Хушхабар–Феврал 2019 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ягона
Ҳаёти беназир
Таваллуди Ӯ хилофи қонунҳои ҳаёт ва маргаш хилофи қонунҳои марг буд. Ӯ на сарват дошт ва на мақоми иҷтимоӣ.
Ҳангоми кӯдакӣ Ӯ шоҳеро тарсонд. Ҳангоми кӯдакӣ Ӯ олимонро ба ҳайрат овард. Ҳангоми мардӣ Ӯ табиатро идора мекард, бар рӯи об роҳ мерафт ва баҳри тӯфониро ором мекард. Ӯ на хоҷагӣ дошт ва на флоти моҳидорӣ, аммо тавонист 5000 нафарро сер кунад ва нону моҳӣ боқӣ монад.
Бе омӯзиши тиббӣ ва доруворӣ Ӯ бисёр беморонро шифо дод ва барои хидматҳояш чизе талаб накард. Ӯ ҳеҷ гоҳ равоншиносиро наомӯхтааст, аммо бештар аз ҳамаи табибони ҷаҳон дилҳои шикастаро шифо додааст.
Ӯ ҳеҷ гоҳ китобе нанавиштааст, аммо ҳазорон китоб дар бораи Ӯ навишта шудааст. Ӯ ҳеҷ гоҳ суруде наофаридааст, аммо Ӯ мавзӯи сурудҳои бештар аз ҳар шахси дигар аст. Ӯ ҳеҷ гоҳ коллеҷе таъсис надодааст, аммо ҳамаи мактабҳои ҷаҳон ин қадар донишҷӯ надоранд.
Ӯ ҳеҷ гоҳ лашкареро фармон надодааст ва силоҳе напаррондааст, аммо ҳеҷ раҳбаре ин қадар ихтиёриёнро надошт, ки ин қадар сахт ва ин қадар тӯлонӣ бе тирпарронӣ ба душман муқобилат кунанд.
Марги беназир
Вақте ки Ӯ мурд, ҷаҳон мотам нагирифт, аммо абри сиёҳ офтобро пӯшонд. Мардум аз гуноҳҳояшон наларзиданд, аммо замин зери бори онҳо ларзид. Табиат Ӯро эҳтиром кард, дар ҳоле ки гуноҳкорон Ӯро рад карданд. Замин аз хуни Ӯ сурх шуд, аммо ҷисми Ӯро нигоҳ дошта натавонист.
Гарчанде ки аз салиб кашида шудани Ӯ тақрибан 2000 сол гузаштааст, Ӯ то ҳол зинда аст. Ҳирод Ӯро нобуд карда натавонист ва қабр Ӯро нигоҳ дошта натавонист. Ӯ дар ҷалоли осмонӣ баландтарин мақомро дорад – аз ҷониби Худо эълоншуда, аз ҷониби фариштагон хидматшуда, аз ҷониби муқаддасон парастишшуда ва аз ҷониби шайтонҳо тарсидашуда – ҳамчун Масеҳи зинда, Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо.
Ҳар як якшанбе, тиҷорат суст мешавад, зеро одамон дар саросари ҷаҳон ҷамъ меоянд, то Ӯро ситоиш кунанд, парастиш кунанд ва ба ёд оранд. Номҳои мардони машҳур фаромӯш мешаванд, аммо номи Ӯ ҳар рӯз бештар маълум мегардад.
Оё ин танҳо писари Юсуф ва Марям буд, ки 20 аср пеш таваллуд шуда буд? Оё ин танҳо хуни инсонӣ буд, ки Ӯ дар Ҷолҷота барои наҷоти гуноҳкорон рехт? Не! Ӯ Писари Худои зинда буд, ки омад, то барои ту ва ман бимирад.
Пешниҳоди беназир
Чаро Исо ин корро кард? Аз сабаби муҳаббати Худо ба ту: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16 NKJV).
«Худо муҳаббати Худро ба мо дар он нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Рум. 5:8).
«Ман чӣ кор кунам?» — мепурсӣ. Ба Худо иқрор шав, ки ту гуноҳкор ҳастӣ ва тӯҳфаи ройгонеро, ки Ӯ ба ту пешниҳод мекунад, қабул кун: «Музди гуноҳ марг аст, аммо тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост» (6:23).
Ҳоло бо Ӯ сӯҳбат кун,чунин гӯед: «Худовандо Исо, ман иқрор мешавам, ки гуноҳкор ҳастам. Ман мехоҳам, ки Ту маро наҷот диҳӣ ва ба ман тӯҳфаи ҳаёти ҷовидониро ато кунӣ. Ба ман кӯмак кун, ки Туро бишносам.»Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Ин мақола аз Файз ва Ҳақиқат ҳамчун рисолаи Инҷил дастрас аст.