Силсила– Сентябри 2013 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ҳақиқати воқеӣ дар бораи Исои Масеҳ
Қисми 2: Таълимот, корҳо ва мӯъҷизаҳои Исои Масеҳ
Моҳи гузашта мо хислати беназири таваллуд ва ҳаёти шахсии Исои Масеҳро баррасӣ кардем. Ҳоло мо бо нуқтаҳои назарраси дигаре, ки дар бораи Ӯ дар Матто, Марқӯс, Луқо ва Юҳанно навишта шудаанд, идома медиҳем.
Таълимоти Ӯ
Худованд Исои Масеҳ бузургтарин муаллимест, ки таърихи инсоният то ҳол медонист. Ӯ ба мо ҳақиқатро дар бораи Худо ва ҳама чизро дар бораи сарнавишти инсон омӯзонд. Ҳарчанд таълимоти Ӯ содда ва равшан буд, аммо он олӣ, боэътимод ва пок буд. Ӯ суханони ҳақиқати мутлақро, ки бо файз ва раҳмат омехта буд, гуфт.
Исо дар бораи Худо таълим дод,ки Ӯ инсонро дӯст медорад ва мехоҳад ба ӯ хушбахтии ҳақиқӣ диҳад. Худо аз доварӣ кардани инсон лаззат намебарад; Ӯ баръакс мехоҳад ба ӯ ҳаёти ҷовидонӣ диҳад. Ҳавворӣ Юҳанно навишт: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16).
Исо таълим дод, ки Худо дуоҳои моро мешунавад ва Ӯ ҳамаи ниёзҳои моро – ҳам ниёзҳои ҷисмонӣ ва ҳам рӯҳонӣ – медонад. Ӯ таълим дод, ки Худо Падари осмонии мост, ки махлуқоти Худро дӯст медорад; Ӯ ҳатто ба паррандагон ғамхорӣ мекунад ва онҳоро ғизо медиҳад; ва бе иҷозати Ӯ ҳатто як мӯй аз сари мо намеафтад (Мат. 6:26, 10:29-31).
Худо гуноҳкореро, ки тавба мекунад, қабул мекунад, ҳамон тавре ки падар писари гумшудаи худро қабул мекунад (Луқ. 15:11-32). «Ҳамчунин, ба шумо мегӯям, ки дар ҳузури фариштагони Худо аз як гуноҳкоре, ки тавба мекунад, шодӣ ҳаст» (Луқ. 15:10).
Ӯ таълим дод, ки сарфи назар аз қудсияти Худо ва он ки Ӯ гуноҳро нафрат дорад, аммо Ӯ меҳрубон ва раҳим аст, гуноҳкоронро ба тавба даъват мекунад, то Ӯ онҳоро бахшида тавонад. Сипас Ӯ ба онҳо ҳаёти нав бо табиате медиҳад, ки онҳоро ба зиндагии адолат имкон медиҳад.
Исо дар бораи инсон таълим дод,ки мо аз нуқтаи назари Худо арзиши бузург дорем. Ӯ ҳамчунин огоҳ кард: «Агар тавба накунед, ҳамаи шумо низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд» (Луқ. 13:3). Ин маънои кӯли оташро дорад. Аммо ҳар кӣ тавба кунад ва ба Исои Масеҳ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ хоҳад дошт; ӯ аз марг ба ҳаёт мегузарад (Юҳ. 5:24).
Ӯ ба пайравонаш таълим дод: «Душманони худро дӯст доред, ба онҳое, ки шуморо лаънат мекунанд, баракат диҳед, ба онҳое, ки шуморо нафрат доранд, некӣ кунед ва барои онҳое, ки ... шуморо таъқиб мекунанд, дуо гӯед» (Мат. 5:44). Барои некии дигарон қурбонӣ карданро хоҳиш кунед. Ӯ ҳамчунин ба онҳо таълим дод, ки ҳаёти покӣ ва ростқавлӣ дошта бошанд.
Исо дар бораи Худаш таълим дод,ки Ӯ аз осмон омадааст, то гумшудагонро ҷустуҷӯ кунад ва наҷот диҳад (Луқ. 19:10). Худо Ӯро фиристод, то «Наҷотдиҳандаи ҷаҳон» бошад (1 Юҳ. 4:14). Ӯ дар бораи Худаш гуфт: «Ман нури ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт» (Юҳ. 8:12). Ӯ ҳамчунин гуфт: «Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳ. 14:6). Ӯ ҳеҷ гоҳ гуноҳкоронеро, ки аз гуноҳҳояшон воқеан пушаймон буданд ва ба Ӯ имон доштанд, рад накард (Юҳ. 6:37).
