Кафорат
Агар як гуноҳ боиси аз даст додани биҳишти заминӣ шуда бошад, пас тааҷҷубовар нест, ки як гуноҳ моро аз биҳишти осмони Худо маҳрум мекунад…
Меъёрҳои Худо
341 кӯдак имрӯз ба волидони нодуруст дода мешаванд. 2,000 почтаи электронӣ дар ин сония ба суроғаи дуруст расонида мешаванд. 7,000,000 дил…
Хушхабар– Январи 2022 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
«Ман роҳ ҳастам»
Рӯзе аз ин рӯзҳо ман ва шумо ин дунёро тарк хоҳем кард – шояд зудтар аз он ки фикр мекунем. Оё шумо роҳи биҳиштро медонед?
Бисёре аз одамони некхоҳ гумон мекунанд, ки онҳо бо некӣ кардан ё нек будан, бо ба калисо рафтан ё диндор будан ба биҳишт хоҳанд рафт. Онҳо умедворанд, ки биҳиштро бо коре, ки карда метавонанд ё буда метавонанд, ба даст меоранд – аммо ин роҳи Худо нест. Ҳарчанд ин чизҳо дар худ хубанд, онҳо роҳи биҳишт нестанд!
Роҳи биҳишт Исо аст. Ӯ гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳ. 14:6 NKJV).
Як гуноҳ Одаму Ҳавворо аз боғи Адан абадӣ берун кард, ва ҳатто танҳо як гуноҳ шуморо аз биҳишт абадӣ берун хоҳад кард – агар шумо ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод накунед. Оё шумо ба Ӯ эътимод кардаед? Агар не, чаро ҳозир не? Шайтон мегӯяд: «Мунтазир шавед». Худо мегӯяд: «Ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯр. 6:2).
Дар Китоби Муқаддас Худо ба мо мегӯяд танҳо дар бораи ду ҷойе, ки ҳар кас абадиятро сипарӣ хоҳад кард. Яке дӯзах аст. «Ҳар кӣ дар Китоби Ҳаёт навишта нашуда буд, ба кӯли оташ партофта шуд» (Ваҳй 20:15). «Аммо ... беимонон ... ҳиссаи худро дар кӯле хоҳанд дошт, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, ки ин марги дуюм аст» (21:8). «Инҳо ба азоби абадӣ хоҳанд рафт» (Мат. 25:46), «ба дӯзах, ба оташе, ки ҳеҷ гоҳ хомӯш намешавад – ки дар он ҷо «кирмашон намемирад ва оташ хомӯш намешавад» (Марқ. 9:3-44).
Ҷои дигари абадӣ биҳишт аст, ки дар он ҷо Худованд Исо аст ва дар он ҷо ҳамаи онҳое, ки Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаанд, хоҳанд буд. «Дили шумо ташвиш надиҳад; ба Худо имон доред, ба Ман низ имон доред. Дар хонаи Падари Ман манзилҳои бисёре ҳастанд; агар чунин намебуд, Ман ба шумо мегуфтам. Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам. Ва агар Ман равам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, боз меоям ва шуморо назди Худам қабул мекунам; то ки дар он ҷое, ки Ман ҳастам, шумо низ бошед» (Юҳ. 14:1-3). «Дар ҳузури Ту пуррагии шодӣ аст; дар дасти рости Ту лаззатҳои абадӣ ҳастанд» (Заб. 16:11).
Вақте ки Исо дар рӯи замин буд, гуфт: «Назди Ман оед, ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Мат. 11:28). «Касе ки назди Ман меояд, Ман ӯро ҳеҷ гоҳ берун намекунам» (Юҳ. 6:37). Исо, Наҷотдиҳандаи эҳёшуда, имрӯз сахт мехоҳад, ки гунаҳкорон бо ҳамаи гуноҳҳо ва ниёзҳои худ назди Ӯ оянд, ҳамон тавре ки Ӯ дар рӯи замин буд.
Агар, ҳамчун гунаҳкор,шумо назди Исо оед ва ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кунед, Каломи Худо кафолат медиҳад, ки гуноҳҳои шумо бахшида мешаванд. «Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, бахшиши гуноҳҳоро хоҳад гирифт» (Аъмол 10:43) – ва шумо ба биҳишт хоҳед рафт. Роҳи биҳишт Исо аст; дигар роҳе нест! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16).
Ин мақола ҳамчун рисолаи Инҷил аз Grace &Truth дастрас аст.
