Хушхабар– Декабри 2021 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ӯ камбағал шуд
«Аз кулбаи чӯбӣ то Кохи Сафед»достони ду президенти собиқи Иёлоти Муттаҳидаро тасвир мекунад: Ҷеймс А. Гарфилд ва Авраам Линколн, ки машҳуртар аст. Дар таърихи инсоният, ин сафар аз номаълумӣ ба шуҳрат, аз камбағалӣ ба сарват, як ҳодисаи хеле маъмул буд. Аммо, достони Мавлуди Исо тамоман баръакс аст. Он дар бораи Касе нақл мекунад, ки дар коинот олӣ буд, воқеан Офаридгор, худро фурӯтан карда, тақрибан 2000 сол пеш дар шароити камтар ҷолиби муҳити деҳотӣ дар Шарқи Наздик таваллуд шуд. Дар охур Ӯ хобида буд, ки осмонҳои пурситораро сохта буд.
Кортҳои Мавлуди Исо таассуроти нодуруст медиҳанд. Онҳо кӯдакеро тасвир мекунанд, ки дар охур дар истабле бо нури гарми истиқболкунанда хобидааст. Аксар вақт Ӯро ҳайвоноти кунҷков, чӯпонони парастишкунанда ва мардони хирадманди бовиқор иҳота кардаанд. Ҷило расмҳои рассомонро пурра мекунад!
Воқеият хеле фарқ мекард. Китоби Муқаддас дар сабти таърихии худ мегӯяд, ки Марями бокира «Писари нахустзодаи худро ба дунё овард ва Ӯро дар гаҳвора печонд ва дар охур гузошт, зеро дар меҳмонхона барои онҳо ҷой набуд» (Луқо 2:7 NKJV). Дар бораи истабл ҳеҷ гуна зикр нест, танҳо охур. Муҳити атроф ҳар чӣ бошад ҳам, ин Кӯдак онҳоро муайян кардааст. Танҳо Ӯ пеш аз таваллудаш вуҷуд дошт, аз ин рӯ Ӯ модари худро интихоб кард, ки зани дуредгар мешуд. Зиёда аз ин, Ӯ Байт-Лаҳмро ҳамчун ҷои таваллудаш интихоб кард, ки дар тамоми минтақаи Яҳудо ночиз тавсиф шудааст (Мико 5:2).
Китоби Муқаддас фурӯтании Ӯро, омадани Ӯро ҳамчун Инсон, чунин шарҳ медиҳад: «Ӯ сарватманд буд, вале ба хотири шумо камбағал шуд» (2 Қӯр. 8:9). Мо баъзан ҳайрон мешавем: «Чаро ман ин ҷо ҳастам?» ё «Оё зиндагӣ мақсад дорад?» Дар бораи он ки чаро Худованд Исои Масеҳ ин ҷо буд, шубҳае нест. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки ин «ба хотири шумо» буд. Ба хотири мо? Ба чӣ маъно? Ояти дигар ҷавоб медиҳад: «Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (1 Тим. 1:15). Ба мо лозим нест, ки Китоби Муқаддас ба мо гӯяд, ки ҷаҳон аз гуноҳкорон пур аст. Тафовути ягонаи байни мо дар дараҷаи гуноҳкорӣ аст. Пас, мо ҳама гуноҳкорем (Рум. 3:23), ва гуноҳкорон бояд наҷот ёбанд. Барои Масеҳ, наҷот додани гуноҳкорон на он қадар таваллуди фурӯтанонаи Ӯ ва ҳаёти комили Ӯ, балки марги қурбонии Ӯро дар бар мегирифт. «Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд» (Иш. 53:5). Барои наҷот додани мо аз доварии абадии Худо, Ӯ бояд ҷазоеро, ки мо сазовор будем, пардохт мекард ва пас аз ин кор, Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, то Наҷотдиҳандаи зинда бошад.
Камбағалии ихтиёрии Ӯ, ки бо марги Ӯ дар салиб ба авҷи худ расид, «то ки шумо ба воситаи камбағалии Ӯ сарватманд шавед» (2 Қӯр. 8:9). Ин ишора ба сарвати пулӣ нест, балки ба сарвати баракатҳои рӯҳонӣ, ки онҳое, ки ба Ӯ имон доранд, мегиранд. Ин ишора ба бахшиши гуноҳҳо, наҷоти ҷон аз дӯзах, дурнамои шодии осмон дар охири ҳаёт аст. Шумо метавонед пурсед: «Чӣ тавр ман метавонам боварӣ ҳосил кунам, ки ман барои абадият дар макони дуруст хоҳам буд?» Бо тавба кардан ва имон овардан «шумо наҷот хоҳед ёфт» (Аъмол 16:31). Ҳатман ин корро кунед. Мисли меҳмонхонадори нохоҳам набошед, ки гуфт: «Ҷой нест» (Луқо 2:7). Барои шумо ин маънои фалокати абадиро дорад! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
—Нашр аз ҷониби Боби дуюм, Англия (мутобиқшуда).