Ҳарчанд Ӯ ҳеҷ гоҳ дар фикр, сухан ё амал гуноҳ накарда буд, Ӯ омад, то барои гуноҳҳои мо бимирад. Вақте ки мардони бад Ӯро маслуб карданд, Ӯ дуо кард: «Падар, онҳоро бубахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд» (Луқ. 23:34).
Исо аксар вақт бо истифода аз масалҳо таълим медод,ки инҳо ҳикояҳои оддӣ мебошанд, ки маъноҳои рӯҳонӣ доранд. Масалан, Ӯ ҳикояе дар бораи марде нақл кард, ки ду писар дошт. Писари хурдӣ, ки саркашӣ карда, аз хона рафт, пулашро барои зиндагии бехудоӣ сарф кард. Вақте ки пулаш тамом шуд ва ниҳоят ба худ омад, аз коре, ки ба падараш карда буд, пушаймон шуд ва қарор дод, ки ба хонааш баргардад. Ба ҳайрати ӯ, падараш ӯро бо шодии бузург қабул кард ва баргаштанашро истиқбол кард. Исо гуфт, ки ба ҳамин тариқ Худо гуноҳкоронеро, ки тавба мекунанд ва ба Ӯ бармегарданд, қабул мекунад.
Исо дар бораи аҳамияти гӯш кардан ва итоат кардан ба Каломи Худо таълим дода, масале дар бораи деҳқоне нақл кард, ки дар киштзораш тухм мекошт. Ҳангоми кишт, баъзе тухмҳо ба роҳ афтоданд ва паррандагон онҳоро хӯрданд; баъзе тухмҳо ба ҷойҳои санглох афтоданд ва нашъунамо накарданд; аммо баъзеҳо ба хоки хуб афтоданд ва нашъунамо карда, ҳосили хуб доданд. Ба ҳамин тариқ, вақте ки мо Каломи Худоро (тухмро) ба дилҳои худ қабул мекунем ва ба он чӣ мегӯяд, итоат мекунем, мо низ барои Худо ҳосили хуб (ҳаёт) медиҳем (Марқ. 4:1-20).
Исо ояндаро медонист ва таълим медод. Ӯ инро барои пул ё шӯҳрат накард, балки барои ҷалоли Худо. Ӯ огоҳ кард, ки пеш аз бозгашти дуюми Ӯ заминларзаҳо, эпидемияҳо ва ҷангҳо афзоиш хоҳанд ёфт. Ба назари мо чунин менамояд, ки омадани Ӯ бояд ба қарибӣ бошад, ҳарчанд Ӯ ҳеҷ гоҳ дақиқан кай буданашро ошкор накард. Муҳим он аст, ки вақте Ӯ меояд, омода бошем.
Корҳо ва мӯъҷизаҳои Ӯ
Дар бораи Худованд Исои Масеҳ, ҳавворӣ Петрус гуфт: «Ӯ гирду атроф гашта, некӣ мекард ва ҳамаи онҳоеро, ки зери қудрати иблис буданд, шифо медод, зеро Худо бо Ӯ буд» (Аъмол 10:38).
Муҳимтарин чиз барои Исо иҷро кардани иродаи Худо буд. Дар асл, ин барои Ӯ аз хӯрок муҳимтар буд. Ӯ як бор гуфт: «Хӯроки Ман иҷро кардани иродаи Фиристандаи Ман ва ба итмом расонидани кори Ӯст» (Юҳ. 4:34). Мо аксар вақт мебинем, ки Ӯ вақти зиёдеро дар дуо мегузаронд – ҳатто баъзан тамоми шаб.
Ӯ ҳамчунин иддао кард, ки танҳо он чизеро мекунад, ки Падарашро хушнуд мекунад (Юҳ. 8:29). Тааҷҷубовар нест, ки Худо дар бораи Ӯ гуфт: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хушнуд ҳастам» (Мат. 3:17; 17:5). Исо қариб тамоми вақти худро ба некӣ кардан сарф кард. Ӯ онҳоеро, ки мотам мегирифтанд, тасаллӣ медод. Ӯ гуноҳкоронро аз муҳаббати Худо итминон медод ва ба онҳо мегуфт, ки Ӯ барои доварӣ кардани онҳо шитоб намекунад, балки онҳо бояд тавба кунанд ва ба Ӯ имон оваранд. Ӯ бисёр мӯъҷизаҳои аҷиберо анҷом дод, ки ҳеҷ каси дигар барои манфиати одамони ниёзманд накарда буд.
