Кафорат
Агар як гуноҳ боиси аз даст додани биҳишти заминӣ шуда бошад, пас тааҷҷубовар нест, ки як гуноҳ моро аз биҳишти осмони Худо маҳрум мекунад…
Инҷил
Hindi ka pipilitin ng Diyos na maniwala sa mensaheng ito – iyan ang iyong pagpili – ngunit pananagutin ka Niya dahil narinig mo ito. Ito ay…
Хушхабар– Май 2022 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Оё шумо дӯсти бовафо доред?
Як замон деҳқоне буд, ки саги хеле муфид дошт. Аммо вақте ки саг пир шуд, соҳиби носипоси ӯ қарор дод, ки ӯро бо ғарқ кардан халос кунад.
Нақшаи инсон
Ӯ сагро ба дарёи наздики хоҷагиаш бурд ва сагро ба миёнаи он шинонд. Ӯ ба гардани саг бо ресмони кӯҳна санги вазнинро баст. Вақте ки онҳо ба қисми амиқтарин дарё расиданд, ӯ сагро ба об партофт.
Саги бечора ғарқ шуд, то даме ки ресмон канда шуд. Сипас ӯ бо гиря ба боло баромад ва ба сӯи қаиқ шино кард. Аммо ҳар дафъае, ки ӯ кӯшиш мекард, ки ба қаиқ барояд, соҳиби бераҳмаш ӯро бо белча тела медод.
Ниҳоят, деҳқони бераҳм бархост ва белчаро аз болои сараш бардошт. «Як зарбаи хуб ӯро ҳатман ғарқ мекунад», — фикр кард ӯ. Ҳангоми ҷунбондан, ӯ мувозинатро гум кард ва ба об афтод.
Мушкилоти инсон
Деҳқон шино карда наметавонист! Ӯ ғарқ мешуд! Аммо саги наҷиб соҳиби худро дар ҳоҷат дид, ба назди ӯ рафт, ҷомаашро дошт ва ӯро ба ҷои амн кашид. Сарфи назар аз муносибати бераҳмонае, ки нав дида буд, ин дӯсти бовафо ҷони марди бераҳмро наҷот дод.
Ҳар касе, ки бо саги хуб чунин муносибат мекунад, сазовори ҷазост. Оё шумо розӣ нестед?
Нақшаи Худо
Аммо як дақиқа интизор шавед! Оё мо аз ин деҳқон гунаҳкортар нестем? Биёед ба замоне баргардем, ки Исо, Писари Худо, ба ин ҷаҳон бо чизе ҷуз муҳаббат ва баракат барои инсони бечора ва гунаҳкор омад. Ӯ беморонро шифо медод, мурдагонро эҳё мекард, гуруснагонро сер мекард ва ба ғамгинон шодӣ меовард.
Ӯ бовафотарин дӯсте буд, ки инсон то ҳол дошт. Аммо мардум фарёд заданд: «Ӯро дур кунед!» ва Ӯро ба салиб мехкӯб карданд. Дили инсон то чӣ андоза бад аст? Китоби Муқаддас мегӯяд: «Дил аз ҳама чиз фиребанда ва бад аст; кӣ онро дониста метавонад?» (Ирм. 17:9). Мо баракати Худоро то даме ки ба мо мувофиқ аст, қабул мекунем, аммо баробари он ки ба Ӯ дигар эҳтиёҷ надорем, аз Ӯ халос мешавем.
Таъминоти Худо
Вақте ки мо ба Дӯсти бовафои худ дар салиб менигарем, мо муҳаббати Худоро мебинем – на як калима гуфта шудааст ва на як ангушт бар зидди мо дар доварӣ бардошта шудааст. «Худо Писари Худро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро маҳкум кунад, балки то ки ҷаҳон ба воситаи Ӯ наҷот ёбад» (Юҳ. 3:17). Исо худро барои гунаҳкорон қурбон кард, ба душманони худ чизе ҷуз меҳрубонӣ нишон надод.
Ӯ дуо кард: «Падар, онҳоро бубахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд» (Луқ. 23:34). Мисли он дарё, салиб ҷое буд, ки мардум кӯшиш мекарданд, ки аз Ӯ халос шаванд. Аммо ба сабаби марги Ӯ, файз то ҳол аз Исо ба ҳамаи онҳое, ки тавба мекунанд, гуноҳҳои худро эътироф мекунанд ва ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод доранд, ҷорӣ мешавад.
Саги бовафои ҳикояи мо ҷони соҳибашро наҷот дод ва ба ӯ чанд соли дигар умр бахшид. Исо на танҳо барои муддати кӯтоҳ наҷот медиҳад, балки ба ҳамаи онҳое, ки имон доранд, ҳаёти ҷовидонӣ медиҳад.
Навбати шумо
Агар шумо Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ намедонед, мо аз шумо хоҳиш мекунем, ки ҳоло Ӯро ба воситаи файз наҷот диҳад. Баъдтар, вақте ки Ӯ барои доварӣ меояд, хашми Ӯ «мисли танӯр сӯзон хоҳад буд» (Мал. 4:1), ва он гоҳ шумо дар мушкилоти воқеӣ хоҳед буд! Оё шумо намегузоред, ки Дӯсти бовафои шумо ҳоло шуморо наҷот диҳад? Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
Варианти ин мақола ҳамчун рисолаи Инҷил аз Grace &Truth.
