанд – ё дар гуноҳҳои зиёд ё ба таври хеле бошарафона, аммо ба ҳар ҳол, бе Касе, ки барои онҳо мурд – то даме ки онҳо мемиранд ва то абад гум мешаванд. Дигарон нигоҳ кардаанд, мафтун ва ламс шудаанд, аммо онҳо ҳеҷ гоҳ ба Худо чунон ки он исроилӣ дар ҳикояи мо омад, наомадаанд: ҳамчун гуноҳкорон.
Масеҳ барои ҳама мурд онҳое, ки дасти худро ба барра – Барраи Худо – гузоштаанд. Шумо низ метавонед ин корро кунед. Шумо метавонед ин корро бо дастҳои қафо карда, оҳиста ба Ӯ, ки дар салиб овезон буд, бигӯед: «Ман гуноҳ кардам, ман салибро сазоворам. Худовандо Исо, оё Ту дар ҷои ман мурдӣ?»
Ва сипас – сипас шумо метавонед он дастҳои қафо кардаро ба осмон бардоред ва бигӯед: «Худо, Падар, ман Туро шукр мегӯям, ман ба Ту бовар дорам, ман ба кори Писари Ту, ки Ӯ дар салиб анҷом додааст, эътимод дорам. Ташаккур, Худовандо Исо.»
Дар он лаҳза, Худо бо тамоми гуноҳи шумо ба воситаи хуни Масеҳ муносибат кардааст. Шумо озодед, абадан озодед! Мо метавонем ба шумо бештар бигӯем.
Дар салиб ман ҳамеша ҷалол медиҳам,
Оё қонун метавонад маро маҳкум кунад? Ҳеҷ гоҳ!
Масеҳ барои ман лаънат шуд.
Масеҳ барои ман дар Ҷолҷота мурд,
Аз гуноҳ ва марг ман озодам,
Масеҳ барои ман ҳаёт харид!
Аз ҷониби Ҷ. Роу, мутобиқшуда аз «Хонаи тиллоӣ»,Believers Bookshelf Canada.