Исо беморонро шифо дод. Ӯ аз бисёр деҳаҳо ва шаҳрҳо гузашта, Инҷили Малакутро таълим медод ва мавъиза мекард ва ҳар беморӣ ва дардро шифо медод (Мат. 9:35). Дар Марқӯс 2:1-12 чаҳор дӯст марди фалаҷшударо назди Исо оварданд ва Ӯ ба ӯ гуфт: «Писар, гуноҳҳои ту бахшида шудаанд». Ин сарварони диниро ба хашм овард, зеро онҳо гуфтанд, ки танҳо Худо метавонад гуноҳҳоро бахшад; албатта, онҳо бовар надоштанд, ки Исо Худост. Сипас Исо ба марди фалаҷшуда гуфт: «Бархез, бистари худро бардор ва ба хонаи худ рав». Ӯ дарҳол шифо ёфт ва бархост, бистари худро бардошт ва рафт. Мардум ҳайрон шуданд ва Худоро барои он чӣ рӯй дод, ҳамду сано гуфтанд. Исо бо ин мӯъҷиза чӣ кор кард: марди хеле бемор шифо ёфт, мардум Худоро барои раҳмати Ӯ ҳамду сано гуфтанд ва қобилияти Масеҳ барои бахшидани гуноҳҳо бо қудрати Ӯ барои шифо додан тасдиқ карда шуд. Ҳеҷ марди оддӣ наметавонист гуноҳҳоро бахшад ё марди фалаҷшударо шифо диҳад.
Исо ба нобиноён биноӣ бахшид. Ин як далели маълум аст, ки Исои Масеҳ ягона шахсест, ки чашмони нобиноёнро кушодааст. Як рӯз Ӯ мардеро дид, ки нобино таваллуд шуда буд ва ӯро шифо дод. Марди нобино ба ҳама гуфт: «Ман нобино будам, аммо ҳоло мебинам!» (Барои тамоми ҳикоя ба Юҳанно 9 нигаред.)
Бори дигар марди нобиное дар канори роҳ нишаста, гадоӣ мекард. Вақте ки ӯ шунид, ки Исо мегузарад, фарёд зад: «Исо, Писари Довуд, ба ман раҳм кун!» Мардуми атрофаш ба ӯ гуфтанд, ки хомӯш бошад, аммо Исо ӯро шунид, ба назди ӯ омад ва биноии мардро барқарор кард (Марқ. 10:46-52).
Исо гирифторони махавро шифо дод. Ба одамоне, ки махав доштанд, тибқи Қонуни Мусо иҷозат дода намешуд, ки бо одамони солим зиндагӣ кунанд. Онҳо бояд аз сабаби хусусияти сироятии ин беморӣ ҷудо карда мешуданд. Як бор Ӯ даҳ марди гирифтори махавро дар як вақт шифо дод (Луқ. 17:11-19). Аммо, танҳо як нафар баргашт, то ба Исо барои коре, ки Ӯ барои ӯ карда буд, ташаккур гӯяд.
Исо девҳоро берун кард. Бисёр одамон дар давраи ҳаёти заминии Исо девзада буданд. Одамон аз онҳо бисёр азоб мекашиданд, аммо Исо танҳо бо як калима девҳоро берун кард. Як рӯз марди девзадае, ки дар қабристон зиндагӣ мекард, Исоро вохӯрд. Ӯ марди ваҳшӣ буд ва ҳеҷ кас наметавонист ӯро ром кунад ё ҳатто бо занҷир бандад, зеро ӯ ҳамеша худро озод мекард. Исо танҳо гуфт: «Аз ин мард берун шав, рӯҳи нопок!» На танҳо як дев, балки бисёр девҳо аз ӯ берун омаданд. Ӯ дигар ваҳшӣ набуд, балки дар ақли солим буд. Мард аз Исо илтимос кард, ки бо Ӯ биравад, аммо Исо ба ӯ гуфт, ки ба хонааш назди дӯстонаш баргардад ва ба онҳо бигӯяд, ки Худованд барои ӯ чӣ корҳои бузурге кардааст. Ӯ итоат кард (Ба Марқ. 5:1-20 нигаред).
Исо мурдагонро эҳё кард. Қудрати Ӯ танҳо бо шифо додани беморон маҳдуд набуд. Ӯ ҳатто метавонист шахси мурдаро ба ҳаёт баргардонад. Як бор Ӯ бо шогирдонаш ба шаҳре бо номи Ноин дохил мешуд. Аз шаҳр як маросими дафн мебаромад. Писари ягонаи бевазан мурда буд. Вақте ки Ӯ ӯро гирякунон дид, Исо ба ӯ раҳм кард ва ба ӯ гуфт: «Гиря накун». Ӯ ба тобут рӯ овард ва гуфт: «Ҷавон, ба ту мегӯям, бархез». Марди мурда нишаст ва ба сухан оғоз кард. Мардум аз қудрати Ӯ ҳайрон шуданд ва Худоро ҳамду сано гуфтанд. Онҳо Ӯро ҳамчун пайғамбари бузург эътироф карданд, аммо Ӯ аз ин ҳам бештар буд. Ӯ Худо буд, ки инсон шуд! (Луқ. 7:11-17).
Бори дигар Ӯ мардеро бо номи Лаъзор эҳё кард, ки чор рӯз мурда буд. Ин ҳикоя дар Юҳанно 11 оварда шудааст.
Исо бар табиат қудрат дорад. Як рӯз Исо бо шогирдонаш дар қаиқ буд ва Ӯ хоб рафт. Ногаҳон тӯфони шадиде ба кӯл фаромад ва қаиқ аз об пур мешуд. Шогирдон тарсиданд ва Исоро бедор карданд. Ӯ дарҳол шамол ва мавҷҳоро сарзаниш кард ва онҳо ором шуданд. Шогирдон ба чашмони худ бовар карда наметавонистанд. «Ӯ ҳатто ба шамолҳо ва об фармон медиҳад, ва онҳо ба Ӯ итоат мекунанд!» – фарёд заданд (Луқ. 8:25).
Бори дигар Исо вақти худро дар дуо мегузаронд ва шогирдон дар қаиқ аз кӯл мегузаштанд. Шамоли сахте ба муқобили онҳо мевазид, дар ҳоле ки онҳо қаиқронӣ мекарданд. Исо медонист, ки онҳо дар мушкилӣ ҳастанд, аз ин рӯ Ӯ танҳо ба онҳо дар болои об роҳ рафт. Албатта, шогирдон тарсиданд, аммо вақте ки Ӯ наздиктар шуд, онҳо фаҳмиданд, ки ин Исост. Вақте ки Исо ба қаиқ қадам гузошт, шамол ногаҳон хомӯш шуд. Шогирдон ҳайрон шуданд ва Ӯро ибодат карда, фарёд заданд: «Ба ростӣ, Ту Писари Худо ҳастӣ!» (Мат. 14:22-33).
Исо ҳазорон нафар одамони гуруснаро сер кард. Мардуми зиёд аксар вақт барои шунидани мавъизаи Исо меомаданд. Як бор онҳо дар ҷое буданд, ки хӯрок набуд. Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Ман ба мардум раҳм мекунам... зеро онҳо чизе барои хӯрдан надоранд». Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд, ки онҳо танҳо ҳафт нон ва каме моҳӣ доранд. Исо ин хӯрокро гирифт, барои он шукр гуфт ва ба шогирдонаш фармуд, ки онро ба мардум тақсим кунанд. Китоби Муқаддас сабт мекунад, ки дар он ҷо чор ҳазор мард, инчунин занон ва кӯдакон буданд! Ҳоло мо медонем, ки ҳафт нон ва чанд моҳӣ ҳеҷ гоҳ наметавонистанд ин қадар одамонро сер кунанд. Аммо ҳамаи одамон хӯрданд ва сер шуданд ва шогирдон ҳафт сабади калони боқимондаҳоро ҷамъ карданд (Мат. 15:32-39). Бори дигар Исо панҷ ҳазор мардро бо панҷ нон ва ду моҳӣ сер кард (Юҳ. 6:5-14).
Инҳо танҳо чанде аз мӯъҷизаҳое мебошанд, ки Худованд Исои Масеҳ ҳангоми зиндагӣ дар рӯи замин анҷом дод, ва на ҳамаи корҳои аҷиби Ӯ тибқи Юҳанно навишта шудаанд. «Аммо» ӯ менависад, «инҳо навишта шудаанд, то шумо имон оваред, ки Исо Масеҳ, Писари Худост, ва бо имон овардан шумо ба исми Ӯ ҳаёт дошта бошед» (Юҳ. 20:30-31).
Дар қисми охирини мо моҳи оянда, мо марг ва эҳёи Ӯро баррасӣ хоҳем кард. Дар баробари ин, мо аҳамияти имон ба Исои Масеҳро хоҳем дид.
Аз ҷониби Рафиқ (таҳриршуда)
Ҳақиқати воқеӣ дар бораи Исои Масеҳ дастрас аст аз Файз ва Ҳақиқат дар шакли китобча.